Perfecte plaatje

Er blijft toch nog steeds iets hangen.. waar ik het antwoord maar niet op kreeg. Hoe meer ik ernaar zocht, hoe minder ik het vond. Nu ik dat al een tijd los heb kunnen laten vallen er steeds meer stukjes op zijn plek en weet ik weer een deel op te lossen.

Ik zat van de week op een ouderavond op de school van mijn zoon en daar ging het over uitvinden welke richting de kinderen op willen, wat ze later willen worden. Ze had toen een plaatje waar een tekst op stond. Ik weet het niet meer precies, maar volgens mij stond er iets van “beter een passende baan dan de perfecte baan”. De perfecte baan is namelijk meestal niet dat wat iemand nodig heeft. Een mens heeft het nodig om te groeien, uitdagingen aan te gaan en te leren. Als de baan al perfect is, dan geeft het te weinig uitdaging om te leren.

Vaak had ik me afgevraagd waarom het niet was gelukt met mijn eerste vriendje. We pasten gewoon zo goed bij elkaar en toch lukte het ons niet om bij elkaar te blijven. Van alles bedacht ik erover waarom het nou niet was gelukt. Ik dacht dat het kwam omdat we gewoon te jong waren. Op de momenten dat ik ongelukkig was in mijn huwelijk dacht ik aan hem en vroeg ik me regelmatig weer af waarom het nou toch niet gelukt was, wij pasten heel goed samen vond ik, waarom was het nou mis gegaan? Waarom was ik dan niet met hem getrouwd? Dan was ik nu vast heel gelukkig samen met hem geweest, dacht ik. Het leven ging verder, mijn huwelijk strandde en we kwamen door toeval weer in contact. Ook nu dacht ik dat het nu toch wel zou lukken, maar weer niet. Heel eventjes leek het erop dat we een relatie zouden krijgen, maar ook nu lukte het weer niet. Het was oké, ik kon me daarin vinden maar begrijpen deed ik het nog steeds niet. Nu ik in dit proces zit waarin ik dingen heel graag wil gaan begrijpen om verder te kunnen komen kwam dit toch steeds weer even naar boven. Ik had er absoluut vrede mee zoals het was en ben heel gelukkig met mijn vriend, daar ging het ook verder niet over, maar ergens bleef er gewoon iets hangen dat ik wilde weten waarom het dan niet was gelukt, dan kon ik het voor mijn gevoel helemaal laten rusten. Het voelt super oké dat we gewoon vrienden zijn, dat stuk zou ik niet op willen geven omdat we gewoon goed kunnen praten en elkaar daarin goed aanvullen en echt begrijpen. Niets meer en niets minder. Waarom dan geen vrienden zijn? Alleen maar omdat we ooit samen waren en we man en vrouw zijn? Wat mij betreft moet dat gewoon kunnen. Ik wil niet alles opgeven als een deel wel gewoon goed zit. Ik zou niet weten waarom.

Ik ben gewoon alleen nieuwschierig naar het waarom het niet lukte terwijl we toch als je het goed bekijkt een heel leuk stel geweest zouden kunnen zijn..

Ineens komt die zin naar boven die ik zag op school en begin ik het te begrijpen. Hij was misschien degene die perfect bij me paste, maar niet degene die ik nodig had om verder te groeien. We lijken teveel op elkaar en ik denk nu dat we elkaar minder zouden kunnen leren als partners. De uitdaging zou daar missen. Juist als het minder perfect is is er uitdaging en kun je elkaar op een hoger plan tillen. Kun je elkaar geven wat de ander nodig heeft waardoor de uitdaging blijft. Als vrienden kunnen wij dit wel, maar als partners blijkbaar niet.

Hoe mooi is het dat het dan zo loopt onbewust.. hoe mooi is het dat dingen gewoon gaan zoals ze gaan en ze me geven wat ik nodig heb. Hoe mooi dat wij wel vrienden kunnen zijn en elkaar kunnen helpen op momenten doordat we zo goed begrijpen hoe de ander in elkaar zit, omdat we gewoon veel op elkaar lijken.

Ik ben trots dat het ons gelukt is om op deze manier verder te gaan. Dat we niet dat stuk hebben opgegeven waar we elkaar wel dat kunnen geven wat we nodig hebben. Nee het is niet zomaar gegaan, het was niet makkelijk om dat andere stuk op te geven. Ik heb er echt verdriet om gehad meerdere keren. Waarschijnlijk onbewust begreep ik dit allemaal al en daarom lukte het ook om vrienden te blijven en het andere stukje een plek te geven. Dat had tijd en geduld nodig. Alleen bewust was ik me nog niet ervan hoe het nou precies zat. Het is fijn om ook dit stukje te begrijpen, om ook hier weer van te leren. Mooi hoe dingen gewoon zo gaan als ze gaan.. het leven doet toch wel wat het wil.. het enige wat ik kan doen is de rust nemen en geduld hebben om te begrijpen waarom iets gebeurd. Dat de antwoorden dan vanzelf komen. Dat ik daar niet over hoef te piekeren. Dat de antwoorden precies op het goede moment komen, daar mag ik op vertrouwen. Vertrouwen op het leven, dat het leven dat geeft wat ik nodig heb. Dat geeft rust en ruimte om nog meer te ontdekken. Kom maar op!