Examen

De dag begint al goed, het eerste berichtje wat ik lees is dat er een zieke collega is. Ik weet dat het best druk is maar ik kies ervoor me er verder niet druk om te maken. Het komt vast goed, ik zie het wel wat de dag me gaat brengen. Onderweg hoor ik op de radio dat er een enorme file staat vanuit een richting waar collega’s ook vandaan komen. Ik blijf rustig en laat het gewoon maar wat het is. Ik heb goed geslapen, ben uitgerust en heb zin om te gaan werken. Nog één dienst en dan heb ik vakantie dus ach, daar komen we ook wel doorheen.

Aangekomen op het werk blijkt er inderdaad één collega in die file te staan waardoor er maar één naar de baby’s kan. Daar is het ook druk, dus eigenlijk heeft zij ook hulp nodig. Op de kinderafdeling sta ik alleen met een helpende.. een volle afdeling met daarnaast nog meerdere kinderen die voor een operatie komen. Veel te veel voor mij alleen, ik kan niet eens de afdeling af om ze weg te brengen naar de operatie kamer omdat de helpende geen verpleegkundige taken mag doen. Het hoofd van de afdeling besluit een pak aan te trekken en mee te helpen. Alleen heeft zij al jaren geen ervaring meer op de werkvloer. Dus dat.. ik sta er echt alleen voor met alleen een paar extra handen die ik aan moet sturen. Ik haal diep adem en besluit dat het gewoon gaat lukken. Ik kan dit echt wel en we gaan er gewoon voor, een andere optie is er ook niet.

We werken hard en vooral goed samen. Steeds weer komen we even bij elkaar voor de stand van zaken en geef ik instructies wat ze nog moeten doen en waar ze me helpen kunnen. De handelingen die zij niet mogen doen die doe ik en ik behoud het overzicht over alles. De afdeling ligt bomvol, meerdere kinderen mogen naar huis maar dat brengt ook veel werk met zich mee. Ze zijn nog niet weg of er dienen zich weer drie spoedgevallen aan die direct geopereerd moeten worden. We ruimen kamers, poetsen en hoppa weer nieuwe kinderen erin. We werken keihard maar wel rustig. Ik blijf heel kalm en stuur alle mensen om me heen aan. Elke keer weer check ik hoe ik me voel, schouders weer laag, diep ademhalen en even pas op de plaats maken. Steeds weer de rust vinden en bewaren en overzicht houden. Het is bijna onmogelijk, met zoveel drukte maar het lukt. Alles loopt, alles lukt en iedereen bewaard de rust. Als een geoliede machine werken we ons overal doorheen en hebben nog lol ook tussendoor. We complimenteren elkaar en staan voor elkaar klaar, echt als een team. Ik krijg complimenten van een andere medewerker die de kinderen voorbereid. Ze verteld dat het de hele week al chaos is en ze er helemaal gek van werd van al die collega’s die volledig doordraaiden. Jij blijft zo kalm en rustig, daar word ik ook rustig van zegt ze.

Ik ben best trots, dat dit me gelukt is. Ik twijfelde ook niet aan mezelf hierover maar dat het zo goed zou lukken had ik niet verwacht. Ik had totaal geen verwachtingen over deze dag, maar ging gewoon stap voor stap aan de slag. Ik ben geen moment onrustig geworden en zie echt dat ik enorm gegroeid ben. Eerder had ik het ook wel in me voor een groot deel, maar niet zo bewust ermee bezig dat ik het de hele dag vol hield. Nu ik veel bewuster ben geworden hoe het allemaal werkt met stress en onzekerheid en begrijp dat ik het niet moet laten oplopen, maar zodra er onrust komt die direct aan moet pakken, kwam ik de hele dag super goed door.

Precies op tijd lopen we van de afdeling af en hebben een goed gevoel. Nee niet alles is af, maar daar is de volgende dienst voor, die kunnen ook dingen doen. Het meeste is gewoon super goed gelukt, al de belangrijke dingen zijn gedaan en daar waar ruimte was ook nog meer dingen. We hebben top samengewerkt en ik voel me super goed. Ik ben niet doodmoe maar heb nog genoeg energie. Moe word ik altijd van een vol hoofd die niet op tijd geleegd is, niet van hard werken. Dat volle hoofd is nu volledig ruim omdat ik continue erop gelet heb om rustig te blijven en tijd te nemen ervoor.

Thuis werkt het nog door, een lastige puber die grenzen zoekt kan ik ook nog aan. Ik geef haar die grenzen en blijf heel rustig en merk dat ze al snel als een blad aan een boom omslaat. Ik breng haar weg naar de manege en kom in een file te staan. Oudste zoon komt eten en moet dan direct weer weg, hij heeft weinig tijd. Ik zie dat ik het niet ga redden waarschijnlijk om te koken op tijd maar ook hier blijf ik volledig rustig. Dan gaat hij maar wat later weg, ik laat me niet opjutten. Thuis kook ik rustig, doe ik Coosje even buiten want dat er ook nog bij met haar geblaf bij zoonlief die rond loopt dat wordt toch even teveel en klets met oudste zoon tijdens het koken. Hij kan best ietsjes later weg en rustig eten we ons eten op.

Later op de avond krijg ik nog berichtjes van dochter ( ze is bij haar vader) die in paniek is om iets wat ze zelf prima op kan lossen maar niet durft. Ook hier geef ik mijn grenzen aan en blijf bij mijn standpunt. Heel rustig en beheerst blijf ik en geef niet toe. Uiteindelijk lost ze het zelf op en is blij dat het gelukt is. Zij groeit hier van, als ik alles voor haar oplos kan ze nooit zelfvertrouwen opbouwen. Die snap ik nu veel meer en ik vind haar niet meer zielig als ze zo doordraait. Dit heeft zij even nodig om zichzelf weer te vinden.

Het voelt echt een beetje als een rijexamen in de spits vandaag. Alsof alles om mij heen erop gebrand was het mij zo moeilijk mogelijk te maken om te kijken of ik zou slagen. En ik ben geslaagd! Zeker weten! Ik ben trots, heb veel geleerd de afgelopen maanden en mocht dit nu allemaal in de praktijk brengen. Zeker is er nog genoeg bij te schaven maar een hele grote stap is gemaakt. Nu is het net als auto rijden, hoe meer kilometers je maakt hoe sterker je wordt en hoe meer zelfvertrouwen je opbouwt.

Ik heb echt enorm veel geleerd de afgelopen maanden en voel dat het wel weer tijd gaat worden dat ik wat normaler ga leven. Niet zo er mee bezig hoef te zijn als ik tot nu toe heb gedaan. Nu is het gewoon oefenen oefenen oefenen en erop vertrouwen dat ik genoeg in handen heb om verder te groeien zonder de focus er al te veel op te leggen. Ik ben weer klaar voor het echte leven en kan hiermee verder. Ik vertrouw weer op mezelf en weet dat ik genoeg in mij heb om hiermee verder te kunnen gaan. Ik weet dat ik nu veel bewuster ben en dat juist de moeilijke dingen me verder brengen. Ik weet hoe angsten je tegen kunnen houden en onzekerheid de overhand kan nemen. Ik weet hoe belangrijk het is om rust te nemen en pas op de plaats te maken. Ik weet dat ik nu verder kan groeien op alle vlakken en door ervaringen op te doen steeds sterker zal worden. Ik sta aan het begin van hele mooie dingen en ben trotser dan ooit dat ik hier doorheen ben gekomen.

Nu ga ik echt genieten van mijn vakantie en even heerlijk mijn welverdiende rust nemen. Ook dat hoort erbij namelijk!