Zelfvertrouwen

Wat mij steeds weer opvalt is dat ik buitenshuis veel meer zelfvertrouwen heb dan binnenshuis. Dit is helemaal terug te zien in de hond. Buiten doe ik het op gevoel gewoon prima, ik zie haar groeien. Ook buiten was ze in het begin wat angstig en durfde ze zichzelf niet goed te laten zien. Als er een andere hond kwam dan werd ze onzeker en wist ze niet goed wat te doen. Ik moedigde haar aan en liet haar ervaringen verzamelen. Nu gaat ze overal op af en ja, soms hapt er wel eens een hond of doet er eentje vervelend, soms druipt ze dan af of ze corrigeert de hond, maar even vrolijk stapt ze weer op de volgende af. Ze is niet bang en bij elke ervaring word ze sterker en heeft ze weer een beetje meer zelfvertrouwen.

Hoe anders is dat binnen. Ik ben daar echt onzekerder en weet niet zo goed op gevoel wat ik moet doen als ze zo blaft. Zeker als het om de jongens gaat, dan hou ik haar aan de riem. Zo kan ze geen ervaring opdoen en leert ze veel minder snel. Ze doet nu alleen maar iets omdat ze tegengehouden wordt, maar kan zelf geen beslissingen nemen. Ook komen er weinig mensen over de vloer, dus uitproberen kan ze ook niet. Dit frustreert haar enorm en daarom gaat ze zo tekeer.

Doordat ik zelf onzeker ben geef ik haar niet dat wat ze nodig heeft om ervaringen te verzamelen. Ik laat me leiden door angst en doe steeds precies dat wat ik niet zou moeten doen. Gelukkig leer ik door deze ervaringen ook, maar het duurt wel vele malen langer en echt veel zelfvertrouwen krijgen we er beide nog niet door. Niet zoveel als buiten in ieder geval. Buiten zijn we gewoon steeds meer één en voelen we ons heerlijk ontspannen.

Ik was getrouwd met een onzekere man, hij maskeerde dat alleen door een grote mond. Daaronder was hij enorm onzeker, dat wist ik wel. Ik heb er veel van geleerd maar echt heel zeker voel ik me nog steeds niet. Mijn huidige vriend heeft veel meer zelfvertrouwen en geeft mij daardoor precies wat ik nodig heb. Hij laat mij zelf dingen ervaren en keuzes maken. Hij is niet jaloers want hij is niet bang om mij kwijt te raken. Hij voelt dat het goed zit en hangt emotioneel niet zo diep aan mij, want hij weet dat hij ook alleen verder kan. Dat is niet wat hij wil, maar hij is niet bang. Hij vertrouwt erop dat het leven hem geeft wat hij nodig heeft en volgt zijn gevoel. Hij weet ook dat dat niet betekent dat ik voor altijd bij hem zal blijven, maar dat hij dit nodig heeft om zelf verder te groeien. Hij hoeft mij niet te bezitten want als het leven iets anders voor hem in petto heeft dan zal hij dat volgen. Precies zo sta ik er nu ook in, ik geniet van alles wat wij hebben zolang als het mag duren. Mocht het zo zijn dat ik nog meer ervaringen op mag doen en wij niet meer samen verder zullen gaan, dan zal ik heel verdrietig zijn, maar ook vol vertrouwen dat er weer iets anders moois op mijn pad zal komen. Ik ben geen bezit, van niemand niet en ik laat mijn weg bespelen door dat wat mijn gevoel me in geeft.

Daardoor groeit mijn zelfvertrouwen steeds meer, want hij vertrouwt mij en ik mag mezelf zijn. Ik mag twijfels hebben en steeds weer keuzes maken. Door steeds weer voor hem te kiezen en te voelen dat het goed is zo, krijgen we beide steeds meer zelfvertrouwen. Ik geef hem ook wat hij nodig heeft, uitdaging. Voor hem is het een uitdaging om een onzeker persoon meer zelfvertrouwen te geven. Ik geniet van deze mooie tijd samen en zie de toekomst steeds meer met vertrouwen tegemoet. Ik vertrouw weer steeds meer op mijn gevoel omdat de angst niet meer overheerst. Wat een zaligheid en een rust!

Grappig dat ik op mijn werk wel altijd veel zelfvertrouwen had en nog wel heb maar even iets minder doordat de situatie weer nieuwe is. Ik ben juist heel goed in het begeleiden van nieuwe mensen of leerlingen omdat ik ze goed aanvoel en ze dat geef wat ze nodig hebben. Ze krijgen hierdoor zelfvertrouwen en groeien. Op mijn oude werk begeleidde ik iemand die ongelooflijk onzeker was. Met hele kleine stapjes en ervaring na ervaring op te laten doen kreeg zij steeds meer vertrouwen. Ik had daar ook die uitdaging nodig omdat ik zelf al zoveel zelfvertrouwen had.

Het zit er dus zeker wel in bij mij, maar komt er thuis veel minder uit omdat ik veel meer ben vast gehouden. Ik kon niet goed leren van ervaringen omdat hij altijd bang was dat ik weg zou gaan, daarom hield hij me vast. Was altijd jaloers en bang dat ik weg zou gaan. Wat totale onzin was, want ik wilde echt alles doen om ons gezin bij elkaar te houden maar uiteindelijk is het wel gebeurd. Het benauwde mij zo erg dat ik er gek van werd. Omdat hij zo in die angst bleef hangen, werd die ook werkelijkheid. Dat is net zoiets als ik nu met Coosje heb, ik ben zo bang dat ze gaat bijten, dat het dan ook gebeurd. Daarom hou ik haar aan de riem, maar daarmee kan ze geen zelfvertrouwen opbouwen. Ze kan geen eigen ervaringen opdoen.

Nu wil ik haar een snuitje omdoen en los laten lopen en corrigeren vanaf een afstand. Daarmee laat ik haar zien dat ik haar vertrouw maar haar wel grenzen geef, maar de jongens zijn bang en willen dit niet.. ik wil ze mee naar buiten nemen om daar goede ervaringen op te doen met haar, ik weet zeker dat het daar wel goed gaat, maar ook dat willen ze niet. Tja, dat is dan hun keuze, dan kan ik er verder weinig aan doen. Jammer, maar uiteindelijk zal hun verlangen dat ze weer normaal rond kunnen lopen groter worden en zullen ze wel mee gaan werken. Dan willen ze het zelf en hebben ze de motivatie. Zeker weten dat het dan wel goed komt. Ik heb er nog steeds alle vertrouwen in. Zij leren hier ook van wat angst met je kan doen.

Dat het zoveel verschil uit kan maken wat voor mensen ik om me heen heb. Dat ik daardoor zo anders me voel. Ik heb dat nooit zo duidelijk gemerkt, maar zie het nu voor mijn ogen gebeuren. Hoe mooi dat dit zo duidelijk zich voor mijn ogen afspeelt en ik het zo duidelijk zie. Prachtig hoe dat werkt.