Leren

Ik loop buiten met de hond en kom een oudere meneer tegen. Ik zie hem vaak met zijn kleine hondje lopen en meestal gaat hij snel naar de andere kant van de weg. Ik zeg hem gedag en wat onzeker groet hij terug en begint heel snel te praten, hij verteld dat zijn hond bang is voor grote honden. Ik vraag hem rustig even te wachten met de hond en laat Coosje even zitten. Coosje wacht gewoon rustig af en doet niks. Ik vertel de man wat ik zie en hou hem aan de praat. Ondertussen snuffelt zijn hond nieuwsgierig richting Coosje, die gewoon rustig afwacht en de andere kant op kijkt. Zo geeft zij de hond de ruimte om rustig te wennen. Ze voelt dat de hond onzeker en bang is. Heel rustig doet ze een stapje naar voren en het hondje blijft zitten. Weer wacht ze even en laat de hond rustig wennen. Het hondje loopt een beetje rond en ik vertel de man wat ik zie en waar ik op let. Dan komt ze dichtbij Coosje en begint te snuffelen. De man weet niet wat hij ziet, sinds het hondje is aangevallen door een grote hond is hij bang geworden en brengt dat over op zijn hondje. Hij houd haar tegen om nieuwe ervaringen op te doen. Precies dat wat er met mij binnen is gebeurd met Coosje. Ik laat Coosje los en ze snuffelt lekker in het graag terwijl ik nog even sta te praten, dan loopt ze ineens de straat op, kijk zeg ik lachend, daar heb ik nog iets om aan te werken er is altijd wel werk aan de winkel.

De man is blij en loopt weer verder, volgende keer gaan we weer oefenen zegt hij. Helemaal goed meneer, een fijne dag! Ik loop achter Coosje aan en ik loop blij verder en zie hoeveel vertrouwen ik in mijn hond heb gekregen en zij in mij. Ook heeft ze mij weer eens duidelijk voorgeschoteld dat er echt wel nog werk aan de winkel is; ze mag niet zomaar de straat oplopen. Tot nu toe vermeed ik het om haar los te laten dichtbij een weg, maar nu moet ik er toch echt eens de aandacht op gaan leggen. Ze zal het echt moeten leren. Ik ga gelijk aan de bak en laat haar wachten bij de stoeprand. Ik loop rustig de weg op terwijl ik “wachten” roep en wacht een tijdje, dan roep ik haar. Blij komt ze op me af, ik beloon haar uitbundig. Snoepjes heeft zij niet nodig, zij vindt het al zo fijn om mij een plezier te doen dat ze snoepjes niet eens aanneem van me buiten. We oefenen op verschillende plekken en tussendoor mag ze lekker rennen op een grasveld. We genieten er beide van om ermee bezig te zijn en hebben veel lol. Natuurlijk gaat het niet altijd goed, maar we doen beide ons best en hebben vooral plezier. Één keer wacht ze keurig bij de stoeprand, ik loop naar de overkant en ze blijft keurig wachten. Ik roep haar en hop ze loopt zo de andere kant op een mevrouw tegemoet die ze graag wil begroeten. We moeten allebei erg lachen, de mevrouw en ik. Een deel ging goed zeg ik, de rest komt ook vanzelf wel.

Leren is ook gewoon leuk, zolang er niet teveel druk op ligt. Het is ook gewoon een weg van vallen en opstaan en tussendoor lekker lol maken. Juist dat geeft lucht en maakt het niet zo zwaar. Zo doe ik dat met zingen ook, ik gebruik amper de tekst maar zing gewoon mee. Jazeker maak ik dan fouten, maar SO what? Dat boeit toch niemand? Ik heb er plezier in, ik lach ik geniet ik voel en dat is veel belangrijker dan een tekst helemaal perfect zingen. Gevoel breng je over, de tekst maakt dan niet veel uit, zolang het maar in grote lijnen klopt. En het grappige is, ik maak veel sneller minder fouten dan de anderen die wekenlang met de tekst voor hun neus zitten. Die bang zijn om iets fout te doen. Ik doe gewoon op gevoel en zet nergens aantekeningen bij, ik voel vanzelf welke kant ik op moet, hoog of laag of wat dan ook. Waar de anderen vaak zuchten en steunen en met pennen in de aanslag staan geniet ik gewoon lekker. Dan maar eens foutje hier en daar, jammmmmeerrrrrr dan!