Burn out raakt je

Soms vraag me ik echt af wanneer ik nou weer eens echt stabiel zal zijn. Er zijn nog best veel momenten waarin ik me ineens helemaal niet zo lekker voel. Het kan van het ene op het andere moment zomaar zo voelen. Het slaat voor mijn gevoel om als een blad aan de boom. Nu klinkt het heel dramatisch, maar eigenlijk is dat onzin. Als ik er gewoon heel nuchter naar kijk is er eigenlijk geen zak aan de hand. Het is alleen mijn gevoel die het dramatischer maakt dan het is. Het is nog steeds de angst die er zit om weer terug te vallen. De angst die ik ver weg nog voel die maakt dat ik heel alert ben op elk dingetje uit angst om terug te vallen. Zodra ik ook maar iets voel denk ik gelijk, zie je wel.. dat dus. Ik schrik er gewoon nog elke keer van lijkt het wel. Onbewust dan he.. maar het heeft soms toch wel weer een grote impact. Als ik dan mijn hoofd laat gaan, dan maakt die het nog dramatischer. Het is zoiets als… een speldenprikje wat aanvoelt alsof iemand een dikke naald in mijn arm zet omdat ik ooit bang was om geprikt te worden. Zoiets denk ik.. zodra ik een spelden prik voel gaan alle zintuigen overeind staan zo van.. hé wat voel ik daar? Was dat een naald? Oh jee, ja ik denk echt dat dat een naald was, nee ik weet het zeker. Het was vast een hele dikke naald.. ja dat was het. Ahhhhhhh hellupppppp rennen een naaldddddd.

Lekker overdreven maar om even uit te leggen hoe het voor mij voelt. Het is gewoon angst. Angst voor dat gevoel wat ik niet meer wil krijgen. Dat gevoel wat mij me zo rot heeft laten voelen. Ondanks dat mijn verstand weet dat het mij ook veel gebracht heeft en dat het allemaal helemaal niet zo erg is, reageert mijn lichaam er anders op.. mijn schouders zetten zich vast, ik begin anders te ademen en mijn hersenen beginnen op volle toeren te werken. Heel irritant gewoon.

Eigenlijk is het natuurlijk heel normaal om niet elk moment van de dag hetzelfde te voelen. Iedereen heeft momenten van lekker voelen en minder lekker voelen. Dat is gewoon normaal. Alleen die stomme angst ervoor is gewoon niet zomaar weg. Als ik er weer eens nuchter naar kijk dan heb ik al enorme stappen gemaakt en is het echt zoveel beter dan het een paar maanden geleden was. Het zijn elke keer kleine stapjes die uiteindelijk mij ver hebben gebracht.

Het is met de hond net zo.. we maken kleine vorderingen. Heel veel dingen gaan al goed. Alleen als er dan één ding weer even niet zo goed gaat, dan voelt het alsof we terug bij af zijn. Wat gewoon onzin is, maar ja zo voelt het dan gewoon. Alsof alles voor niets is geweest en al het werk in de prullenbak is gegooid. Onzin! Natuurlijk is dat onzin, dat snapt iedereen. We zetten beide stappen voor en achteruit en langzaam komen we steeds dichterbij ons doel. Alleen lijkt het een eeuwigheid te duren, ik ben er echt op sommige momenten klaar mee. Dan heb ik gewoon geen zin meer in die angst, ben ik het helemaal zal. Wil ik vakantie nemen ervan, alleen gaat dat helaas niet. Het is er altijd elke dag weer, al is het maar heel klein. Alleen als ik heel goed voor mezelf zorg, uitgerust ben, goed eet, veel rust en voldoende beweeg dan gaat het het beste. Alleen is dat niet altijd vol te houden want ondertussen draait alles gewoon door. Mijn gezin, mijn werk, mijn relatie. Dat kan ik allemaal niet even stop zetten en dat is ook juist niet de bedoeling. Ik moet juist leren me staande te houden in het gewone leven want dat is wat het is.

Anders zou het net zoiets zijn als dat ik de hond alleen maar in de schuur zou laten als de jongens rond lopen, omdat het op die momenten nog moeizaam gaat. Zij leert er dan niks van en het is geen leven, want ze lopen nou eenmaal rond. Dus is het zoeken en trainen en uitproberen naar wat het beste werkt voor haar. En vooral niet opgeven, als het één niet werkt dan proberen we het ander en zo door. Het kost veel energie maar dit is wel het echte leven en daar moet ik me in staande zien te houden. Niet in een sprookjes leven waarin geen stress of werk of wat dan ook is. Dat zou wel heel makkelijk zijn.

Ik zou bijvoorbeeld kunnen zeggen, doe de hond maar weg, dat is best mogelijk natuurlijk. Ze geeft op momenten stress en dat is niet leuk. Alleen geeft ze me nog veel en veel meer dan alleen maar stress. Ze geeft me zoveel moois, zoveel liefde, zoveel lessen, zoveel goede dingen. Dan zou ik haar alleen voor die dingen die niet goed gaan weg moeten doen? Dat is zoiets als jezelf van het leven beroven omdat het soms even moeilijk is. Dan ga je ook voorbij aan alle mooie en goede dingen die het leven ook geeft. Het is nooit alleen maar slecht, er zijn altijd dingen die wel goed gaan.

Angsten overwinnen is echt nog zo eenvoudig niet, dat weet ik nu. Het is hard werken, kost veel energie en veel tijd. Het is trainen, trainen en nog eens trainen. Ervaring op ervaring op ervaring stapelen. Zien dat het echt wel goed gaat en steeds weer kijken naar de dingen die wel zijn gelukt. Die brengen mij dichterbij mijn doel, maar ook de dingen die minder goed gaan ook die brengen mij verder. Door dit te beseffen kan ik weer doorgaan en kan ik weer verder werken. Als ik maar genoeg pauze neem tussendoor, dan komt het echt wel goed. En ook gewoon eens erbij neerleggen dat het even niet lukt, dat ik gewoon even niet de kracht heb om sterk te zijn. Dat is ook oké.. dat mag er ook zijn. Perfect zal het nooit worden namelijk en dat is met alles zo.. ik ben en blijf een mens, ik blijf het mezelf maar zeggen..