Successen

We hebben een vriendje van één van mijn kinderen te logeren. We zitten gezellig aan het ontbijt (na ja eerder lunch maar voor pubers is het ontbijt). Coosje ligt heerlijk relaxed naast me en vindt het allemaal prima. Vriendje zegt, waarom doen jullie de hond eigenlijk niet weg? Waarom zou ik haar wegdoen zeg ik? Nou omdat ze blaft. Aha omdat ze blaft. Ja en ze hapt en ze kan niet met de jongens overweg. Aha zeg ik, ik snap het. Als iets moeilijk is dan doe je het weg en dan is het opgelost bedoel je?! Ja precies zegt hij. Oké, dus je kiest ergens voor waar je helemaal achter staat maar als het even niet bevalt omdat het niet meteen dat is wat je ervan gedacht had dan doe je het gewoon weg? Uhm ja… ja zegt zoon, precies mama dan doe je het gewoon weg ja. Hoe doe je het dan als iets moeilijk wordt en je kunt het niet weg doen? Hoe ga je daar dan mee om. Uhm tja.. Uhm geen idee. Zou je misschien kunnen proberen of een andere aanpak werkt zodat het makkelijker wordt? Iedereen lacht ja ja mama jij altijd met je geduld. Ik lach mee en laat het verder. Ze komen er zelf wel achter, ik hoef ze dat niet voor te kauwen, maar wie weet denken ze hier nog eens aan.

Mijn dochter wilde niets liever dan een hond. De eerste tijd was ze er gek van en gaf ze de hond alle aandacht. Toen de problemen begonnen werd dat steeds minder en ging ze de hond een beetje vermijden. Ik liet het een beetje gaan maar vroeg haar wel één keer per dag even een rondje (mee) te lopen. Steeds vaker vroeg ze om een puppy. Als Coosje er niet meer is, nemen we dan een puppy? Je hebt toch een hond zei ik op een dag, waarom geniet je niet van wat je nu hebt. Wat er later komt dat zien we later wel weer, daar kan ik nu nog geen antwoord op geven. Voorlopig is Coosje er nog.

Ik merkte dat ze zich steeds vaker terug trok. Ik voelde dat er meer was maar liet het gaan, ze was er zelf nog niet over uit had ik het gevoel. Ik besloot haar op een dag mee te nemen naar het strand met Coosje. Samen genoten ze zo ontzettend van de zee en het strand. Het plezier kwam weer helemaal terug zag ik. Ze knuffelden wat af en hadden plezier samen. Thuis ging ze vaker uit zichzelf met haar weg.

Ik vraag haar hoe ze het vindt om nu echt een eigen hond te hebben. Heel leuk mama, maar ik vind het moeilijk als ze zo naar doet tegen anderen en zoveel blaft. Had jij de verwachting dat Coosje meteen de perfecte hond zou zijn waar je meteen een enorme band mee zou hebben en dat alles meteen super goed zou gaan? Uhm ja een beetje wel zeg ze. Ze is ook lief met mij, dat vind ik ook wel heel leuk.

Daar heb je ook in geïnvesteerd zeg ik, door de eerste dagen haar dichtbij je te houden en haar veel aandacht te geven. De jongens deden dat niet en daar is het ergens mis gegaan. Nu hebben we dit weer heel goed opgepakt en gaat het echt steeds beter. Is dat niet gaaf? Ja echt wel, dat is wel fijn ja. Dus door het harde werk dat we verrichten is de band misschien wel sterker geworden dan wanneer het allemaal vanzelf was gegaan? Ik denk het wel mama… ik denk het ook mop. Als iets niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals het gaat. Door ervan te willen leren hebben we al zoveel bereikt en is onze band sterker dan ooit.. ook met de jongens gaat het goed komen. Echt waar, daar heb ik alle vertrouwen in. Anders zou ik het nooit vol houden.

Ik kijk en observeer en leer van elke ervaring. Soms weet ik het even niet en heb ik geduld, wacht ik rustig het moment af dat ik het wel weet. Vaak achteraf snap ik het pas, zoals met zoveel dingen. Hard werken is niet erg, als het maar ergens toe leidt. Als dat niet zo is, dan zou ik kunnen zeggen, ik werk niet hard genoeg ik moet harder werken. Of ik zou kunnen zeggen, ik werk hard maar niet op de goede manier. Misschien moet ik eens een andere manier verzinnen en kijken of dat wel werkt?!

Een mooie les voor ons allemaal maar weer..wie weet blijft er iets van hangen waar ze later nog eens aan terug zullen denken. Voor nu genieten we gewoon van onze kleine successen. Elk klein succesje geeft weer meer zelfvertrouwen en zorgt ervoor dat ik weer een stapje vooruit kan. Veel kleine stapjes maken grote stappen.. we komen er wel.. daar twijfel ik in ieder geval niet aan!