Perfectie

Net als wat mijn dochter had met de hond, het perfecte plaatje, had ik op relatie gebied het perfecte plaatje in mijn hoofd, een vader een moeder, kindjes en iedereen happy. Thuis had ik een mooi voorbeeld gekregen bij mijn ouders. Die zijn al sinds hun vijftiende bij elkaar. Zo wilde ik het ook, dat had ik voor ogen.

Ik had al jong verschillende langere relaties achter de rug. Een tijdlang ging het dan goed en toch strandde het elke keer. Waarom? Ik had geen idee. Uiteindelijk leerde ik iemand kennen die eigenlijk echt niet mijn type was, maar die ik wel spannend vond. Juist omdat hij anders was dan de andere mannen. We woonden al snel samen en kregen kinderen. Ik voelde al wel dat we eigenlijk niet bij elkaar pasten maar probeerde er alles aan te doen om het toch te laten slagen. Ik ging aan mezelf voorbij en deed dingen voor hem zodat hij gelukkig was, tenminste dat dacht ik. Ik deed vooral dat wat bij het perfecte plaatje hoort, samen op vakantie, samen leuke dingen doen als gezin etc. Dat soort dingen worden nu eenmaal verwacht om te doen. Dat hij daar helemaal niet van hield, daar ging ik aan voorbij. Ik probeerde meer en meer dat perfecte plaatje in mijn hoofd te laten kloppen. Deed meer en meer mijn best om aan alles te voldoen in plaats van gewoon te genieten van wat ik had.

De frustratie werd bij beide groter want hij deed gewoon dat waar hij gelukkig van werd en ik was alleen maar bezig het perfecte plaatje in te kleuren. Helaas misten de juiste kleuren om het echt zo te krijgen hoe ik het plaatje in mijn hoofd had en de hele kleurplaat mislukte. Ik verkreukelde hem en gooide hem weg, een scheiding volgde..

Ik kreeg weer contact met mijn eerste vriendje waar ik ooit heel gelukkig mee was geweest als tiener, maar die ver weg woonde. Op het moment dat we dichtbij elkaar kwamen ging het mis. Ik was verhuisd naar zijn land maar was eigenlijk nog te jong. Ik bewaarde altijd nog hele fijne herinneringen aan deze relatie. We kwamen weer in contact en ik wilde eruit halen wat erin zat. Ik genoot gewoon van elk moment dat we samen waren. Hij woonde alleen wel erg ver weg.. een echte relatie was niet mogelijk, we hebben allebei kinderen, maar vrienden zijn konden we wel. Even had ik de hoop dat we de draad weer op konden pakken, maar dit lukte niet. In zijn hoofd zat ook het plaatje van een relatie zoals dat op een normale manier gaat. Huisje boompje beestje. Ik kon hem dat niet bieden. Ik wilde gewoon genieten van het moment en had geen gedachtes over de toekomst. Misschien is dat weer iets te naïef.. uiteindelijk willen we altijd stapjes kunnen zetten denk ik en dat was bij ons niet mogelijk. We zouden elkaar dan echt maar heel af en toe kunnen zien en meer niet. De komende tien jaar zou meer zeker niet lukken. We besloten vrienden te blijven, dat stukje was wel haalbaar. Het heeft een tijd geduurd maar we hebben er een modus in gevonden die voor ons beide werkt. Zo voelt het voor ons beide heel erg goed. We spreken elkaar af en toe en kunnen praten over alles. We zijn echte vrienden en hebben ieder ons eigen leven in een ander land. Dit is wat bij ons leven van nu past en beide hebben we hier een heel goed gevoel over.

Mijn ex man en ik pasten niet bij elkaar, dat was wel duidelijk. Alleen had het misschien wat minder heftig geweest als ik me dat niet zo erg had aangetrokken. Als ik niet alleen maar bezig was om het perfecte plaatje te creëren. Om dat wat er gewoon niet was toch voor elkaar te krijgen. Dat werkt gewoon niet. Ik zie nu ook wat er in eerdere relaties mis is gegaan. Ik was teveel bezig met waar een ander gelukkig van werd en niet waar ik zelf gelukkig van werd. Daardoor was ik niet echt mezelf. Ik had een overtuiging in mijn hoofd, het perfecte plaatje van hoe een relatie eruit moest zien. Zodra een relatie langer duurde en meer lange termijn werd, wilde ik dat alles aan dat perfecte plaatje voldeed. Wat een teleurstelling als dat dan niet werkt.

Ik weet nu beter, al een tijdje. Ik geniet van de dingen die wel kunnen, die wel mogelijk zijn in een relatie en de andere dingen die ik graag wil, waar ik gelukkig van word, die creëer ik zelf. Ik kijk naar de mogelijkheden binnen een relatie en blijf trouw aan mezelf door de dingen die ik zelf graag wil doen maar mijn partner niet, ook gewoon lekker zelf doe. Ik heb het losgelaten dat een relatie voldoet aan het perfecte plaatje. Dat bestaat namelijk niet, is onmogelijk. Ik geniet nu van wat ik heb en heb daarnaast een eigen leven. Ik geniet net zo van de momenten samen als van de momenten dat ik alleen ben. Relaties zijn niet perfect, bij niemand niet, het is alleen wel belangrijk dat er een basis is en dat beide zich er goed bij voelen. Die basis had ik in mijn huwelijk niet, waardoor ik nergens op terug kon vallen.

Ik geniet nu van mijn relatie die ik nu heb. Op dit moment is dit wat werkt in mijn leven. We zijn allebei gelukkig maar hebben ook echt een eigen leven. We maken elkaar nu gelukkig maar claimen elkaar niet voor de rest van ons leven. Ik ben liever kortere tijd met iemand samen maar wel gelukkig , dan langere tijd, omdat dat verwacht wordt door de maatschappij, ongelukkig. Geen idee wie dat ooit bedacht heeft dat het zo zou moeten, maar bij mij past dat blijkbaar niet. Dat snap ik nu en ik voel dat dit gewoon beter bij mij past. Ik voldoe niet aan het ideaalplaatje van de maatschappij maar wel aan wat bij mij past. Deze persoon past nu in mijn leven en samen genieten we volop. Tien jaar geleden was ik waarschijnlijk absoluut niet op hem gevallen en wie weet over tien jaar gaan we elk ons eigen weg omdat het niet meer goed voelt. Misschien worden we samen wel 100.. Wie zal het zeggen? We genieten gewoon van dat wat we hebben en kijken niet te ver voorruit. We zien vanzelf wel wat de toekomst ons brengt…