Angst

Ik ben met mijn oudste zoon aan het oefenen om van de keuken naar de kamer te lopen, wat de hond nog enorm spannend vindt. Zij kan dan behoorlijk uit haar dak gaan en wil alleen maar op hem af. Ik heb haar aan de riem en ik leer haar ander gedrag aan. Zo lang wij alles rustig aan doen en kleine stapjes nemen gaat het goed. Mijn zoon kijkt mij aan op een bepaald stukje in de kamer, ik zie zijn onzekerheid opvlammen. Wat moet ik doen mam? Doorlopen? Dat weet ik niet knul, probeer de rust te vinden en de goede beslissing te nemen. Ik heb haar vast, er kan niks genieten. Hij twijfelt en zet dan twee grote stappen naar voren. Direct valt de hond uit, ik heb haar vast dus er gebeurd niks. Mijn zoon kijkt angstig, zie je wel mam, het lukt niet. Ja hoor zeg ik, je kunt het wel maar je begon te twijfelen en nam niet even de rust om je angst onder controle te houden. Je wilde te grote stappen maken waar de hond bang van werd en daar direct op reageerde, zij voelde jouw onzekerheid aan. Omdat ze zelf onzeker is weet ze niet meer wat te doen te valt ze uit. Hij snapt het en ziet het zelf ook. Rustig ademen en kleine stapjes nemen, neem je tijd. Hij doet het en neemt zijn tijd. Heel langzaam zie ik hem rustiger worden en voelt hij weer aan wat Coosje nodig heeft. De hele weg gaat het goed en hij is trots, het is hem gelukt!

Wat angst allemaal met een mens kan doen, het word me steeds duidelijker. Angst is de slechtste raadgever die er is, daar ben ik ondertussen wel achter.

Ik ben druk met de hond bezig. Door alles wat er mis is gegaan heb ik ongelooflijk veel geleerd, omdat ik wilde leren ervan. Oké ja, ik heb me door angst mee laten slepen en ja daardoor is er een hoop mis gegaan. Alleen door wat er allemaal is mis gegaan heb ik juist zoveel meer geleerd dan ik ooit zou durven dromen. Juist door dat ik wilde leren en niet heb opgegeven heb ik echt alles eruit gehaald wat er in zat. Ik ben dus niet boos op mezelf omdat ik gefaald heb, ieder ander zou in zo een situatie onzeker worden als een hond gaat happen en continue uitvalt. Zelfs een grote kerel vol zelfvertrouwen is dan maar klein en nietig, dat heb ik genoeg gezien in programma’s. Ik verwijt mezelf dus totaal niets. Ik wil juist kijken wat het me heeft gebracht en wat ik er nog meer van kan leren.

Door angst is haar gedrag verergert. Zij was onzeker en ik kon haar niet helpen omdat ik zelf onzeker was. Zij nam dus de leiding, want ze wilde mij beschermen en dat ging fout. Wat ik ervan geleerd heb?

– achter onzekerheid zit angst, die de onzekerheid alleen maar meer voed.

– wat ademhalen met me doet en mij kan helpen als ik die onzekerheid voel.

– wat kleine successen mij tot een groot succes brengen.

– wat het mijn gezin leert, waar zij de rest van hun leven wat aan hebben

– hoeveel zelfvertrouwen het mij geeft als ik door de angst ga en het wel lukt.

– als ik ga twijfelen betekent dat vooral dat ik mijn onzekerheid voed, ik weet het echt wel zelf, als ik maar de tijd neem om naar mezelf te luisteren. Even pas op de plaats maken en ademhalen

– Dat angst kan resulteren in een beperkt leven waar ik niet dat kan doen wat ik in mijn hart zou willen

-Dat ik niet voor een ander kan denken maar ieder zijn eigen weg heeft te gaan. Zo lang ik goed voor mezelf zorg kan ik er zijn voor een ander als die me nodig heeft. Dat gaat vanzelf.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ook mijn zoons die hiermee kampen leren nu hoe ze hun angsten kunnen overwinnen door samen te werken. Wat het met ze doet in hun hoofd als ze de angst voeden, wat een verkeerde beslissing tot gevolgen kan hebben. Positief en negatief. Want een verkeerde beslissing nemen is helemaal niet altijd erg, het laat juist zien waar nog aan gewerkt moet worden. Het was nodig om die verkeerde beslissing te nemen omdat ik nog wat ervan moest leren. Gelukkig wil ik ook leren en geeft het me een enorme kik dat het me ook lukt.

Ik heb dit allemaal al vele malen ergens gelezen, alleen dan klinkt het allemaal zo eenvoudig en dat is het gewoon niet. Ik verweet mezelf dat ik niet gewoon kon doen wat er stond, waarom lukte het mij niet? Ik raakte gefrustreerd en daardoor alleen maar meer in een negatieve spiraal. Ik heb geleerd dat ik vooral op mezelf kan vertrouwen zolang ik maar de tijd neem om naar mezelf te luisteren. Dat ook verkeerde beslissingen nodig zijn en dat het helemaal niet erg is. Het hoort erbij, anders zou ik niks meer leren.

Het maakt mij sterker dit hele gebeuren, ik ben er enorm dankbaar voor. Als cadeautje krijg ik ook nog ongelooflijk veel liefde van mijn hond terug, waar ik aan merk hoe goed het haar doet dat we samen hieraan werken. Dat ze voelt dat ik er altijd voor haar ben, ook als het even echt moeilijk is. Ik heb echt vaak op willen geven, maar het belangrijkste is dat ik het niet heb gedaan. Ik heb doorgezet en zie hier het resultaat. Maar ook al had ik gefaald, dan had er weer een nieuwe kans gekomen om het wel te leren. En elke keer neem ik weer mijn ervaringen mee en heb ik echt wel iets geleerd. Soms is het alleen nog niet het moment, dat is helemaal niet erg. Het moment dat het wel lukt komt vanzelf, daar hoef ik helemaal niets voor te doen. Hoe heerlijk! ik kan het dus loslaten de angst om iets fout te doen, want ook foute beslissingen verrijken mijn leven. Ook die zijn nodig om mij dingen te leren en brengen mij ook een heleboel mooie dingen. Niets is alleen maar goed of fout, dat blijkt maar weer..