Ik kan het niet

Van het één komt het ander, zo is het elke keer weer. Steeds denk ik dat ik het heb en dan komt er toch nog meer naar boven.. weer kijk ik naar Ceasar en weer begint me iets te dagen. Iets wat hij elke keer wel tegen een baasje zegt maar die nu pas bij mij binnen komt.

Ik geloof niet dat ik het kan als het iets moeilijker word. Omdat ik niet erin geloof dat ik het kan haak ik af… raak ik gefrustreerd en zet ik een stap terug. Lekker in mijn comfort zone. Ergens is die overtuiging blijkbaar ontstaan en die heeft invloed op heel veel dingen.

Als ik terug kijk dan denk ik zelf dat het ontstaan is toen ik begon op de havo. Ik deed echt mijn best maar het lukte me niet. Ik ging naar het vmbo en bleef daar ook nog een keer zitten. Helemaal niks ergs aan, maar toch denk ik dat het daar ergens begonnen is, het gevoel van zie je je kunt het niet. Die overtuiging werd groter en groter blijkbaar.

Het is onzin dat ik het niet zou kunnen, dat weet ik best wel. Ik heb een opleiding gedaan in Duitsland terwijl ik amper Duits sprak en dit ernaast allemaal moest leren. Ik ben jaren samen geweest met een echt niet zo makkelijke man en het goed volgehouden en ook nog best gelukkig geweest op veel momenten. Ik heb drie kinderen opgevoed en een nieuwe relatie opgebouwd. Ik heb voor de klas gestaan met allemaal volwassenen met veel ervaring en het ging best goed. Ik zou echt niet hoeven twijfelen aan mezelf. Dat weet ik echt wel. Toch zit daar dus blijkbaar ergens een overtuiging dat ik het niet kan als het moeilijker word. Heel hardnekkig ook nog eens want het steekt steeds de kop op. Ik pak veel dingen op gevoel gewoon heel goed aan, zodra het alleen moeilijker word ga ik mijn hoofd gebruiken en twijfelen aan mezelf. Steekt mijn onzekerheid de kop op, wat natuurlijk ontzettend normaal is. Wie heeft daar nou geen last van??

Ik, superwoman, natuurlijk niet. Ik zou alles moeten kunnen en overal vertrouwen in moeten hebben en nooit onzeker moeten zijn. Is toch heel normaal dat ik onzeker word als het moeilijker word. Is alleen nu de kunst om voorbij die onzekerheid te gaan en rustig te blijven. Die onzekerheid niet te voeden maar erboven te gaan staan. Laten zien dat ik het wel kan en niet hoef te twijfelen aan mezelf.

Deze overtuiging is niet zomaar weg, ik zal mezelf er elke keer bewust van moeten maken als ik me ergens onzeker over voel. Kleine stapjes maken en me niet laten tegenhouden door die overtuiging. Soms zal dat gewoon niet lukken en zal ik er toch weer in trappen. Logisch toch?! Ben ook maar een mens..