Onzeker

Op de dagen dat ik werk schrijf ik meestal maar weinig. Als ik weinig schrijf betekent dat dat ik ook niet veel nadenk over mezelf. Zodra mijn hoofd weer begint te ratelen wil ik het kwijt en schrijf ik het op.

Toch leer ik op die dagen heel veel over mezelf, eigenlijk zonder het te beseffen. Er gebeuren dingen, worden dingen gezegd of er zijn situaties waar ik later over na denk en die mij veel inzicht geven. Juist van die dingen leer ik het meest. Zo lang ik maar wel ergens de tijd ervoor neem om ervan te leren. Precies daar zit hem de clou. Er gebeuren dingen in het dagelijks leven waar ik van kan leren, als ik ze maar wel wil zien. Als ik gewoon blind en doof door blijf lopen gebeuren er steeds meer van dat soort dingen net zolang totdat ik wel om moet kijken om te zien wat er dan aan de hand is en wat het me wil leren. Door er bij stil te staan, al is het op een later moment, geef ik het wel de aandacht die het verdient en groeit het niet uit tot iets heel groots.

Zo voel ik me op mijn werk best nog wel eens onzeker. Ik had eerder al het idee dat ik op mijn oude werk dingen uit onzekerheid ging mijden, maar had daar niet echt aandacht aan geschonken. Elke keer als mijn dienst begint en ik zie het briefje waar alles op staat, voel ik van binnen de onzekerheid opvlammen. Subtiel, ondertussen, maar het is wel aanwezig. Eerder was die onzekerheid veel groter, maar wilde ik er niet echt naar luisteren. Ik begon dingen te vermijden, stortte me op andere dingen maar het was natuurlijk onvermijdbaar. Als ik dan toch in een situatie kwam waar ik met iets aan de slag moest waar ik onzeker over was voelde ik stress. Door de stress kon ik het niet meer goed op gevoel doen en deed ik eigenlijk net niet het juiste. In plaats van die onzekerheid aan te pakken en te kijken wat ik kon doen om me minder onzeker te voelen bleef ik me in bochten wringen en het ontlopen.

Gelukkig is er altijd een mogelijkheid om eraan te werken en kunnen dingen langzaam weer terug gedraaid worden. Dat betekent niet dat het meteen weg is, dat gevoel, maar wel dat het steeds minder word. Zo doe ik dat nu op mijn werk. Ik maak het bespreekbaar met mijn collega met wie ik werk, ik hoef niet meteen alles op tafel te gooien maar ik geef aan dat ik iets best even lastig vind, omdat ik dat lang niet gedaan heb en vraag of ik even met ze mee mag kijken. Tot nu toe reageert iedereen daar super goed op en heb ik de dingen heel snel onder de knie. Juist door er niet voor weg te lopen en steeds angstiger te worden, gaat het steeds beter. Ik krijg er veel meer vertrouwen door en hoef niet helemaal uit de diepte te komen, want de meeste dingen blijk ik echt nog wel te weten en heb ik snel door. Andere snappen mijn onzekerheid niet en vinden dat het super goed gaat. Dat een ander dat zegt is fijn, maar echt geloven doe ik het nog niet. Pas als ik echt zelf zie dat het gewoon lukt, ben ik weer een stap verder. Die onzekerheid is ergens opgebouwd en kan alleen door steeds goede ervaringen op te doen langzaam in kleine stapjes minder worden.

Mede dat ik open en eerlijk ben (subtiel, niet overdreven) merk ik dat collega’s ook vaak ervoor uitkomen dat ze ergens onzeker over zijn. Dat ze ook soms dingen niet weten, wat natuurlijk heel normaal is. Niemand weet alles, dat bestaat niet. We leren allemaal van elkaar en er zijn genoeg dingen die ik juist wel weer weet. Zo zijn we samen een team en vertrouwen we op elkaar. Ik vertrouw hierdoor ook steeds meer op mezelf omdat ik niet mezelf laat worstelen maar weet dat ik om hulp vraag als ik het even niet weet. Zo krijg ik weer vertrouwen in mezelf wat me echt goed doet.

Grappige is dat ik dit met andere dingen gewoon op gevoel heb gedaan. Onzeker over mijn lijf? Dagje sauna doet wonderen. Niemand is namelijk perfect, de één heeft dikke billen, de ander kleine borsten en weer een ander een buik. Iedereen heeft wel iets wat minder mooi is. SO what?! Prachtig toch juist. Na zo een dag voel ik me weer op en top goed. Iedereen mag er zijn, niemand is gelukkig perfect.

Ook ben ik bij veel mensen thuis geweest door mijn werk. Er zijn maar heel weinig huizen die helemaal spik en span zijn. Overal is wel wat en de meeste huizen zijn gewoon lekker leefbaar. Met een gezin en huisdieren is het niet realistisch om te denken dat het huis altijd op en top netjes is. Dat kan gewoon niet en moet ik ook niet willen. Dat heb ik al aardig los kunnen laten.

Iedereen heeft onzekerheden, over ongelooflijk veel verschillende dingen. Als die onzekerheid uit de hand loopt, is het niet zomaar even terug te draaien. Dat zal in kleine stapjes moeten gebeuren met kleine succesjes. Soms een stap terug zetten om weer van te leren, maar wel altijd in beweging blijven. Zo lang ik het maar niet weg duw en ga vermijden, maar ermee aan de slag ga als ik me onzeker voel, zorg ik ervoor dat het niet uitgroeit tot iets heel groots. Hoe groter het is, hoe moeilijker het terug te dringen is. Daar zijn heel wat goede ervaringen voor nodig en één mindere ervaring kan er alweer voor zorgen dat ik een eind terug zak. Stapje voor stapje naar boven die berg weer op.. ik ben al een heel eind zou ik zeggen…