Verslaafd

Vaak hou ik gewoon teveel van iets. Te veel om er op een normale manier mee om te gaan. Ik had er toevallig een gesprek over met iemand, dat Bijvoorbeeld teveel houden van iemand niet goed is. Iemand geeft zich helemaal over aan de ander en verliest zichzelf daarin, dat is niet prettig voor de ander en voor diegene zelf ook niet. De ander gaat steeds minder zijn best doen omdat het toch niet uit maakt hoe die doet en de minst mooie kant komt steeds meer naar boven. Eigenlijk is er dus maar één die hard werkt en uiteindelijk gefrustreerd raakt omdat de ander niks doet, gevolg; de relatie is niet in balans.

Zo heb ik dat zelf met veel dingen. Ik kan mezelf helemaal in dingen verliezen. Bijvoorbeeld met denken, ik hou zoveel van denken dat ik het liefst de hele dag denk. Dat lijkt best relaxed, beetje op de bank hangen en nadenken maar het is op de lange termijn helemaal niet zo relaxed want ik verlies mezelf erin en dat is echt niet gezond op de lange termijn, dat is ondertussen wel duidelijk. Ik ga namelijk alleen maar denken denken en nog eens denken ( en dan vooral steeds de verkeerde kant op) en doe verder bijna niets meer, dus raak ik compleet uit balans. Het is voor mij beter als ik dingen doe waar ik iets minder van hou of iets minder goed kan zodat het makkelijker is om ermee te stoppen. Alleen is dat wel iets te makkelijk, dat heet vermijden.

Ook dat werkt denk ik op de hele lange termijn niet, uiteindelijk zal toch dat waar echt mijn hart ligt steeds weer naar boven komen. Net zo lang totdat ik er geen weerstand meer tegen kan bieden. Dan is het alleen wel zaak dat ik me er bewust van ben dat ik mezelf erin zou kunnen verliezen. Ik zal het dus toch aan banden moeten leggen en zorgen voor genoeg andere dingen en afleiding.

Zo is het dus ook gegaan met dat eeuwige denken. Ik hou ervan maar het vreet me op, ik wil er teveel van. Het is een soort drugs.. eerst is een klein beetje genoeg maar ik wil steeds meer en meer. Totdat ik ontdek dat het helemaal niet zo goed voor me is, maar dan is het al te laat. De weg terug is veel moeilijker.

Nu probeer ik het denken zin te geven, ik geef het een taak zodat het ook echt zin heeft wat ik denk. Zodat ik niet mezelf verlies in het denken over dingen waar ik toch niks mee kan. Sinds ik deze blog ben gaan schrijven denk ik daar veel over na. Althans, niet expres maar eigenlijk onbewust. Ik pik dingen op die in mijn hoofd komen en daar komt dan een heel verhaal achteraan. Zo geef ik het denken zin. Natuurlijk ging dat niet meteen zo, maar hoe langer ik het doe, hoe beter het gaat. Eigenlijk heb ik mijn hoofd een baan gegeven, niet meer alleen maar nutteloos aan het denken gezet maar echt met een doel denken. Om niet helemaal alleen maar bezig te zijn met nadenken over mijn blogs zing ik ook en luister ik heel veel naar muziek. Als ik zing kan ik namelijk niet nadenken, ook wel eens lekker.

Doordat ik dat nu doe, gaat het veel beter, ik denk veel minder in een negatieve spiraal. Ik kan namelijk wel zeggen; stop met denken, maar dat is net zoiets als zeggen denk vooral niet aan een roze olifant.. gegarandeerd dat ik aan een roze olifant denk. Mijn hoofd heeft nu een baan gevonden en mag daar heerlijk over nadenken. Zo verbied ik het mezelf niet, maar geef ik het een doel en dat werkt super voor mij! Zo ga ik in plaats van die negatieve spiraal naar een positieve spiraal. Het denken heeft zin en brengt me ook echt ergens.

Helaas kan niet alles wat ik graag zou willen, in ieder geval niet allemaal meteen. Gelukkig ben ik geboren met een flinke portie geduld. Ik heb door schade en schande geleerd dat sommige dingen die ik heel erg leuk vind waar ik echt enorm van hou, nu eenmaal niet altijd meteen maar helemaal in mijn leven passen.

Zo bijvoorbeeld met het feit dat ik gewoon het liefst een huisje ergens in de natuur zou willen hebben met allemaal beestjes om me heen. Geiten kippen honden katten, het lijkt me heerlijk. Rust, ruimte en natuur het klinkt als een walhalla. Ik zou mezelf er alleen helemaal in verliezen en als een kluizenaar ergens in een hutje wonen waarschijnlijk. Dat is ook niet helemaal de bedoeling. Langzaam werk ik er nu naar toe. Een paar beestjes heb ik al en ook wel wat natuur in de buurt waar ik heen kan lopen. Langzaam aan leer ik steeds meer te genieten van de rust maar waardeer ik ook de sociale contacten. Hierdoor leer ik mezelf langzaam om me er niet in te verliezen. Het gebeurd namelijk iedere keer weer.. zo ook dat Coosje hier net was, ik was alleen nog maar daarmee bezig, maar met wat oefening gaat dat steeds beter en kan ik ook weer makkelijker met andere dingen bezig zijn.

Zo schrijf ik ook niet meteen hele boeken, maar alleen een blog, anders zou ik alleen nog maar in een hutje op de hei als halve kluizenaar boeken zitten schrijven met mijn beesten om me heen en totaal mezelf hierin verliezen. Aan een blog zit een begin en een eind en het moet vooral niet te lang worden, dan is het namelijk geen blog meer. Heel goed om daar eerst mee te beginnen dus!

Ik denk dat ik om deze reden nooit iets met drugs te maken wilde hebben. Ik was er altijd bang voor diep van binnen en durfde echt niet ook maar één pilletje of wat dan ook te nemen. Veel te bang dat ik hierin mezelf zou verliezen.

Dit alles is eigenlijk automatisch gegaan, maar als ik er nu op terug kijk is dit wel wat het is. Door kleinere stapjes te nemen en tevreden te zijn met dat wat ik wel ervan kan hebben kan ik er langzaam mee leren omgaan zonder mezelf erin te verliezen. Zo blijf ik trouw aan mezelf , blijf ik meer in balans en vergeet ik mezelf en de rest wat er toe doet niet. Het is net als een doos bonbons.. ik kan hem in één keer helemaal opeten of af en toe één nemen.. bij het laatste ben ik denk ik langer gelukkig en voel ik me een stuk beter dan dat ik ineens de hele doos leeg eet..