Frustratie

Ineens knalt er weer iets binnen in mijn hoofd. Een eye opener die eigenlijk zo simpel is en zo voor de hand liggend. Toch snap ik hem pas echt als ik er midden in zit.

Ik heb frustratie nodig om dingen aan te pakken. Goh, WoW zeg tjonge die snapt iedereen zou je denken. Uhm ja snappen doe ik hem zeker… alleen echt voelen en begrijpen?? Ineens wel ja. Ineens zie ik het weer eens helder. Vraag is altijd voor hoe lang, want oh zo makkelijk vergeet ik het weer en trap ik er gewoon weer in.

Ik zie het maar zo, als er een paar schoenen in de gang liggen en ik irriteer me eraan, betekent dat nog niet altijd dat ik er ook iets aan doe. Zo lang ik er nog omheen kan lopen is het nog niet zo dringend dat ik alles maar meteen op ga ruimen. Ik loop er zomaar tien keer omheen en irriteer me tien keer, maar echt nodig om er iets mee te doen is het niet. Pas als de berg groter wordt en ik er echt niet meer omheen kan, dan moet ik het wel opruimen. Zin of niet, dat boeit dan niet. Ik kan er niet omheen dus ik zal wel moeten.

Heel vaak ga ik niet met dingen aan de slag omdat ze gewoon nog niet erg genoeg zijn. Ik heb nu eenmaal vaak geen zin om dingen aan te pakken. Ik moet al zoveel en vind het dan wel prima zo.

Ik bedacht het me ineens omdat het met de hond eigenlijk beter ging en de laatste twee dagen ineens weer minder. Ik gaf mezelf de schuld, het frustreerde me maar echt iets eraan doen, daar had ik gewoon de drive niet voor. Eigenlijk schreeuwt zij er om dat ik iets doe en schreeuwt steeds harder tot ik haar eindelijk hoor. Naja in haar geval blaffen dan. Het resultaat is namelijk nog echt niet voldoende. Ik wil dat mijn jongens gewoon vrij rond kunnen lopen, dat is mijn doel. Ik laat het er alleen een beetje bij zitten omdat zij geen motivatie hebben. Alleen daardoor wordt het weer erger. Ik moet dus scherp blijven, alleen altijd focussen dat kan niemand. De focus verslapt nu eenmaal na een tijdje. Deze frustratie momenten zorgen ervoor dat ik het weer helder zie en de drive vindt om verder te gaan. Ik was namelijk echt op de goede weg. Ineens door mijn frustratie komen er weer dingen in me op waar ik mee verder kan…

Zo is het ook met aan mezelf werken. Ik werk hard maar laat dingen ook graag weer versloffen.. dan is de lol er een beetje af en gaat het weer snel zoals het gaat. Pas als er weer een slechte dag is en ik weer frustratie voel zie ik dingen ineens weer helderder en kan ik weer verder. Het gaat namelijk allemaal niet vanzelf. Het is elke keer weer leren van fouten en nieuwe dingen uitproberen en langzaamaan steeds verder komen.

Het gaat eigenlijk met alles zo. Als dingen redelijk lopen ben ik vaak al veel te snel tevreden, maar betekent niet dat het echt is hoe ik het zou willen. Ik wil er meer uithalen omdat dat ook mogelijk is. Alleen moet ik dat dan wel echt nodig vinden. In het huishouden gaat dat ook zo, ik ben super snel tevreden. Ik vind het veel te snel wel prima zo, idem met kleren die ik heb ( zie de noodzaak van nieuwe dingen kopen niet zo in), maar ook met leuke dingen voor mezelf doen.

Zodra het om anderen gaat ben ik veel minder snel tevreden, daar wil ik het weer veel te goed doen en doe ik vaak weer veel te veel. Ergens daar de balans vinden zou toch niet heel moeilijk moeten zijn.. beetje meer aan mezelf denken en een beetje minder aan een ander.. ben op de goede weg maar af en toe neem ik toch nog wel eens de verkeerde afslag..