Hard

Het is hem toch niet geworden vandaag. Ondanks de heerlijke wandeling en daarna een uurtje slaap wil het gewoon niet. Het frustreert me toch ondanks dat ik mezelf honderd keer zeg dat het helemaal niet erg is en dingen soms gewoon zijn zoals ze zijn.

Ik voel me gewoon stom en vervelend en heb erg weinig geduld. De hond blaft de kinderen zeuren, iedereen voelt t blijkbaar aan en maakt t me nog moeilijker. Zelfs ex weet me te bestoken en ook dat raakt me.

Dat vind ik uiteindelijk nog het meest irritante, dat het me raakt. Dat ik er nog steeds gewoon niet goed mee om kan gaan. Dat het nog steeds een ding is waar ik niet goed tegen kan. Het maakt me boos en verdrietig en ik wil gewoon harder zijn. Ik bespreek het met mijn vriend en vraag hem waarom ik niet wat harder ben, waarom dingen mij zo raken. We praten er even over maar ik kom er niet mee verder. Ik baal gewoon van mezelf en heb gewoon vandaag de balen van alles. Ik baal van de hond dat ze blaft, ik baal van ex dat ie zeurt en ik baal van de kids dat ze vervelend doen en ik baal van de regen die met bakken naar beneden komt als ik net naar de supermarkt loop. T wordt m gewoon echt niet vandaag.

Ik pak Coosje en loop naar buiten, het is laat op de avond. Het regent en ze kijkt me echt aan van, moet dat nou? We lopen naar het veldje om de hoek, ze plast en loopt weer terug. Ze wil echt niet. Naja, het is goed zo, op het strand heeft ze genoeg beweging gehad. Als we bijna binnen zijn bedenk ik me ineens iets, het schiet zo door mijn hoofd. “Je bent weer veel te hard voor jezelf”.

Het is alsof ik met mijn kop tegen de deur knal, precies dat is het, die ene zin zegt alles. Ik ben gewoon nog steeds niet lief voor mezelf. Ik gun mezelf zo weinig. Ik moet maar hard zijn en overal tegen kunnen en altijd maar vrolijk en leuk zijn. Ik moet hard werken en het liefst alles weten en nooit fouten maken. Dit riedeltje heb ik eerder allemaal opgeschreven maar ik blijf er maar in trappen en leer er gewoon niet van. Misschien als ik straks negentig ben en in een bejaardenhuis zit dat ik dan eens kan denken, het is goed zo, je hoeft niet meer hard te zijn?!

Waarom zou ik geen baaldag mogen hebben? Waarom moet ik alles maar tegen me laten zeggen en er niks bij voelen? Waarom moet ik altijd maar blij blijven en geduldig zijn ook al gedragen de kinderen ( en de hond) zich niet op momenten? Waarom moet ik van mezelf altijd alles maar goed doen en mag ik dingen niet eens laten versloffen? Waarom een ander wel en ik niet? Omdat ik meteen kritiek krijg? Omdat precies die keer dat ik eens iets niet helemaal goed doe meteen alles over me heen krijg? Terwijl al die andere keren dat ik wel alles doe en regel daar nooit iets van gezegd word?

Mag ik daar dan ook even gekrenkt van raken? Dat is toch niet zo gek? Ik ben namelijk geen superwoman en ik heb niet alles onder controle. En dat gaat ook nooit gebeuren, al zou ik dat nog zo graag willen.

Het wordt echt tijd dat ik wat liever voor mezelf ga zijn in plaats van maar te willen dat ik harder wordt. Ooit zal het me wel lukken.. echt wel. Toch?!