Sneltrein

Ik lees wat blog berichten van mezelf terug. Berichten van een tijd geleden. In het begin las ik vaak dingen terug maar de laatste tijd eigenlijk helemaal niet meer. Als ik het lees lijkt het wel alsof het teksten zijn van iemand anders, niet van mij. Wat een neuroot was ik zeg, jemig. Het laat wel zien dat het een chaos was in mijn hoofd. Ik zat nog steeds in die sneltrein, wilde overal een antwoord op hebben en zodra ik dacht iets te begrijpen ging ik er meteen vol in mee. Ik nam niet de tijd om dingen even te laten bezinken en was alleen maar bezig met uitvogelen hoe de dingen in elkaar staken. Ik word gewoon moe als ik het allemaal lees, niet normaal.

Ik zat laatst te praten met iemand die nog een stuk minder ver was, ook zij zat nog in een sneltrein, ik herkende het helemaal. Super snel praten en overal over nadenken en oplossingen willen zoeken voor alles. Zichzelf neerzetten alsof ze tot dusver alles fout had gedaan in het leven en er niets van haar leven klopte. Precies dat lees ik bij mezelf ook terug.

Gek toch dat dat nu eigenlijk bij mij best onzin lijkt allemaal. Dat ik helemaal niet zoveel dingen fout deed. Hier en daar wat bijschaven en ik ben gewoon een stuk rustiger aan het leven en een stuk meer aan het genieten van het leven. Hiervoor genoot ik net zo alleen was ik me er niet altijd bewust van. Ik ben nog steeds gewoon dezelfde persoon en niet veel veranderd. Het enige wat er veranderd is is dat ik de snelheid er een beetje probeer uit te halen. Meer genieten van de dingen die ik doe, bewuster leven. Veel meer dan dat is het eigenlijk niet. Ik zet mezelf nu vaker op nummer 1 en heb meer hobby’s. Ik maak me vaker minder druk om dingen en probeer vooral te kijken naar waar ik gelukkig van word.

Ik denk nog steeds veel na maar schrijf dit nu allemaal op wat mij helpt om mijn hoofd leeg te maken. Dat schrijven heeft me wel echt overal doorheen geholpen. Ik schrijf ook alles echt zo op als dat het in mijn hoofd komt. Ik denk er niet over na verder of het wel klopt of wat dan ook. Dit is wat ik denk en dat zet ik op papier. Het borrelt gewoon omhoog en ik gooi het eruit. Ik denk niet na of ik iets wel of niet op kan schrijven en of het wel klopt of niet. Ik schrijf gewoon, niets meer en niets minder. Het helpt mij om mijn gedachten te ordenen, me op andere dingen te focussen. Het is dan weg en klaar, op naar het volgende. Het schrijven heeft mij denk ik het meest geholpen van alles. Ook al denk ik nu bij het terug lezen wel eens van jeetje, waar was ik allemaal mee bezig? Het klinkt toch allemaal best idioot? Tja jammer dan. Dat boeit me eigenlijk totaal niet, het is namelijk gewoon heel puur en eerlijk wat er staat. Wat anderen daar verder van vinden dat interesseert me eigenlijk helemaal niet en wat ik ervan vind dat maakt me eigenlijk ook niet uit. Want er is niks van te vinden, het zijn gewoon de woorden die zich in mijn hoofd vormden die ik op papier heb gezet. Ik probeer het niet mooier of lelijker te maken dan het is. Ik schrijf gewoon voor mezelf en ik maak het openbaar omdat anderen het misschien fijn vinden om te lezen dat ze niet de enige zijn die worstelen. Dat ze zichzelf in dingen kunnen herkennen en zich niet eenzaam voelen. Bovenal schrijf ik omdat het mij goed doet en ik me er beter door voel en dat is precies waar het om gaat.

Toen ik er middenin zat had ik helemaal niet het idee dat ik nou zo goed bezig was. Ik zag mezelf soms echt als een mislukking als ik dingen niet kon of er moeite mee had. Nu ik terug kijk zie ik hoe sterk ik eigenlijk ben. Ik heb mijn hoofd niet laten hangen en heb geleerd van deze ervaring. Ik heb dingen eruit opgepikt en ervan geleerd, mijn leven is er daardoor mooier van geworden, maar het was ook niet slecht. Ik zag het alleen niet altijd zelf en daardoor voelde ik me niet altijd happy. Dat is ook gewoon oké, altijd maar happy is niemand ooit, dat bestaat volgens mij gewoon helemaal niet.

Iedereen doet het op zijn manier en gaat ermee om wat bij hem past. De één is jaren bezig en snapt er nog weinig van en de ander is er meer mee bezig en snapt er meer van. Niks is goed of fout, bij de één past dit en bij de ander dat. Bij mij past het gewoon niet om thuis te zitten en me rot te voelen en er niks mee te doen. Dat hoort niet bij mij, dat druist tegen al mijn principes in. Weer een ander zou er helemaal nooit voor thuis gaan zitten en sommige blijven jaren thuis en komen niet verder. Zo doet iedereen het op zijn eigen manier en is alles gewoon oké. Niemand kan in het hoofd van de ander kijken en zien hoe die zich echt voelt, daarom is iemand veroordelen erop totaal zinloos. Ik heb het sus gedaan en de ander doet het zo, alles is gewoon goed zoals het is. Iedereen heeft een eigen tempo en een eigen manier. Dit is de mijne en dit past bij mij. Gewoon omdat ik ik ben en jij jij.