Simpel

Ik ben moe, het was al met al een druk weekend. Eerst de nachtdienst, daarna niet al te best geslapen. De verdere voorbereidingen voor het verjaardagsfeest. Dan het feestje zelf met al die mensen. Alles ging goed en het was erg gezellig. Ondanks de buitjes af en toe was het heerlijk in de tuin en stonden we allemaal onder de gezellig versierde luifel. Daarna alles nog opgeruimd en weer slecht geslapen omdat zoon nog met vrienden een tijdje door bleef feesten. Man moest helaas werken vandaag, zul je altijd zien, dus de wekker ging alweer heel vroeg. Geeft allemaal niks, het was een geslaagde verjaardag.

Ik haal Coosje op bij de opvang en ze is helemaal door het dolle. Het is goed gegaan, alweer een beetje beter dan de vorige keer. Ze is zo ontzettend blij om me te zien , en ik haar, dat het me gewoon ontroerd. Ze springt uit zichzelf in de auto ( wat ze nooit doet) en thuis valt ze neer op haar plek en begint te snurken.

Ik hang wat rond op de bank en ruim af en toe nog wat op. Ik ben moe, maar kan ook de slaap niet echt vatten als ik een dutje probeer te doen. Ik kijk een beetje tv en surf wat rond op Mn telefoon. Ik heb nergens zin in. Eigenlijk moet ik boodschappen doen maar ook dat kan ik niet echt opbrengen. Coosje snurkt en snurkt, dochter hangt rond en zoon slaapt flink uit. Pffff wat een hangdag, niks aan.

Ik besluit aan het einde van de middag om Coosje mee te nemen naar buiten. We hebben alleen even een kort rondje gelopen en verder nog niet omdat ze zo moe was van haar avontuur bij de opvang. Heel rustig lopen we lekker ontspannen buiten. Ik besluit naar een natuurgebiedje in de buurt te lopen. Daar tussen de bomen kom ik eindelijk een beetje tot rust. Al die prikkels, ik moet ze gewoon even verwerken merk ik, met binnen zitten wordt het hem niet.

Ik herinner me een artikel wat ik heb gelezen over iemand met een buitenlandse hond. Ze verteld daarin over stressverwerking bij honden, dat ze het vooral erg nodig hebben om buiten lekker in de natuur te zijn en te snuffelen. Zo raken ze hun stress kwijt. Honden zijn ook snel overprikkeld en hebben hun loopjes buiten echt hard nodig, elke dag weer. Zeker een hond die veel stress heeft gehad, heeft daar erg veel behoefte aan.

Ineens besef ik, dat eigenlijk daar de dingen gewoon mis zijn gegaan. Dat het allemaal helemaal niet zo ingewikkeld was met verwerking en moeilijke dingen en daardoor in een burn out terecht ben gekomen. Ik was gewoon al een tijd lang veel binnen omdat ik pijn had en daarna een operatie moest ondergaan. Kort na de operatie toen ik eindelijk van mijn pijn af was, viel ik op mijn hoofd. Ik zat hele dagen op de bank en kon niks doen aan afleiding omdat mijn hoofd zo zeer deed. Daarom gebeurden er dingen in mijn hoofd en bleef ik continue maar denken. Door al dat denken raakte ik in de stress, want het had direct effect op mijn lichaam. Ik dacht mezelf helemaal in de knoop en de stress werd groter en groter en groter.

Het was niet meer en niet minder dan dat. Ik heb geen gekke stoornissen of trauma’s of wat dan ook. Ik dacht alleen teveel na.. omdat ik mijn hoofd niet kon legen en daardoor kon relativeren. Ik had het gewoon nodig om te bewegen en naar buiten te gaan maar dat ging lange tijd niet. Als ik namelijk buiten loop en mijn hoofd leeg maak, dan zijn de problemen die ik in mijn hoofd heb gemaakt over dingen, ineens helemaal niet zo groot. Dan valt het vaak best wel mee.

In mijn hoofd hebben zich hele verhalen afgespeeld en begon ik alles steeds ingewikkelder te maken.. terwijl het eigenlijk helemaal niet zo ingewikkeld was allemaal.. er was niks mis met mij en dat is nog steeds zo. Ik maakte alles heel groot en daar kreeg ik enorme stress van. Mijn hoofd ging gewoon met me aan de haal. Ik heb heel veel dingen gewoon helemaal prima gedaan de afgelopen jaren. Ik heb dingen zeker wel verwerkt en heb langzaam mijn leven weer opgebouwd. In mijn hoofd maakte ik alleen van een mug een olifant..

Ik zie het om mij heen ook gebeuren bij mensen. Ze zitten niet lekker in hun vel en de dingen die minder goed gaan lijken ineens te overheersen. Het lijkt ineens of alles bij ze mis gaat. Terwijl als ik het van een afstandje bekijk het best wel mee valt. Ze ervaren het alleen als heftig, maar het zijn maar momenten waarop het even heftig is, de meeste tijd is alles gewoon okƩ.

Ik ben me nu bewust wat mijn valkuilen zijn en probeer mezelf steeds weer in balans te trekken. Ik weet dat ik een denker ben en snel overprikkeld raak. Zolang ik maar goed voor mezelf zorg en elke dag lekker naar buiten ga en zoveel mogelijk gezond eet, dan gaat het prima. Het is niet erg als het even niet lukt, zolang ik me maar bewust ben dat ik bij mezelf aan de bel moet trekken als ik teveel op het programma heb staan.

Gelukkig is daar Coosje die me naar buiten trekt en mij precies laat doen wat ik nodig heb. Net als een blindegeleidehond een blinde helpt zo helpt Coosje mij. Ik heb gewoon geen keuze … beter voor me!