Pubers

Ik vind pubers ontzettend leuk. Het feit dat je echt een gesprek met ze kunt voeren en dat ze eigen ideeën hebben over dingen. Discussies over van alles die zomaar ontstaan, ik hou ervan. Dat ik soms wanhopig wordt van mijn eigen drie pubers, dat zal iedereen wel herkennen. Die schommelingen van vrolijk naar ineens vreselijk chagrijnig en boos.. soms zie ik het echt niet.

Man staat te stofzuigen en ik verschoon de kattenbakken. Ik hoor de hond blaffen en ga kijken wat er is. Zoon staat aan de andere kant van de poort. Hij durft niet naar binnen want Coosje loopt rond. Ik pak haar riem en wat worstjes. Het heen en weer lopen van de jongens vind zij heel erg spannend dus voor de zekerheid doe ik haar aan de riem. Zij zijn angstig en durven echt niet langs te lopen als ze niet aan de riem is, het blijft een ding. Verder gaat het echt wel vooruit maar vertrouwen doet ze ze nog niet. Als zij nou mee naar buiten zouden gaan en daar aan het vertrouwen zouden werken zou dat toch veel ontspannender zijn voor iedereen. Maar zoals het echte pubers betaamd hebben ze nergens tijd voor en zin in als het niet over hen zelf gaat. Ze vinden het natuurlijk heel stom dat de hond blaft, maar er iets aan doen.. veel te veel moeite.

Ik heb Coosje aan de riem en doe de poort open, een wervelwind vliegt langs ons heen , boos stampend. Hij had staan roepen en roepen en niemand had hem gehoord. Dat kan toch niet?!

Coosje schrikt zich rot van die rennende Joost en begint hard te blaffen en ik dreig even mijn geduld te verliezen. Oké tot tien tellen en blijven ademen. Meneer is boos dat wij niet meteen kwamen en toen viel ook nog zijn fiets en nu moet hij ook nog werken en bedankt… en weg is ie weer, door de voordeur weer naar buiten.

Een tijd geleden zou ik het me erg hebben aangetrokken dit soort fratsen. Ik zou het bij mezelf gaan zoeken en me schuldig voelen dat de hond er is. Dat ben ik kwijt. Als de hond er niet is zijn ze namelijk ook amper beneden. Ik moet me van haar ontdoen alleen maar zodat zij makkelijker bij de koelkast kunnen. Meer doen ze namelijk niet als ze hier zijn. De koelkast open trekken, mam er is niks te eten roepen. Drinken pakken, voorraadkast openen, mamaaaaaaaa mag ik een koekje roepen en weer weg, naar boven waar het een stuk leuker is dan bij die saaie ouders hangen beneden. Sinds de hond er is hebben wij ook nog eens een koekje bij de koffie, wat heerlijk. Voorlopig ga ik nergens aan werken denk ik.. hebben wij tenminste ook eens wat lekkers.

Ik voel me niet meer schuldig. Coosje brengt mij ontzettend veel en ik heb haar nodig. Ze heeft een ontzettend lief karakter maar is gewoon onzeker. Als zij werken aan haar vertrouwen dan is het probleem opgelost. Ze willen er niet wat meer aan werken dus tja.. dan gaat het nog wel even duren. Jammer hoor, ze missen een hoop.

Ik merk dat ik gegroeid ben naar mijn kinderen toe. Waar ik voorheen alles naar me toe trok en veel te emotioneel op alles reageerde ben ik nu een stuk relaxter. De kinderen maken onderling bijna geen ruzie meer en behalve de sneren naar ons toe af en toe en de chagrijnige buien is de sfeer in huis toch echt wel beter dan pak m beet een jaar geleden. Ik leef nu meer voor mezelf, doe de dingen waar ik blij van wordt en geniet van de dingen die ik doe. Ik laat hun meer hun leven leiden en bemoei me er een stuk minder mee, beter voor iedereen.