Leuk

Ik kom op internet een verhaal tegen, het gaat erover dat veel mensen tegenwoordig denken dat het leven vooral alleen maar leuk moet zijn. Dat men verwacht dat het leven eigenlijk gewoon vooral leuk is en men niet kan accepteren dat het leven soms ook gewoon moeilijk en verdrietig is. Continue wordt er gezocht naar dingen om onszelf gelukkig te maken en wordt er van alles bedacht om onze vrije tijd op te vullen. Het geluk vinden in de gewone kleine dingen lukt vaak niet meer. Het probleem hiermee is, dat het gewone leven dan vooral als saai wordt ervaren en men zich dan ongelukkiger voelt. Er gebeurd dan gewoon voor hun gevoel te weinig. Al snel wint de ontevredenheid het en liggen er depressies op de loer.

Ik zelf was niet anders op momenten. Ik weet nog dat ik tegen een vriendin zei voor mijn hersenschudding en het hele gedoe erna, dat ik me gewoon niet helemaal happy voelde. Ik kon niet uitleggen waarom en verstandelijk snapte ik er ook niks van. Ik woonde weer samen, met een super lieve man, met de kids ging het goed, iedereen was gezond en financieel ging het steeds beter. Toch voelde ik me ergens een beetje ontevreden en niet helemaal happy. Ik begreep het toen niet, ik had toch alles wat ik wilde? Waarom kon ik er dan niet volop van genieten? Op mijn werk had ik daar veel minder last van, daar liet ik gewoon toe hoe ik me die dag voelde. Ik stopte het niet weg en als ik een mindere dag had,dan had ik die. Jammer dan. Meestal eindigde de dag toch met een grote lach op mijn gezicht. Kinderen voelen namelijk precies aan hoe iemand zich voelt. Die kun je niet voor de gek houden en dat doe ik ook nooit. Als zij voelden dat ik gewoon even een mindere dag had gaven ze me een knuffel of maakten een grapje. Meer hoefde ook niet, het maakte mijn dag gewoon goed. Zij waardeerden het vooral dat ik eerlijk was en mij niet anders voordeed. Daarom genoot ik altijd van werken en ging ik steeds meer werken want daar hoefde ik niet na te denken erover. Daar ging het vanzelf..

Ik was niet iemand die erg veel ondernam naast mijn werk, als ik dat vergelijk met de mensen om me heen. Ik was helemaal niet altijd maar bezig met leuke dingen doen. Wel kon ik erg moeilijk alleen zijn thuis ( terwijl ik dat op mijn werk juist zo waardeerde de momenten alleen in de auto) en was ik altijd wel bezig. Contact zoeken met mensen, surfen op internet, Facebook of hangen voor de buis. Hobby’s had ik niet echt.

Pas toen ik ineens al die normale dingen niet meer kon door die stomme hersenschudding, besefte ik wat een geluk ik toch had. Hoe ontzettend fijn het was om zo een lieve zorgzame man te hebben ontmoet. Hoe fijn het was om weer in een normaal huis te kunnen wonen in plaats van in een klein flatje. Hoe ontzettend geboft ik had dat ik alles weer op de rit had gekregen met behulp van zoveel lieve mensen om me heen. Ik besefte pas echt dat geluk echt in kleine dingen zat. Voorheen wist ik dat op gevoel wel, maar echt bewust was ik me daar niet van. Nu pas begrijp ik waarom ik zo graag werkte, daar ging het gewoon automatisch.

Toen ik steeds minder aandacht ging geven aan mijn gevoel, het ging niet meer vanzelf, raakte ik het ook een beetje kwijt om te genieten van de kleine dingen. Ik verwachtte veel te grote dingen. Hevige verliefdheid wilde ik voelen bijvoorbeeld, onbedaarlijk kunnen lachen en super happy zijn. Alleen het normale leven bestaat helemaal niet uit zulke excessen, dat zou ook doodvermoeiend zijn. Als ik denk aan verliefd zijn was dat super leuk, maar ook echt heel vermoeiend. De onzekerheid die erbij komt kijken, de heftige kriebels die ik voelde, de angst of iemand je echt wel leuk vindt. Als ik eraan denk dat ik dit altijd zou voelen zou ik al moe zijn bij die gedachte. Schaterlachen is heerlijk, maar altijd maar schaterlachen is niet te doen toch?! Op mijn werk genoot ik ontzettend juist van al die kleine momentjes, van de kinderen met hun blik open en eerlijk de wereld in, van een hand op mijn arm tot een lieve opmerking. Het maakte mijn hele dag goed.

Het is heerlijk om af en toe die grote emoties te voelen, maar ik moet er niet aan denken dat dit altijd zo zou zijn. Het is juist ook super fijn om op kleine momenten het geluk te voelen. Een glaasje wijn drinken met een vriendin in de tuin, kaarsje aan en een goed gesprek hebben. Samen met vriend op de bank zitten en gewoon genieten van elkaars aanwezigheid. Een spelletje spelen met de kids of een leuk gesprek hebben met ze. Het hoeft allemaal niet zo groot, want grote dingen zijn super vermoeiend.

Soms zijn er ook gewoon momenten waarop ik me gewoon even niet zo happy voel, ook dat mag er zijn. Soms is het ook gewoon saai of zwaar of wat dan ook. Dan ben ik gewoon moe en heb ik gewoon geen zin om leuk te doen. Gelukkig hoeft dat ook helemaal niet, dan ben ik gewoon lekker een keertje niet leuk. Het betekend alleen niet dat ik niet gelukkig ben. Niemand is ooit alleen maar gelukkig en blij.

Mijn vriend zegt mij vaak als ik hem vraag waarom ik zulke stemmingswisselingen heb, dat dit is wie ik ben. Dat ik nu gewoon mezelf kan zijn. Eerder begreep ik dit niet helemaal maar ik besef nu dat ik lange tijd mezelf heb kunnen zijn. In mijn relatie voegde ik mij vaak naar mijn partner. Als hij blij was was ik dat ook, bang als ik was als hij weer chagrijnig zou worden. Ik was mezelf niet , wat zijn excessen alleen maar groter maakte. Ik was mezelf niet, waardoor ik ook soms doorschoot. We konden bij elkaar onszelf niet zijn.

Nu mag ik gewoon zijn wie ik ben en me voelen hoe ik me voel. Als ik weleens anders probeer prikt hij daar direct doorheen. Als ik me niet kan uitten blijft hij net zo lang doorgaan met Triggeren totdat ik mezelf wel uit. Hij neemt geen genoegen met toneelspel. Hij is zichzelf en verwacht dit van mij ook, ook al vind ik het ontzettend vervelend als ik me vaak stom voel. Hij heeft me liever vaak stom( wat ik natuurlijk overdrijf want zo vaak ben ik heus niet stom) dan dat ik maar doe alsof. Hij houdt gewoon van mij zoals ik ben en ik hetzelfde andersom. Ik verwacht ook van hem dat hij zichzelf is en gelukkig is hij dat ook. Ook als ik dat soms best wel een keer irritant vind.

Op mijn werk ben ik mezelf en eigenlijk de meeste tijd happy. Gewoon door eerlijk te zijn naar mezelf en de mensen om me heen. Ik voel me rustig en tevreden en ben echt op mijn plek tussen de kinderen.

Thuis ben ik ook steeds meer mezelf, alleen de weg van de ene naar de andere kant gaat niet meteen helemaal goed. Ik ben niet meteen helemaal van niet mezelf naar helemaal mezelf. Dat is een proces waar voorlopig nog genoeg uitdaging ligt. Zo wordt het leven in ieder geval nooit saai…