oorzaak

Wat een heerlijke dag, de verjaardag van mijn zoon. Prachtig weer is het dus ik besluit om lekker vroeg naar het strand te gaan met dochter. Zij is nog vrij vandaag. De jarige slaapt graag uit en wil daarom niet mee. Coosje vindt het geweldig op het strand en wij genieten van haar uitgelaten gedrag. Ze rent de zee in en springt over de golven. Langzaam wordt het vloed en iets dieper. Ze durft niet naar ons toe te komen als wij even iets dieper de zee in gaan. Ze wil graag, maar durft niet verder. We helpen haar door haar op te tillen onder haar buik ( oef ze is echt zwaar). We gaan langzaam iets dieper en laten haar voelen hoe ze moet zwemmen. Eerst even paniek in haar ogen maar we laten haar niet los. Heel langzaam ebt de paniek weg en laten we haar iets meer los Ze zwemt zelf naar me toe als ik naar achteren ga. Even later kan ze weer lopen en loopt ze rustig weg. Ik ben zo trots op haar. WoW wat is het gaaf om haar zo te laten zien dat wij haar helpen. Dat ze niet bang hoeft te zijn maar op ons kan vertrouwen. We lopen een eindje verder en komen in gesprek met een mevrouw. Zij heeft ook een buitenlandse hond. Ik ben al 2 jaar bezig met haar trainen, maar ze blijft mensen eng vinden. Wat doet jullie hond het goed zeg, zegt ze. Hoe lang is ze bij jullie? 5 maanden vertel ik, wat? Zo kort? En dan blijft ze al zo goed bij je en gaat ze zo goed met andere mensen en honden om? WoW!

Het doet me goed om dit te horen, ook al weet ik zelf best ook wel dat ik het helemaal niet zo slecht doe. Ik weet ook dat er nog genoeg dingen zijn om aan te werken, maar haar gedrag buiten laat wel zien dat ze een fantastische hond is. Dat ze super zacht is en ontzettend lief voor iedereen om haar heen. Binnen ben ik gespannen door de eerdere ervaringen en zij daardoor ook. Logisch toch? Wij kunnen daar beide niets aan doen, behalve eraan werken.

Ik kreeg de vraag of ik nog eens een buitenlandse hond zou kiezen met wat ik nu weet. In eerste instantie zei ik nee, want de problemen die het mee brengt zijn best wel pittig. Er zijn echt veel momenten geweest dat ik het niet meer zag zitten. Ineens besef ik dat dat allemaal onzin is. Elke hond moet opgevoed worden en elke hond kan problemen krijgen. Ja deze honden hebben misschien een rugzak, maar honden leven vooral in het nu. Het is vaak zo dat ze reageren op iets waar ze een negatieve ervaring mee hebben. Alleen het wordt pas een probleem als de baas hier niet goed mee omgaat. Coosje was in het begin buiten ook wat angstiger voor mannen dan voor vrouwen. Daar was ik alleen relaxed en nu is het totaal geen probleem meer. Binnen was ik niet relaxed omdat het om mijn eigen kinderen ging en daar groeide het probleem. Als ik in het begin relaxter was gebleven en meer had gewerkt aan vertrouwen opbouwen met Coosje en de jongens, was er helemaal geen probleem geweest. Ik ging gewoon te snel. Wist ik veel..

Dit is zoals het is, had ik het anders gedaan dan… maar aan “had ik”heb ik niks. Het is zo gegaan en nu werken we eraan om het beter te krijgen. Daar leren we allemaal van. Het is zoals het is en ik kan de tijd niet terug draaien.

Eigenlijk is het met mijn burn out hetzelfde. Had ik iets minder gewerkt en meer tijd aan mezelf besteed, had ik misschien geen burn out gekregen. De kans was hierdoor wat groter. Als iemand rookt is de kans groter dat ie kanker krijgt. Alleen niet iedereen die rookt krijgt kanker. En niet iedereen die niet rookt blijft gezond. Zo werkt het niet. De kans wordt alleen vergroot door te roken. Zo is het hiermee ook, het zit gewoon ergens al diep van binnen op de loer en het komt naar boven als het getriggerd wordt. Blijkbaar moest dit sowieso een keer gebeuren om mij iets te leren. Ik zeg steeds al, ik had het niet willen missen, ook al is het zwaar. Ik heb er zoveel van geleerd en leer nog steeds iedere dag. Ik had kunnen zeggen ik wentel me erin en laat het maar zo en doe er niks aan want ik weet niet hoe. Ik heb dat niet gedaan, ik wilde ervan leren, alles eruit halen wat erin zat. Waarom gebeurd dit? Wat wil het mij vertellen? Ik heb veel gelezen erover en heb de rust genomen om mezelf mee te gaan begrijpen.

Ik heb niks fout gedaan, al denk ik dat op slechte dagen wel. Dan zit ik continue in mijn hoofd te bedenken hoe ik hierin verzeild ben geraakt. Daarom schrijf ik op goede dagen dit steeds weer op. Het is niet mijn schuld dat dit is gebeurd. Het is gewoon gebeurd punt. Dat kan ik niet meer terug draaien. Nu haal ik alles eruit wat erin zit. Net als met Coosje. Het is niet mijn schuld dat niet alles goed gaat, het is alleen miscommunicatie geweest tussen Coosje en het hele gezin. Wij begrepen haar niet en zij ons niet. Blijkbaar wil deze situatie mij iets leren, iets meegeven. Ik geniet van elke seconde met haar, zij brengt mij ongelooflijk veel, maar ik leer ook enorm veel van haar. Het leert mij beter te luisteren en te kijken. Niet meteen conclusies te trekken en als een gek van alles proberen. Net als op mijn werk, ook daar observeer ik eerst een kind en het gezin. Ik doe niet gelijk van alles, maar observeert eerst door wat afstand te nemen. Langzaam vertrouwen te winnen bij het kind en de ouders. Bij de één gaat dat sneller dan bij de ander. Daar doe ik dit automatisch allemaal al, ik denk daar niet over na. Alleen doe ik dit werk dan ook al 25 jaar… ik heb dat in de loop der jaren geleerd.

Coosje heb ik net 5 maanden.. en kijk eens hoe super goed ze veel dingen al doet.. hoe gaaf is het dat ze mij op veel gebieden al zo vertrouwt. Zij kwam op mijn pad en leerde mij zoveel. Zou ik nog een keer voor een buitenlandse hond kiezen? Geen idee, als het op mijn pad komt dan is het zo. Ik zie wel wat het leven mij verder brengt. Zou ik nog een keer een burn out willen? Tja, het heeft mij veel gebracht maar het is ook zwaar. Zou ik nog een keer willen scheiden? Het heeft mij veel gebracht, ik heb er veel van geleerd, er waren mooie en ook hele zware momenten en als het nog een keer gebeurd dan ben ik sterker en leer ik er weer andere dingen van

Ik wil niet kiezen, dat is ook helemaal geen keuze. Sterker nog, ik hoef niet te kiezen want het gebeurd of het gebeurd niet. Daar heb ik helemaal niet zoveel invloed op.. ik kan alleen maar goed voor mezelf zorgen en genieten van wat ik wel heb.

Het enige wat ik wil is van iedere moeilijke situatie eruit halen wat erin zit, moeilijke en mooie momenten beleven. Op dat moment nemen wat er komt en daarmee dealen. Hoe moeilijk soms ook, het mag ook moeilijk voelen. Dat is oké. Als iedereen dat nou eens zou begrijpen zouden we al een heel eind verder zijn.. niet zo ertegen vechten maar het gewoon moeilijk mogen vinden.

Als een kind geprikt wordt zeggen ouders vaak sssttt stil maar, niet huilen. Ik zeg juist, huil maar lekker want het doet gewoon pijn en dan mag je gewoon huilen. Straks is de pijn weer weg en gaan we weer wat leuks doen.. maar nu doet het gewoon zeer dus huil lekker. Daar hebben we toch tranen voor gekregen?