Normale leven

Het lastigste is vooral om alles in te passen in een normaal leven. Zoals het eerst ging, ging het niet, zo blijkt wel. Er zullen dus dingen anders moeten anders zou dit hele gebeuren geen zin hebben gehad. Als ik gewoon zo door zou zijn gegaan als hiervoor dan zat ik nu weer thuis waarschijnlijk. Het gaat niet werken gewoon. Het lastige is, nu ik eenmaal hierdoorheen ben gegaan heb ik nog meer rust nodig dan in een normale situatie. Door de stress die toch echt nog wel regelmatig aanwezig is, verbruikt mijn lichaam veel energie. Ik zal dat toch bij moeten tanken wil ik niet weer terug vallen. Ik probeer dat ook zoveel mogelijk, maar toch blijft het lastig met drie kinderen een baan en een huishouden. Dan heb ik ook nog de “mazzel” dat mijn kinderen er niet altijd zijn. Iets wat ik echt niet leuk vind, maar in deze situatie me af en toe wel even wat meer rust geeft. Ook zijn ze niet klein meer, waardoor ik ook makkelijker kan zeggen dat ik even rust nodig heb. Toch blijven de meeste regel dingen op mij vallen en ben ik ook al zijn ze fysiek er niet, toch met veel dingen bezig. De rust zit hem niet zozeer in mijn lichaam rust geven maar in mijn hoofd rust geven.. dat blijft moeilijk…

Ik denk dat ik mijn leven aardig in heb kunnen richten met redelijk wat rust momenten. Ik wandel veel, ik doe veel momenten gewoon even helemaal niets en Ik werk drie dagen, waarvan ik voel dat het wel echt genoeg is. Meer moet het niet worden, zeker niet omdat ik in ploegen werk. Op dit moment kan ik gewoon niet meer aan. Ik ben een harde werker en als ik er ben dan ben ik er ook echt. Ik ben heerlijk bezig en vind niks eigenlijk teveel. Gelukkig is dit niet de drukste afdeling dus ik doe vaak ook klusjes waar ik mijn hoofd niet bij nodig heb. Fysiek mankeer ik helemaal niets, het is gewoon dat hoofd wat teveel denkt en daarvan krijg ik stress in mijn lichaam. Door het altijd maar over alles doordenken en niet goed los kunnen laten krijg ik stress en voel ik het in mijn hele lichaam.

Net als dat ik naar het strand ging. Mijn moeder wilde graag mee. Coosje ging op de achterbank en moeders voorin. Toen ze vroeg of ze mee mocht, was er niks aan de hand. Daarna kwam er ineens in mijn hoofd; gaat dat wel lukken met Coosje. Ik wuifde het weg maar toch bleef het ergens hangen. Ja maar wat als…. stel dat.. ik ging malen en voelde me meer en meer gespannen. De rit naar mijn moeder deed ik muziek aan, zong ik mee en ademde ik goed door. Toch was ik gespannen en ja hoor, toen Coosje haar zag begon ze te grommen. Natuurlijk. Ze voelde aan alle kanten mijn spanning. Grrrrr super irritant. Moeders wachtte even en Coosje ging liggen en we konden gewoon naar het strand rijden. Niks aan de hand. Daar werden ze al gauw maatjes en liepen ze samen over het strand.

Toch leert mij dit veel. Een ander zou nu denken, doe die hond weg ze geeft je teveel stress. Dat kun je er niet bij hebben. Ik noem dat anders; wegdoen is hetzelfde is vermijden. Dit is namelijk wat er in veel situaties gebeurd. Als ik haar weg doe, veranderd er niks want er komen nog zoveel andere situaties waarin dit soort dingen gebeuren. Zij is alleen mijn spiegel die laat zien wat mijn hoofd met me doet. Er plant zich een zaadje, het zaadje groeit uit tot een groot iets en hoppa, voor ik het weet is mijn hele lijf in de stress.

Zo gaat het bijvoorbeeld ook op het werk. Als ik een paar dagen bij de grote kids heb gewerkt en me daar zekerder voel en ik moet ineens naar de baby’s, een hele andere afdeling, dan is er in eerste instantie niks aan de hand. Alleen jammer dat dat zaadje dan ook weer geplant wordt en ik toch mezelf weer druk begin te maken. Ik voel dan stress en onzekerheid en moet echt even diep zuchten voor ik wat ga doen. Ik ga meestal maar gelijk aan de slag en voor ik het weet gaat het gewoon prima en is er helemaal niks aan de hand. Als ik iets niet weet kan ik het vragen. Langzaam voel ik me dan rustiger worden maar ondertussen zitten die schouders alweer vast en ben ik moe van de stress en begin ik lekker te gapen. Pfff gedoe.

Doordat ik het nu weet en herken lukt het me er niet meer helemaal in door te schieten. Het zal een kwestie van training zijn en bewustwording en dan wordt het langzaam aan vast wel beter. Dit kan in elke situatie gebeuren en is soms heel vervelend maar ook heel leerzaam. Ik leer mezelf erg goed kennen en snap veel beter wat er allemaal gebeurd in mij.

Ik zie dit hele proces dan ook vooral als een verrijking. Hoe vervelend soms ook, het voegt enorm veel toe aan zelfkennis. Heb ik hopelijk de rest van mijn leven profijt van ..