Stress

De wekker gaat, het is zes uur. Meestal heb ik er geen moeite mee, maar vandaag kan ik moeilijk wakker worden. Er moet wel weer gewerkt worden dus er zit niets anders op dan toch op te staan. Coosje moet ook nog uitgelaten worden dus ik kan niet nog even blijven liggen. Met een duf hoofd loop ik rond, maak een wandeling en rij naar het werk. Ik werk vandaag met een bekende collega en het is rustig op de afdeling. Het ziet ernaar uit dat het een relaxte dag gaat worden. Best lekker even zo in het weekend, dan is een beetje rust wel prima.

We kletsen wat en gaan aan het werk. Al snel is het klaar en kruipen we achter de computer. Ik moet nog lessen volgen, daar is nu mooi tijd voor. De eerste gaat redelijk goed, ik voel wel dat ik vandaag niet helemaal bij de les ben maar oké, het gaat. Daarna de rekentoets, altijd even spannend want er zijn dingen bij die we nooit echt gebruiken dus ook te weinig oefenen. Eentje snap ik helemaal niet, elke keer heb ik daar weer moeite mee en ik voel de stress er alweer in schieten. Als ik al de procenten zie staan klap ik dicht, ik weet meteen voor mijn gevoel niets meer.

Stress voelt niet fijn, normaal schud ik het zo van me af en adem ik even door, maar tegenwoordig is stress voelen gelijk aan soort van paniek. Er komt meteen in mijn hoofd, help oh nee ik wil dit niet, hou op ga weg. Ik weet nu hoe het voelt om stress zo diep te voelen en ik heb nog steeds de neiging om paniekerig te worden als ik wat stress voel. Het gevoel van, ik wil daar nooit meer naartoe, ga alsjeblieft weg. Tja,.zoals bij alles is eraan denken al genoeg om juist meer stress te voelen.

Stress voelen is heel normaal. Iedereen voelt elke dag wel eens een beetje stress over iets. Dat is eigenlijk gewoon iets heel normaals.. ik zou me daar ook nooit zo druk om hebben gemaakt. Ik weet dat als ik me er “gewoon” even aan over geef en het er laat zijn, het ook gewoon weer weg ebt. Even diep ademhalen of wat afleiding zoeken en het zakt weer. Het is nu alleen nog de angst erbij die het moeilijker maakt. De angst om weer terug te vallen denk ik. Om weer die hele nare vreselijke diepe stress te voelen en dat gevoel van er klopt niets meer. De paniek erbij die alles nog erger maakt.

Gelukkig heb ik het redelijk onder controle en maak ik de toets af. Gezakt. Watttttt?? Dat is me echt nog nooit gebeurd. Ik kijk alle vragen nog eens door en zie dat ik echt allemaal lees fouten heb gemaakt de vragen niet goed gelezen en me door de stress mee laten voeren. Ik zucht diep en besluit om toch meteen de toets nog een keer over te doen. Als ik het uitstel wordt het alleen maar lastiger om er weer aan te beginnen en ga ik me weer gek maken in mijn hoofd.

Ik adem een paar keer diep en druk dan op start. Kom op, je kunt dit. Je haalt altijd een tien bij deze toets dus waarom zou het nu niet gewoon lukken? Ik begin vol goede moed en voel me rustiger worden. Ja ik ben blij dat ik opnieuw ben begonnen meteen en ik ga snel door de vragen heen. Dit keer gaat het wel goed en haal ik de toets wel. Oef, dat is een opluchting.

Ik heb gewoon niet helemaal mijn dag is de conclusie. Zoals iedereen van die dagen heeft waarin de prestaties gewoon even wat minder zijn. Ik ben een beetje klungelig vandaag maar verder verloopt de dag rustig. Niemand is altijd 100% helemaal lekker elke dag weer. Er zijn goede dagen en minder goede dagen. Dagen waarop het gewoon net allemaal even wat minder soepel verloopt. Zo is dat nu eenmaal, ik ben geen machine.

De dag zit erop, we gaan lekker naar huis, oef hoe fijn. Met zoveel verantwoordelijkheid op het werk is het toch altijd best vervelend om een minder goede dag te hebben. Gelukkig ben ik niet alleen, er zijn altijd mensen die meedenken en mee kijken als het nodig is. Dat stelt me gerust en voelt fijn.. nu eerst maar lekker relaxen, morgen zien we wel weer.