Jongens

Ik voel de knopen in mijn schouders zitten, alles zit vast. Waarom dat nu weer?! Ik snap er niks van. Ik neem genoeg tijd voor mezelf, genoeg rust. Doe leuke dingen, wandel veel. Wat maakt dan dat ik toch onbewust last van stress heb? Tenminste, daar ga ik vanuit dat dat het is. meestal voel ik dat het eerst in mijn schouders. Ik weet het niet en kom er ook niet achter. Ik weet ondertussen dat het weinig zin heeft om te pushen en de antwoorden vanzelf wel komen. Ik laat het los en besluit om het gewoon maar af te wachten.

Ik kijk naar een uitzending op tv over honden en ineens begrijp ik het. Ineens snap ik wat er weer “mis” gaat. Ik ben de hele tijd toch weer aan het denken over wat ik kan doen zodat de hond niet zulk gedrag vertoont als mijn jongens er zijn. Echt het gaat al met stapjes beter, maar toch lijkt het alsof ik iedere keer als ze een tijdje weg zijn geweest, ik weer van voren af aan begin. Ik weet ook best wel dat dit niet zo is, maar toch als ze dan weer een keer tekeer gaat voel ik meteen alweer die stress in me. Op tv iemand die precies hetzelfde heeft en dit al vele malen zien gebeuren bij andere mensen. Er gebeurt iets wat de eigenaar heeft gezien en een volgende keer als iemand in dezelfde situatie zit komt er toch een tikje stress omhoog. De hond voelt dat en wordt alert. Zo ontwikkelt zich een gedragsprobleem want doordat de baas dit ziet is hij een volgende keer nog alerter in een zelfde situatie en reageert de hond nog meer. Naja en zo door. Ik probeer er al echt op te letten dat ik rustig ademhaal en even de tijd neem voordat ik met de hond naar ze toe loop. Dat gaat echt al stukken beter en ze is echt rustig als zij gewoon zitten. Alleen het opstaan en rondlopen of binnen komen van de jongens is echt nog een ding. Bij haar gebeurt namelijk precies hetzelfde. Er is een moment geweest dat zij zich nog niet veilig voelde en er iets gebeurde. ( kan iets heel kleins zijn) en dat is uitgegroeid tot een heftige reactie elke keer dat ze weer in die situatie komt.

Pas als zij de jongens gaat vertrouwen en zij een band met haar opbouwen, dan zal dit gedrag verdwijnen. En daar zit het hem precies, de jongens willen een kant en klare oplossing zonder moeite ervoor te doen. Mooie les dus; dat bestaat niet in het leven. Zonder moeite kom je nergens. Dat hebben ze beide op school al aardig ondervonden en in deze situatie is dat niet anders. Zij gaan voor de makkelijke weg en ik maar constant bedenken hoe ik het op kan lossen. Ik voel me weer super verantwoordelijk. Superwoman wil alles weer oplossen. Het antwoord is simpel; dat kan dus niet. Ik kan dat niet voor ze oplossen, zij zullen tijd en moeite erin moeten steken. Zij zullen haar vertrouwen moeten winnen. Doen ze dat niet dan zullen ze nog een lange adem nodig hebben.

Vervelende is vooral dat ik me dus weer eens super verantwoordelijk voel en alles ga verzinnen om het op te lossen. Daar ben ik onbewust zo mee bezig geweest dat ik er toch weer stress van krijg. Dat blijkt wel. Dit is niet alleen wat er met de hond gebeurd maar ook met vele andere dingen als het om de kids gaat. Ik wil teveel voor ze oplossen en maak het mezelf daardoor niet makkelijk. Ik vind dat ik echt al vooruit ben gegaan ermee maar hieruit blijkt dus toch weer dat ik het wel weer doe, het blijft gewoon een valkuil.

Ik hou het in stand door ze eten en drinken boven te brengen en ze niet zelf naar beneden te laten komen, ik ga dus vermijden wat het probleem al helemaal niet oplost. Sommige momenten had ik m al wel door maar vaak toch ook weer helemaal niet. Nu schrijf ik het op , zodat ik het echt maak voor mezelf en het hopelijk blijft hangen in mijn hoofd. Precies dat is de reden dat ik zoveel schrijf; om dingen duidelijker te maken en dingen die ik leer te laten beklijven. Op school werkt het ook, dus waarom hier niet?! Tot nu toe heeft het mij in ieder geval super veel gebracht! Ik schrijf dus lekker verder want een mens is nooit uitgeleerd. Het lijkt steeds alsof de hond mij stress bezorgd, maar zij is alleen maar mijn spiegel. Zij laat me zien dat er dingen zijn waar ik aan moet werken. Alle zwakke plekken pikt ze er zo uit. En bedankt Coosje.