Ouderschap

Ik heb een gesprek met een vriendin met drie pubers, net als ik. De sfeer thuis is niet geweldig en ze baalt enorm. Ze wil haar kinderen graag een leuke jeugd geven maar er is vooral veel geruzie. Ze zit erbovenop en kan het moeilijk van zich afzetten.

Ook ik trapte erin en was vooral met de kinderen bezig. Zij gingen altijd voor alles, of ik dat nou leuk vond of niet, ik had het idee dat het mijn plicht was. Ik wilde kinderen, dus dan moest ik er ook altijd zijn voor ze. Zin of geen zin, jammer dan. Natuurlijk als ze klein zijn zit er niet veel anders op, ze kunnen immers nog niks zelf. Alleen hoe groter ze werden, hoe meer ruimte ze vroegen. Ruimte die ik ze ook gaf, want ik moest toch een goede moeder zijn en ik wilde tenslotte kinderen.

Ik gaf ze meer en meer van mezelf terwijl ik eigenlijk ook doodmoe was. Echt leuk reageren is er dan niet meer bij, want eigenlijk snakte ik naar tijd voor mezelf. Ik had het druk met werken en mijn huwelijk overeind houden. Daarna was ik nog drukker met werken want ik stond er alleen voor.

Ik wilde een nog betere moeder zijn toen ik alleen kwam te staan, ik had het idee dat ik nog meer mijn best moest doen. Alleen hoe meer ik mijn best deed, hoe minder goed het ging. De kids hadden veel ruzie en ik werd alleen maar vermoeider. Ik snakte nog meer naar tijd voor mezelf, maar voelde me ook ongelooflijk schuldig als ze naar hun vader gingen. Dan had ik weer het idee dat ze enorm tekort kwamen.

Ik had zo vaak het idee dat ik het allemaal helemaal niet goed deed. Nog meer mijn best doen dan maar, nog meer ermee bemoeien.

Uiteindelijk leerde ik van mijn vriend om het veel meer los te laten. Stapje voor stapje, want oh wat vond ik het moeilijk. Ik had constant het gevoel dat ik echt een super slechte moeder was als ik aandacht voor mezelf opeiste. Later pas zag ik in dat zij die ruimte juist nodig hadden om zichzelf te ontwikkelen. Dat ze wel grenzen nodig hadden (en hebben), maar dat ze vooral ook zelf moeten ontdekken. Dat dat beter werkt dan alles voor te kauwen. Als ze zelf fouten maken dan voelen ze de gevolgen en kunnen ze zelf keuzes maken. Hoe minder ik mijn best deed, hoe beter het ging. Niet meteen natuurlijk, maar later wel. Het is eigenlijk hetzelfde bij honden, hoe meer aandacht ik mijn hond geef hoe meer ze vraagt en hoe meer ze aan me gaat hangen. Als ik wat minder aandacht geef gaat ze meer zelf op verkenning en gaat ze meer haar eigen weg. Veel beter voor haar. Ik geef haar nu aandacht wanneer ik dat wil en als ze erom vraagt dan negeer ik het. Hierdoor is ze veel relaxter en ben ik ook veel rustiger.

Natuurlijk moet er ergens wel een balans zijn, helemaal geen aandacht is natuurlijk ook niet goed. Ik geef mijn kids genoeg aandacht en natuurlijk ook wel als ze erom vragen. Ik ben ook maar een mens en zij zijn gewoon mijn zwakke punt. Logisch natuurlijk, het is mijn eigen vlees en bloed

Maar sinds ik meer voor mezelf ben gaan kiezen ben ik relaxter, maken mijn kinderen veel minder ruzie en zie ik ze groeien door de ervaringen die ze op doen. Ik heb me ontzettend vaak zorgen gemaakt of ik het allemaal wel goed deed en of ze wel goed terecht zouden komen. Nu doe ik dat veel minder. Ik heb ze altijd veel liefde gegeven en veiligheid geboden zo goed als ik kon. Geen enkele ouder is perfect en niemand doet het 100% goed. Gelukkig maar want dat zou helemaal niet goed zijn voor de kids. Ieder heeft zijn eigen weg te gaan en zal zijn eigen fouten moeten maken. Laat ik me nou maar focussen op mijn eigen weg en niet steeds op die van een ander. Ik hou van ze, absoluut dat staat boven kijf, ik ben er voor ze als ze me nodig hebben maar verder probeer ik ze vooral zo veel mogelijk hun eigen weg te laten gaan. Ik doe niet meer teveel mijn best. Ik focus me op mijn leven en doe de dingen waar ik blij van wordt. Is voor iedereen beter..