Amsterdam

We zitten aan tafel. Ik ben moe na twee nachtdiensten. Beide dagen niet genoeg geslapen dus niet echt fit. Geeft niet, dan kan ik vanavond lekker vroeg naar bed en zit ik meteen weer in het goed ritme. Dit is ook de reden dat ik niet meer dan twee nachten achter elkaar wil doen. Dit is echt genoeg voorlopig voor me. Ik ben al super blij dat ik het red, dat het me gewoon lukt. Jarenlang wilde ik niet in het ziekenhuis werken vanwege de nachtdiensten en nu valt het me toch best mee, in mijn hoofd was het veel vervelender.

We zitten te kletsen en geef al aan dat ik moe ben en even niet zoveel kan hebben. Er volgt toch een discussie over zoonlief en grenzen. Ik weet dat ik soms te makkelijk ben en dat de kids daar dankbaar gebruik van maken af en toe. Ik moet zeggen, het valt mij nog mee. Het zijn pubers en echt veel problemen hebben we tot nu toe niet gehad met ze. Natuurlijk proberen ze af en toe wel wat maar allemaal geen erge dingen. Ik maak me daar niet zo druk over. Ik vraag om de discussie te beëindigen omdat ik nu echt te moe ben. Ik voel de tranen al prikken en ja hoor, daar lopen ze al. Shit zeg, bah. Ik baal daar zo van, tegenhouden lukt gewoon niet. Ik wil niet dat ze medelijden met me hebben en de volgende keer hun mond houden. Dat wil ik absoluut niet. Ik pak de hond en ga naar buiten, even alleen zijn. Ik wil best emoties laten zien, daar ben ik echt nooit te beroerd voor, maar soms gewoon even niet. Ik wil dan gewoon even op mezelf zijn. Na een rondje lopen voel ik me meteen een stuk beter. Vanavond vroeg onder de wol, dan ben ik er morgen wel weer.

Na een nacht goed slapen volgt de volgende uitdaging , een dagje Amsterdam met dochter. Ik heb het al zo lang beloofd en zag het steeds niet zitten, nu ga ik me er toch echt toe zetten. We pakken de trein en ik kijk lekker uit het raam tijdens de reis. Geen telefoon maar even relaxen voordat we de drukke stad bereiken. Eenmaal in de stad begint mijn hoofd al snel te tollen. Al die geluiden, overal drukke muziek in al die winkels, al die mensen overal. Ik probeer rustig te ademen en niet in de stress te raken. Het lukt me niet om de focus ergens anders op te leggen en ik hoor elk geluidje. Top idee weer dit. Verdorie, ik wil gewoon lekker een dagje met Mn dochter op pad, waarom is dat nou zo moeilijk? Uiteindelijk leg ik me erbij neer dat het nu eenmaal zo is. Precies dat blijkt te helpen, ik ontspan en kan eindelijk genieten. Het gaat steeds beter en we genieten van ons dagje. We maken het niet te lang, ik wil tenslotte wel graag dat het goed blijft gaan, zodat ik weer een positieve ervaring toe kan voegen. Dochter is geslaagd en gaat blij mee naar huis. Wat fijn dat het gewoon gelukt is!

Toch merk ik ’s avonds dat ik wel gestresster ben. Ik merk het vooral aan Coosje als we buiten lopen. Ze reageert anders op mensen. Subtiele dingen maar ik zie het wel, ze is minder ontspannen net als ik. Tja honden zijn spiegels hè.. dat blijkt wel weer. Ik laat het maar zo, gewoon een nachtje goed slapen dan ben ik er wel weer.