Verhaal

Ik zit in de nachtdienst en het is vrij rustig. Ik zit samen met een fijne collega en we kletsen lekker een tijdje. Ik ken de meeste collega’s alleen nog maar oppervlakkig en nachtdienst is een mooie gelegenheid om elkaar wat beter te leren kennen. Net als ik en net als iedereen heeft zij ook zo haar verhaal. We kletsen een tijdje ontspannen en werken tussendoor. Soms is het ook heerlijk om verhalen van anderen te horen. Mijn eigen verhaal ken ik ondertussen wel en is echt niet meer boeiend. Fijne is dat ik tegenwoordig beter kan luisteren zonder een ander meteen te willen helpen. Zij heeft haar strijd en ik de mijne, zo is het gewoon. Ik hoef daar verder niets mee. Natuurlijk ligt die valkuil flink op de loer en moet ik er steeds bewust van blijven dat ik niet weer in de helpende rol schiet. Ik ben er nu alleen bewust van en dat is al heel wat meer dan eerst.

Ik slaap heerlijk en wordt pas laat wakker, gisteren maar weinig geslapen dus ik laat het lekker zo. Ik had geen wekker gezet, vanavond zie ik wel weer of ik wel of niet kan slapen. Ga ik me nu nog niet druk om maken.

Ik herinner me de gesprekken van vannacht, vele dingen waren herkenbaar. Het zijn dingen waar veel mensen mee worstelen. Pleasen, grenzen leggen, voelen, verlangens. Er komt van alles voorbij wat ontzettend herkenbaar is. Vele mensen strijden ermee, ieder op hun eigen manier.

Ineens moet ik aan mijn eigen verhaal denken en besef ik iets. Ik kijk naar Coosje en ik besef dat ik ondanks dat ik het niet wilde, haar toch zielig vind. Dat ik toch te vaak denk; ach ze heeft een verleden, het is ook sneu. Dat ik toch niet van binnenuit streng genoeg ben geweest voor haar omdat er blijkbaar een stuk zat dat haar zielig vond, dat aan haar verleden dacht. Door dat stuk had zij de ruimte om dit te laten groeien. Ik gaf haar de gelegenheid omdat ze voelde dat daar een zwak stuk zat.

Zo ging het in mijn huwelijk ook. Daar zat ook een stuk wat altijd aan zijn verleden dacht en daardoor pikte ik meer. Juist daardoor “blafte” hij steeds harder, net als Coosje. Ze kunnen het doen want precies dat stukje zorgt ervoor dat ik niet geloofwaardig overkom als ik zeg dat ik het niet wil, als ik grenzen stel. Precies daar breken ze doorheen want ze voelen het aan dat er ruimte zit.

Ondanks dat ik hierover gelezen heb en me bewust ervan was voordat de hond kwam, is het er toch doorheen geslopen. Heeft Coosje net als mijn ex dat zwakke plekje gevoeld en konden ze de ruimte nemen om te “blaffen”. Ik kon ze niet overtuigen omdat ik zelf niet overtuigd ben. Ik vind het blijkbaar diep van binnen toch zielig.

Ik sta bij de trap als ik het besef. Ik kijk Coosje aan die naar me toe komt lopen. Boven is er beweging en loopt mijn oudste rond. Coosje kan erg tekeer gaan als ze dat hoort, ze vind dat maar niks. Het besef daalt in en ik kijk haar aan, ze loopt op me af en doet haar bek open, ik kijk haar aan, no way zeg ik, dus niet. Mond houden, er wordt niet geblaft. Hoe vaak heb ik niet vroeg ingegrepen? Ik lees haar steeds beter en corrigeer haar steeds sneller om te zorgen dat ze niet doorschiet. Toch lukt het niet echt nog. Nu kijk ik haar aan en voel ik het besef bij me binnen komen. Ik zeg niks meer, mijn zoon loopt naar de badkamer en Coosje kijkt me alleen maar aan, draait zich om en loopt weg. Ik sta versteld, heb haar nu mentaal onder controle gehad.

Ik besef allang dat het totaal niet relevant is wat ze heeft meegemaakt maar dat we in het NU leven. Ik ben degene die het onbewust in stand houd. Ik ben degene die dat stukje medelijden voelt diep van binnen en dit overbreng, ik geef haar die grenzen niet overtuigend . Zo ging het in mijn huwelijk ook. Ook daar bleef het maar aan de oppervlakte want ik voelde medelijden. Precies op dat punt gaf ik teveel toe daardoor en hield ik het in stand.

Het is oké, het is niet erg. Iedereen heeft dingen om aan te werken en het is echt niet alleen maar mijn verantwoordelijkheid. Dat stuk snap ik ook, zover ben ik ondertussen wel. Het enige wat mijn ding is, is dat ik het me zo aantrek. Dat ik het helemaal op mezelf betrek en het mezelf niet echt makkelijk maak daardoor. Tenminste, dat heb ik heel erg gedaan en ik merk wel dat dat steeds een beetje minder wordt. Het is niet weg want op slechte momenten baal ik echt nog wel. Alleen het komt wel al een stukje minder binnen het maakt me minder onzeker. Alleen als ik moe ben, dan breekt het door, dan kan ik het niet tegenhouden.

Even later komt mijn zoon naar beneden en ik heb het totaal niet in de hand. De hond gaat weer uit haar dak en ik voel me moe en totaal niet kalm. Zo bizar dat ik een paar minuten geleden het zo onder controle had en nu is het alweer verdwenen. Ik wil te graag al het geleerde in de praktijk brengen en ermee aan de slag maar ook hier slaat meteen weer een besef in, ik heb er niet altijd invloed op. Het is een leerproces. Juist door die grenzen te raken leer ik. Ik kan geen knop omzetten en ervoor zorgen dat het meteen over is. Het is een proces van vallen en opstaan. Ik heb daar verder niet veel invloed op. Alles in mij reageert meteen als er een slecht moment is, als het even niet lukt. Ik heb de neiging om dan meteen weer te denken; zie je wel, ik kan het gewoon niet. Het is gewoon actie reactie, er gebeurd iets en automatisch reageert alles in mij erop. Door dit te overschrijven met goede gebeurtenissen zal dit steeds minder worden en zal ik hier steeds minder op reageren. Beide kunnen we het beste zoveel mogelijk goede momenten creëren en de moeilijke dingen uit de weg gaan. Het niet opzoeken, maar proberen te vermijden. Langzaam kunnen we dan gaan oefenen met de moeilijkere momenten. Onze hersens kunnen dit dan beter aan want die reageren minder snel erop. Ik weet dat het zo werkt, zo ging het met mijn ex ook. Ik blokkeerde hem en vermeed zoveel mogelijk de risico momenten. Ik werd sterker en langzaam reageerde ik er steeds minder op als er wel eens een stress moment was. Nu doet het me veel en veel minder en zijn die momenten nog maar zeldzaam en kan ik dan meteen grenzen trekken.

Vanzelf zal het gaan slijten, mijn ex “blaft” nog wel eens maar het doet mij niet veel meer. Daardoor heeft hij minder om over te blaffen en is alles een stuk relaxter geworden. Ik heb daar ook niet veel aan kunnen doen, geen knop om kunnen zetten maar heb geleerd door de tijd..

Met Coosje zien we de laatste dagen sowieso al vooruitgang. We zijn druk aan het trainen met haar en ze heeft momenten waarop ze heel ontspannen is als de jongens er zijn. Nee het is niet zomaar in 1 x over, maar we zien duidelijk vooruitgang. Het zal moeten slijten allemaal. We werken aan vertrouwen opbouwen en kijken naar de dingen die wel goed gaan. Die momenten duren steeds langer en ze is steeds vaker rustig. Het heeft tijd nodig.. stapjes voor en stapjes achteruit. Uiteindelijk komt het wel goed.. net als met mij. Ook daar kan ik niks forceren, het heeft gewoon tijd nodig. Mijn systeem zal langzaam veranderen, net als dat van Coosje.

Zo ook met mijn burn out. Ook daar is het belangrijk om stress te vermijden. Veel rust te zoeken en te zorgen dat ik lichamelijk fit ben. Als ik moe ben ga ik malen, zit mijn hoofd zo weer vol, ga ik slecht eten en voel ik de stress en paniek weer omhoog komen. Ik weet nu hoe het is om zo diep te zakken en ook dat ik daar niet meer naartoe wil. Door dingen te vermijden die me zwakker maken word ik vanzelf sterker en gaat mijn hoofd niet zo met mij aan de wandel. Op dagen dat het onvermijdelijk is, zoals in de nachtdiensten waar ik slecht slaap, zal ik de dagen eromheen rustig aan moeten doen. Mezelf niet helemaal klem zetten. Ik word hier steeds beter in en ik raak niet meer zo snel van streek. Ik kan steeds meer hebben en voel me steeds sterker. En soms even niet. Dan lukt het gewoon even niet en dan is daar ineens in volle hevigheid de stress weer terug. Dan schiet het even door weer. Enige wat ik dan kan doen is rust zoeken en ontspanning. Niet teveel paniek ervan maken. Nieuwe ronde nieuwe kansen….