Opdringen

Ik zit te praten met iemand die ik al lang ken. Ze maakt een opmerking dat ieder zijn eigen manieren heeft om zich beter te voelen. Dat dat wat voor de één werkt, voor de ander helemaal niet hoeft te werken. Een tijdje geleden zou ik hier misschien tegenin zijn gegaan, maar ik heb met mezelf afgesproken dat niet meer te doen. Ik weet waar zij op doelt namelijk, eerder drong ik me veel te veel op. Ik weet nu dat ieder zijn eigen mening heeft en wat een ander denkt kan en wil ik helemaal niet veranderen. Ik kan alleen mezelf veranderen en de dingen doen die voor mij goed voelen. Iemand anders iets opleggen heeft totaal geen zin.

Eerder had ik die neiging nogal eens, alleen maar uit goede bedoelingen, het werd alleen niet altijd zo opgepikt. Heel logisch want we zitten nou eenmaal niet allemaal op hetzelfde punt. Ieder heeft zijn eigen weg te gaan. Als iemand mij voorheen iets zei over mediteren of Yoga dan kreeg ik bij voorbaat al de kriebels. Het idee alleen al om met zo een onrustig druk hoofd stil te moeten zitten dat kon ik echt niet aan. Nu sta ik er anders in, al doe ik het op een manier die bij mij past. Dat is zeker niet op een yoga clubje gaan of met handen gevouwen gaan zitten mediteren. Ik doe het op de manier die het beste bij mij past en ben daar gelukkig mee. Dat werkt voor mij. Dat heb ik ook zelf op mijn weg hiernaartoe ontdekt en daardoor werkt het ook. Omdat ik het zelf wil.. niet omdat het “moet” van een ander.

Ik wilde te graag mensen helpen en bedoelde het echt goed. Het kostte alleen veel energie en ze zaten er niet altijd op te wachten. Ondertussen heb ik geleerd dat als mensen eraan toe zijn, ze zelf wel bij me komen met vragen of zelf dingen op gaan zoeken. Ik schrijf mijn ervaringen op voor mezelf omdat het mij helpt bij mijn weg. Dat anderen hier misschien iets uit oppikken is mooi meegenomen. Ik hoop dat mensen vooral dit lezen om herkenning te vinden en misschien pikken ze er dingen uit die ze op hun eigen manier weer kunnen gebruiken. Hiermee dring ik niemand iets op en kan ik toch mijn verhaal kwijt en wie weet help ik er dan uiteindelijk toch nog mensen mee. Het wordt in ieder geval vaak gelezen, al bijna 6000 keer is de site bezocht..

Waarom ik dat zo graag wil? Ik werk in de zorg en zie veel gestresste mensen om mij heen. Zeker nu ik zelf mijn hoofd een stuk helderder heb, vallen me veel dingen op. Veel ouders zijn ongeduldig en gestresst. Ik zie ze continue bezig op hun telefoon of anderszins, ze zijn altijd wel met iets bezig. Er is erg weinig geduld en het liefst moet hun kind zo snel mogelijk mee naar huis en mag het geen uur langer duren dan nodig is. Kleine moppies die gewoon tijd nodig hebben om te leren drinken, ze zijn nog niet volgroeid, moeten haasten om de fles leeg te drinken want dan kunnen we weg. Kinderen net geopereerd waarbij de ouders al staan te trappelen om naar huis te mogen. Er is zo weinig geduld, zo weinig acceptatie. Veel mensen zijn continue druk met hun telefoon. Net bevallen liggen ze al de hele dag te bellen en te appen en genieten ze eigenlijk niet echt van hun kleine mopje. Tijdens het geven van de fles wordt er nog geappt of gebeld. Er is geen moment van rust.

Daarnaast valt mij op dat er zoveel kinderen ADHD hebben of autisme. Zoveel ouders daarvan die in een burn out zitten. Zitten die ouders in een burn out omdat hun kinderen dit hebben? Of hebben de kinderen dit omdat de ouders door hun drukte met andere dingen en daardoor een vol hoofd niet aan hun kind hebben kunnen geven wat het nodig had als baby/ (klein) kind? Ik denk daar mijn ding over, maar daar staat iedereen vrij in. Ik observeer alleen maar en er vallen mij veel dingen op. Steeds maar weer zie ik hetzelfde plaatje, het lijkt steeds erger te worden.

Zoveel stress bij mensen, een heel druk hoofd en geen geduld. Ik herken het allemaal want ik was niet anders. Ook ik werd steeds drukker en ongeduldiger. Ook ik gaf mijn kinderen niet wat ze nodig hadden omdat ik door het leven racete en altijd bezig was met mijn hoofd te belasten. Toen mijn oudste geboren was kon ik uren met hem liggen. Er waren nog geen telefoontjes en computers kwamen net een beetje in. Ik kon uren gewoon liggen en genieten. Bij de tweede lukte dat al iets minder, had ik al een iets drukker hoofd vooral naarmate ze ouder werden. Bij nummer drie nog meer en daar kwam de telefoon meer om de hoek kijken.

Ik weet dat ik al veel minder rust had in mijn hoofd, dat werd in de loop der jaren echt niet veel beter. Druk met werken, sociaal leven en alle verdere minuten die overbleven opgevuld door telefoon tv etc. Gewoon geen rust voor dat hoofd. Ik snapte er niks van, want ik ontspande toch? Ik lag toch lekker avonden op de bank spelletjes te doen op mijn telefoon of tv te kijken? Dat is toch ontspanning? Tja, dat lijkt het wel. Nu ik alleen die hersenschudding heb gehad weet ik hoe ongelooflijk veel prikkels dat allemaal zijn. Mijn hoofd maakte overuren waardoor ik drukker en drukker werd. Ik jaagde door het leven, was altijd moe en had weinig geduld. Ik voelde niet meer aan wat een ander nodig had en dat merkte ik ontzettend terug bij mijn kinderen. Zij werden druk , school riep al ze hebben ADHD, ze konden moeilijk omgaan met veranderingen, moeilijk sociale contacten maken. Ook mij werd verteld dat ik waarschijnlijk ADHD had. Daar kwam het kantelpunt. Daar dacht ik na een tijdje, dit klopt gewoon niet. Ik? Vroeger het rustigste kind wat je maar kon bedenken? Nu zou ik ineens ADHD hebben? Mijn zoon die als baby zo rustig was en zo relaxed, zou nu ADHD hebben en autisme? Gille de la Tourette is ook nog geroepen omdat hij zoveel tics had? Het klopte gewoon niet. Nadat ik met mezelf aan de slag ging bleef dit maar rond dwarrelen in mijn hoofd. Voor mijn gevoel klopt het gewoon niet, van geen kant. Maar goed, wie ben ik? Ik heb er geen verstand van. Ik ben geen psycholoog, wetenschapper of wat dan ook. Ik denk er het mijne van en verder laat ik het los. Ik heb veel geleerd en mij helpt het. Mijn kinderen worden steeds een beetje rustiger en ik voel me steeds beter. Daar gaat het om. Op dit moment is dit genoeg voor mij. Ik help al genoeg mensen, elke dag weer. Laat een ander zich er maar over buigen. Ik weet wat goed voor mij is en voor mijn gezin en daar hou ik het voorlopig bij!