Vooruit

Zelf zie ik soms helemaal niet zo goed hoe veel ik al vooruit ben gegaan. Kleine stapjes en grote stappen heb ik gezet. Soms vooruit en soms weer achteruit. Ik besef het niet altijd dat bepaalde dingen echt wel flink zijn veranderd. Natuurlijk werkt iedereen wel ergens aan en zet iedereen stapjes voor en achteruit. Iedereen heeft dingen om aan te werken en vaak gaat het onbewust. Of in ieder geval is het niet iets om dagelijks bij stil te staan. Vaak is het een verhaal van ergens tegenaan boksen en uiteindelijk inzien dat het zo niet gaat werken en accepteren dat de dingen soms anders gaan dan iemand eigenlijk zou willen.

Dit is eigenlijk gewoon heel normaal, iedereen is daarmee bezig. Alleen ben ik me er nu heel erg bewust van dat het gebeurd. Het is een soort van leren lopen, elk stapje moest ik over nadenken. Het ging niet vanzelf, niet onbewust. Elke fase bracht een hoop emoties met zich mee. Daarom voelde het allemaal zo zwaar. Als elke emotie echt heel erg aanwezig is, voelt het als topsport. Dat is eigenlijk wat dit hele proces is; een vergrootglas overal op om bewustzijn te kweken. Ook hier weer werkt het zo dat het eerst extreem de ene kant op gaat; eerst heel weinig bewust van emoties en gevoelens maar gewoon doordenderen. Daarna enorm bewust van gevoelens en emoties( totaal de andere kant op dus) waardoor alles enorm heftig aanvoelt en daarna ergens in het midden uitkomen. Het niet bewust zijn van emoties is echt niet goed, het ontzettend bewust zijn en overal iets mee doen, dat is ontzettend vermoeiend.

Ik begin langzaam meer in de middenweg te komen, ik ben me bewust maar niet meer met elk dingetje uren of dagen bezig. Sommige dingen verdienen de aandacht, anderen zijn het niet waard om veel energie aan te besteden. Ik heb veel geleerd en vooral dat als iets echt niet lukt ik kan blijven boksen maar dat dat niet werkt. Het kost bakken energie en het brengt me nergens. Ik heb geleerd meer naar mezelf te kijken, kan ik dit aan en vooral hoe voel ik me erbij? Ik neem veel meer tijd om tot rust te komen en de dingen met bewustzijn te doen. Niet meer drie dingen tegelijk doen, waar ik altijd zo trots op was, maar gewoon één ding tegelijk. Het voelt veel fijner en veel minder gejaagd. Ik ben me veel meer bewust van mezelf, maar niet meer overdreven ermee bezig.

Natuurlijk zijn er mindere momenten waarop het even helemaal niet lukt. Ik weet alleen nu dat die ook nodig zijn. Zij zorgen ervoor dat ik wakker blijf en niet terug schiet in oude patronen. Daar wil ik echt niet meer naartoe, ik wil veel meer genieten. Ik verlang niet veel, heb niet veel nodig. Ik geef weinig om spullen en om geld, ik geniet van kleine dingen. Een muziekje luisteren of een heerlijke wandeling in de natuur. Gewoon liggen op de bank en naar buiten kijken is al heerlijk.

Het gejaagde slijt er langzaam uit, nee weg is het nog niet. Soms is het er ineens weer als ik de druk voel toenemen. Ik zie het nu alleen, ik ben me bewust wat er gebeurd en weet nu wat ik kan doen om de rust er weer in te krijgen. Daarvoor was dit proces nodig; door extreem alles te belichten is me nu super duidelijk hoe de dingen in zijn werk gaan. Zwaar is het ja, zeker weten, maar wel de moeite waard.

Ik zie mensen om me heen die worstelen met zichzelf, die nog een langere weg te gaan hebben. Dan zie ik dat ik al ver ben gekomen, dat ik al vele stappen heb gezet. Ik herken bij anderen het gejaagde, het continue ermee bezig zijn, de emoties die constant opwellen. Ik zie nu precies hoe het proces gaat en begrijp ze maar al te goed. Het is echt moeilijk en ik denk dat het door velen onderschat wordt die dit niet hebben meegemaakt. Het is echt heel erg pittig en zet een leven echt op zn kop. Ik kan alleen nu zeggen dat het me veel heeft gebracht. Ik hoop het alleen niet meer mee te maken!