Uit mijn burn out komen

Hoe ben ik zover gekomen dat ik me beter voel? Dat is niet één ding, maar een heleboel.

Allereerst de tijd nemen, hoe moeilijk ook maar geduld hebben en niet te snel willen, dat moest ik echt leren. Het heeft gewoon veel tijd nodig. Daar werd ik me na een tijd wel van bewust. Makkelijk? Echt niet! Ik had al geen tijd om thuis te zitten met een hersenschudding, laat staan nog een burn out doormaken. Ik vond een week thuis zitten al zonde van Mn tijd. Toen de huisarts zei dat het wel maanden kon duren met Mn hersenschudding was ik in shock. Ik wilde door, ik moest werken, voor mijn gezin zorgen, ik moest van alles. Ik had hier helemaal geen tijd voor. Gevochten ertegen heb ik en hoe, het hielp alleen niet. Het maakte me alleen maar gefrustreerd en het bracht me nergens. Ik moest echt me eraan overgeven, maar hoe moeilijk is dat. Ik was zo gewend om altijd druk te zijn en hard te werken naast mijn drukke gezin. Ik was gewend om voor een ander te zorgen, niet voor mezelf.

Alleen maar tijd nemen en geduld hebben werkte natuurlijk niet. Dan had ik kunnen wachten tot ik een ons woog, maar het had weinig geholpen. Er moest iets veranderen alleen was ik me niet bewust wat ik moest veranderen. Als ik alleen maar kleine dingetjes had aangepast en gewoon door was gegaan zonder echt kritisch naar mijn leven te kijken was ik nooit daar gekomen waar ik nu ben. Dan was ik weer doorgegaan hoe ik altijd deed en weer een burn out in gelopen.

Wat me naast geduld het meest geholpen heeft is elke dag meerdere keren echt tijd nemen voor mezelf. Lopen in de natuur, op de bank liggen en naar buiten staren. Gewoon niks doen. Geen tv geen mobiel helemaal niks. Elke dag weer, zo vaak als ik er behoefte aan had. Leren me er niet schuldig over te voelen maar dat het bittere noodzaak is voor mij. Nee het is geen wondermiddel, het is niet zo als een pilletje; innemen en het werkt. Maar waarom is dat dan zo nodig? Het is weer leren luisteren naar gevoel, naar mijn lichaam, bewust worden. Hoe gaat het eigenlijk met me? Hoe voel ik me? Wat heb ik nodig? Dat kan alleen als ik niet druk ben met andere dingen. Dan let ik daar niet op. Door echt alleen met mezelf te zijn leerde ik echt naar mezelf te luisteren. Dat was echt het begin van verandering toen ik doorhad dat daar de sleutel lag.

Daarnaast probeer ik steeds weer mezelf bewust te worden als ik weer in mijn hoofd blijf hangen. Mezelf in het nu trekken en niet in het hoofd blijven zitten en malen. Dat blijft een enorme valkuil die ik echt niet altijd herken. Het lukt me gelukkig wel steeds vaker om mezelf eruit te trekken en er bewust van te zijn. Het vereist veel training want ik ben een echte denker en dit je een enorme valkuil voor me.

Wat ook helpt is niet meer alles tegelijk willen doen, maar bewust ergens mee bezig te zijn. Niet meer koken en bellen tegelijk. Niet meer eten en op mijn telefoon tegelijk. Niet meer boodschappen doen en piekeren tegelijk. Gewoon één voor één. Kan ik daardoor minder? Ja dat wel, maar ik voel me er wel veel beter bij en evengoed loopt alles en doe ik dingen veel efficiënter.

Ik probeer altijd Positief te zijn, ik probeer altijd, hoe rot ik me ook voel, toch te kijken naar wat het me brengt en wat er wel goed gaat. Nooit is alles alleen maar negatief. Elke dag weer kijken naar welke stappen ik heb gezet. Hoe moeilijk ook soms, want er zijn echt dagen geweest dat ik amper iets positiefs ervan kon maken.

Inzien dat contacten met mensen heel vermoeiend zijn. Ik zocht altijd naar “vermaak”. Mensen bellen of appen of wandelen met mensen. Het liefst altijd dingen samen doen, ik zie nu pas in hoeveel energie dat kost. Alleen zijn vond ik vreselijk, nu geniet ik er intens van. Een uitje met een vriendin is heerlijk, maar kost ook veel energie. Samen wandelen is leuk, maar alleen wandelen geeft me veel meer rust en energie. Ik ben me nu bewust dat ik na een afspraak met mensen ook bij moet komen daarvan. Het niet zien als ontspanning van mijn hoofd om constant met mensen in contact te zijn. Tijd alleen doorbrengen is cruciaal voor mij. Daarin een evenwicht vinden om in balans te blijven.

Toegeven aan vermoeidheid, niet meer mezelf de dag door slepen en ’s avonds kapot voor de buis hangen. Ik scan mezelf meerdere keren per dag, hoe voel ik me nu? Als ik mezelf moe voel dan geef ik er even aan toe; ik doe een power nap of neem even een pauze. Het begon met heel veel slapen en continue pauze, maar langzaam kon ik steeds meer hebben. Ik voel me nu niet meer schuldig maar geef eraan toe. Ik kan al zoveel meer hebben nu. Na een werkdag maak ik een heerlijke wandeling en daarna doe ik een power napje van 5/10 minuten. Daarna voel ik me zoveel fitter. Werken lukt me weer goed, maar drie dagen is wel echt genoeg.

Al deze dingen zorgen ervoor dat ik overeind blijf en mezelf goed voel. Ik weet nu ook dat ik de ene dag meer rust nodig heb dan de andere. Door echt naar mezelf te luisteren voel ik dat nu ook en ren ik niet meer door en negeer ik het niet meer. Het is wat het is, soms kan ik veel en soms weinig. Ik plan dus ook niet meer heel veel dingen. Ik wil mijn agenda niet vol zetten , maar tijd hebben om lekker niks te doen. Tijd die ik heel erg nodig heb om op te laden en mezelf beter te voelen. Balans zoeken iedere dag weer.. nee het is niet makkelijk en ja het duurt lang. Geduld is een schone zaak in deze…

Er zijn dingen die ik echt op een laag pitje heb gezet, dat kan ook niet anders. Ik heb mijn energie te hard nodig en kan me gewoon niet in duizend stukken delen, die les heb ik wel geleerd. Het huishouden heb ik wat meer los gelaten. Ik heb het nooit leuk gevonden maar voelde me er heel verantwoordelijk voor. Daardoor kon jk me thuis nooit echt ontspannen omdat ik altijd het gevoel heb dat ik iets moet doen in het huishouden. Nu denk ik, ik woon hier toch niet alleen? Als ze zich eraan storen dan gaan ze zelf maar aan de bak. Het duurde even maar het begint aardig te werken. Kleine stapjes, tijd en geduld. Ook hier weer. Dan maar wat minder opgeruimd, jammer dan.

Vriendinnen, het doet me super goed om af te spreken, maar gedoseerd. Ik heb er niet genoeg energie voor dus spreek ik het liefst af met mensen die me energie geven en waar ik ook echt een goed gesprek mee kan voeren. De rest staat echt op een veel lager pitje.

Zo is mijn leven aardig veranderd, stapje voor stapje. Niet alles in één keer, steeds weer iets waar ik me bewust van word en dan mee aan de slag ga. Alles tegelijk is ondoenlijk en werkt ook niet. Eerst het één dan het ander.