Vrij

Twee vrije dagen. Heerlijk even tijd voor mezelf. Ik heb ze nog erg hard nodig. Ik probeer ze ook niet vol te zetten maar genoeg ruimte te laten om gewoon lekker te kunnen doen waar ik op dat moment behoefte aan heb. Helaas zijn ze nog steeds pure noodzaak deze dagen want ik moet echt bijkomen van de dagen dat ik werk. Op zich gaat het best goed en kan ik al steeds meer hebben. Alleen wil ik niet meer terug naar af dus zorg ik ervoor dat ik genoeg rust neem. Zodra ik moe ben en teveel doe, gaat dat hoofd weer met me aan de haal. Niet zo erg als eerst natuurlijk, maar wel gewoon dat ik me minder goed voel. Weer veel te veel ga malen en huilbuitjes heb. Zolang dat beperkt is is dat niet zo erg, iedereen heeft het wel eens even moeilijk of het is teveel. Ik wil er alleen op letten dat het wel in balans blijft.

Ik weet nu hoe het is als mijn hoofd met me aan de haal gaat. Aan de buitenkant is er amper iets te zien, maar van binnen kan het hele gekke dingen doen. Het is een hele nare ervaring, ik had echt het gevoel nergens meer grip op te hebben. Er klopte niets meer van daar binnen, dat voelde ik wel, maar het lukte me niet om het te relativeren op bepaalde momenten. Ontzettend vermoeiend allemaal en echt een naar gevoel. Dat wil ik echt niet meer. Ik wil niet meer dat de grond onder mijn voeten wegzakt, ik wil niet meer die onrust en de vele gedachtes. Ik wil niet meer constant huilen en over mijn toeren zijn. Ik wil niet meer over elke dingetje in mijn leven zoveel nadenken. Ik wil gewoon leven en wel zien wat er op mijn pad komt.

Wat ik heel lastig vind is dat ik overal zo over nadenk en het gevoel heb dat ik zelf overal verantwoordelijk voor ben. Dat een verkeerde keuze over wat dan ook, grote gevolgen kan hebben. Ik durfde daarom amper nog keuzes te maken, zelfs niet over de kleinste dingen.

Gelukkig zakt die angst steeds meer, maar weg is het niet. Of het ooit weg zal gaan weet ik niet, ik denk dat iedereen wel eens bang is om een keuze te maken. Dat iedereen wel eens twijfelt. Dat is ook niet erg, als het maar niet om elk dingetje gaat. Dat is ontzettend vermoeiend en maakt het leven veel te ingewikkeld.

Iemand zei tegen me dat ie het vervelend voor me vond dat ik zo over alles na dacht en niet gewoon meer lekker het leven laat komen zoals het is. Ik denk dat ik dat voor een deel echt wel doe, dat ik echt niet over alles veel nadenk. Ik kan best wel impulsief zijn op veel momenten. Ik denk niet altijd over alles maar na besef ik. Ik heb mijn baan heel snel opgezegd en er is ineens een hond in huis zonder al teveel erover na te denken. Ook zit ik op een koor waar ik impulsief heen ben gedaan, heb ik een baan in het ziekenhuis zonder daar echt veel over na te hebben gedacht. Er zijn alleen zeker dingen waar ik lang over heb gedacht, bijvoorbeeld scheiden. En toch… kwam het moment dat ik het echt ging doen bijna uit de lucht vallen. Ik was er wel vaak mee bezig geweest in mijn hoofd, maar echt de beslissing nemen duurde helemaal niet zo lang. Ik had ook vaak nagedacht over een hond, maar de beslissing er echt één te nemen duurde helemaal niet zo lang. Ja ik kan twijfelen over dingen, maar ik kan ook echt wel knopen doorhakken en dan wel zien wat er van komt.

De dingen die ik schrijf zijn natuurlijk uitgelicht uit mijn leven. Het is niet mijn leven, het zijn dingetjes die ik naar boven haal en beschrijf. Het is niet zo dat ik alleen maar met deze dingen bezig ben. De dagen zijn gevuld met veel dingetjes en sommige ervan licht ik uit en daar schrijf ik over. Dan lijkt het soms net alsof ik heel veel met iets bezig ben, of dat het niet goed met me gaat. Dat is onzin, het zijn moment opnames, dingen die voorbijkomen op een dag en daar schrijf ik over. Verder leef ik gewoon mijn leven steeds meer. Wordt alles al weer steeds normaler.

Ook de rottige dingen waar ik over schrijf zijn maar momenten geweest. Rottige momenten die heel naar voelden en waar ik veel last van had, maar ook dat waren echt maar momenten. De nasleep was alleen vaak wel lang waardoor het voelde alsof ik me alleen maar rot voelde maar dat was echt niet zo. Ik dacht het alleen, maar als ik heel realistisch ernaar kijk waren het echt maar momenten waarop het echt niet lekker ging. Daarna de nasleep , die ook echt rot voelde maar het gewone leven ging ook echt wel gewoon door. Ik ging gewoon naar de supermarkt, zorgde voor eten en voor de kinderen zo goed als het ging, ook al voelde het heel zwaar ik deed het wel.

Ik had het gevoel dat ik niks meer kon en zag vooral de dingen die niet goed gingen. Alleen net zoals met alles zijn er altijd dingen die wel lukken, die misschien heel gewoon en normaal lijken, maar die echt wel goed gaan. Nooit alles gaat mis en is naar. Ik kon voor mijn gevoel niet veel in het huishouden, maar ik kon wel iets. Ik kon vijf minuten afstoffen, dat is al meer dan niks. Ik kon naar de supermarkt en eten halen, ook dat is meer dan iets. Het voelde soms wel heel zwaar maar ik kon het wel.

Nu kan ik zoveel meer relativeren weer. Ja ik ben beperkter dan voorheen, maar heel veel kan ik nog wel. Voorheen deed ik gewoon veel te veel en nu een stuk minder, wat veel gezonder is. Dit is eigenlijk normaal zoals het nu is, eerder was het abnormaal. Ik ben namelijk geen superwoman, waar ik ondertussen al een tijdje achter ben, maar gewoon een mens. Een mens die rust nodig heeft en tijd voor zichzelf. Een mens die even moet bijkomen van haar werk en tijd nodig heeft om weer op te laden. In vergelijking met vroeger doe ik nu echt een stuk minder, alleen was dat wat ik eerder deed niet gezond en wat ik nu doe veel gezonder. Het is alleen even wennen, even omschakelen. Gas terug nemen en mezelf niet schuldig voelen maar gewoon zien dat dit nodig is om mezelf goed te voelen. Het voelt soms als falen voor mezelf maar ondertussen weet ik dat mijn hoofd wel meer dingen vind die niet kloppen.

Ineens besef ik iets, ik heb al vaker gezien dat ik doorschiet soms van de ene naar de andere kant en dan uiteindelijk ergens in het midden de balans probeer te vinden. Ik besef nu dat dat precies is wat er is gebeurd. Ik luisterde eerst te weinig naar mezelf, naar wat ik nodig had. Daarna schoot ik door naar de andere kant, ik luisterde veel te veel naar mezelf. Iedereen heeft wel eens gekke gedachten, dingen die nergens op slaan eigenlijk. Normaal wuif je die weg en denk je ah joh, doe normaal. Het zijn maar gedachten, het is verder niks. Ik ging er alleen naar luisteren naar die gedachten. Daardoor raakte ik van slag, want ik ging ze ook nog geloven. Waarschijnlijk omdat ik helemaal geen afleiding had door mijn hersenschudding. Ik lag daar maar en kon niks. Daar waar ik normaal afleiding zocht om er niet naar te hoeven luisteren had ik die afleiding nu niet. In plaats van ernaar te leren luisteren en te beseffen dat gedachten maar gedachten zijn en te filteren welke wel en niet relevant waren, ging ik meer en meer afleiding zoeken en was ik altijd bezig met dingen om er maar niet mee bezig te hoeven zijn. Nu kon ik die afleiding niet zoeken omdat ik met die hersenschudding niks kon en ging ik die gedachten steeds meer geloven. Een lastig iets, wat niet zomaar weg is. Nu zoek ik weer balans en rust waardoor ik gedachtes er wel kan laten zijn, maar ook kan relativeren. Ik train elke dag ermee. Als ik moe ben lukt me dat veel minder. Omdat ik nu beter voor mezelf zorg en minder vaak enorm moe ben, kan ik er veel beter mee omgaan en heb ik die afleiding niet meer nodig. Ik kan nu gedachtes laten komen en gaan en ze filteren.

Oké ondertussen 9 maanden verder begin ik eindelijk steeds meer te begrijpen wat er is gebeurd. Een hele bevalling… dat wel, maar ik had het niet willen missen.