Vallen en opstaan

Wat een heerlijke dag vandaag, het zonnetje schijnt de hele dag. Na het eten koelt het wat af en gaan we samen aan het werk in de tuin. Coosje is druk aan het helpen. Ze drentelt door de aarde, geeft ons kusjes en trekt gras uit de aarde. Kijk daar hebben we tenminste wat aan, een stuk beter dan die drie luie pubers die zuchten en steunen bij elke klein dingetje wat van ze wordt gevraagd.

Na het harde werk in de tuin pakken we een radler en installeren ons beide op de bank. Lekker even ieder ons eigen ding doen, ik voel dat ik best moe ben. Ik zet lekker een muziekje aan en staar uit het raam. Vandaag toch wel weer best veel bezig geweest. Dochter naar een vriendin in Zeist gebracht, samen inkopen doen voor onze beestjes, thuis de boel verder aan kant maken, wandelen met de hond. Ik ben best weer de hele dag bezig geweest. Nu even ieder zijn eigen relax momentje. Heerlijk.

Langzaam begin ik steeds meer te leren dat niet altijd alles perfect hoeft. Ik doe wat ik kan en probeer daar vooral van te genieten. De tuin hoeft niet perfect, het huis mag best wat rommelig zijn, de hond hoeft niet alles meteen perfect te doen. De ene dag kan ik meer dan de ander. Ik neem mijn rust waar ik dat nodig heb en ik geniet van de dingen die ik doe. Soms geniet ik ook even niet. Soms wil ik gewoon lekker even een potje janken. De ene dag zorg ik beter voor mezelf dan de andere. SO be iT. Ik probeer er bewust van te zijn, maar de hele tijd bewust zijn is ontzettend vermoeiend. Dat hoeft helemaal niet.

Zo ook Coosje, de ene dag gaat het beter dan de andere. Ook zij is niet perfect. Dat ligt echt niet allemaal aan mij, hoe vaak ik mezelf ook de schuld geef. Het is een combinatie van van alles. Tijd en geduld heeft het nodig. Ik leer steeds meer en meer en zei ook. Ik heb nog steeds alle vertrouwen in haar en mijn vriend nu ook. Samen gaan we ervoor en als team helpen we elkaar. Net als bij het opvoeden van de kinderen. Ook dat gaat de ene dag beter dan de andere. De ene keer luisteren ze prima en de andere dag gaat het met een hoop gemopper gepaard.

Vallen en opstaan, iedere keer weer. Diep vallen vond ik heel moeilijk, het opstaan misschien nog wel moeilijker. Het gevoel dat de grond onder mijn voeten vandaan leek te glijden was doodeng. Het opstaan en dan steeds weer vallen is een uitputtingsslag geweest. Nu pluk ik er steeds meer de vruchten van. Niet dat ik nou zoveel veranderd ben, maar ik begrijp dingen veel meer. Ik begrijp veel meer wat er gebeurd in mijn hoofd en waar dingen vandaan komen. Ik begrijp nu dat ik veel meer rust nodig heb, dat een mens niet alles maar kan, ook al dacht ik van wel. Ik begrijp steeds meer dat ik maar één leven heb en zoveel mogelijk wil genieten. Ik zie steeds meer dat ik gewoon al ontzettend goed op weg was, dat ik altijd positief in het leven sta en mijn hart volg. Ik begrijp nu dat ik de meeste tijd mezelf ben gebleven en dat heb gedaan waar ik blij van werd. Ik was me er alleen totaal niet van bewust. Natuurlijk zijn er tijden geweest dat ik dat veel te weinig deed, maar ik heb me herpakt en zocht toch altijd mijn eigen weg weer. Ik ben niet afhankelijk van anderen, ik volg mijn eigen weg de meeste tijd. Ik heb niet veel nodig, ik word gelukkig van hele kleine dingen. Een wandeling in de natuur, een fijn moment met een vriendin, slappe lach met mijn kinderen, een knuffel van de hond een zen momentje met mijn geliefde of een kletspraatje met mijn dierbaren. Ik word niet gelukkig van geld of spullen of luxe, ik geef er weinig om.

Juist die onbetaalbare momentjes zijn de mooiste. Nu ik weer meer de tijd neem voel ik het ook weer veel meer. Mijn emoties zijn veel meer aanwezig. Ik kan zomaar huilen op zo een mooi momentje. Blij zijn voor een vriendin die eindelijk haar zo gewenste huisje heeft gekregen, een heerlijke wandeling met de hond tussen het hoge gras, met mijn liefje heerlijk muziekje luisteren, de tranen schieten er gelijk in. Hoe mooi is dat dat een mens daar zo van kan genieten?

Ik zou niets in mijn leven willen veranderen op dit moment. Al zou ik een wens mogen doen zou ik helemaal niets anders willen. Het is goed zoals het is. Ook de dingen die misschien even minder goed lopen zou ik niet willen missen. Ik leer er namelijk zoveel van en het laat me zien hoe ik ben als mens. Hoeveel geduld en liefde ik in me heb. Dat ik gewoon goed ben zoals ik ben, met alles erop en eraan. Ik heb daar nooit eerder over nagedacht, ben daar gewoon nooit mee bezig geweest om zo over mezelf en het leven na te denken. Het vallen en opstaan iedere keer weer heeft me dit geleerd. Heeft mij een spiegel voorgehouden en me laten zien wat er allemaal gebeurd. Niets maar dan ook niets had ik willen missen en niets zou ik anders willen doen. Ik ben een zeer tevreden mens.