Inpakstress

Ik word wakker en wil eigenlijk meteen van alles gaan doen. Vandaag gaan we op vakantie. Vanaf morgen begint ons avontuur op de boot. Omdat manlief nog steeds last heeft van het virus en ik niet helemaal bekaf aan wil komen morgen en dan de eerste dag helemaal overweldigt ben, hebben we besloten vandaag al een stuk te rijden en ergens te overnachten. Ik moet alles alleen rijden en dat is best een ding als je zelf nog niet helemaal lekker zit.

Dit geeft wel rust en hiermee verlengen we onze vakantie gewoon een beetje. Komen we morgen uitgerust aan en kunnen we genieten van alles wat er komen gaat.

Ik besluit om helemaal niet meteen in de startblokken te gaan staan maar eerst eens rustig een koffietje te drinken. Lekker even in mijn eentje beneden. Muziekje aan, liggen op de bank kijken naar de boom van de buurman. Even helemaal niets, de dag rustig beginnen. Ik had een heel schema met wanneer ik wat wilde doen maar ik laat het los. Dan vertrekken we gewoon wat later, maakt helemaal niet uit. Ik wil geen stress erover hebben.

Ik luister naar de muziek en laat mijn hoofd tot rust komen, tranen rollen maar weer eens over mijn wangen. Wat nu weer? Ik besef dat ik me maar weer eens groot heb gehouden afgelopen dagen en dat er toch meer spanning zit dan ik dacht. Helemaal niet erg, daarom neem ik nu de tijd om het even los te laten. Het is ook gewoon veel. Drie kinderen die naar een andere school moeten op het laatste moment. Daarvoor moet nog een boel geregeld worden. Een nieuwe baan, lesgeven op school, diploma uitreiking zoon en tussendoor het huishouden op peil houden en manlief nog helpen met dingen want hij voelt zich nog steeds niet helemaal goed. Hij kan dus ook weinig bijdragen dus komt alles op mij neer. Het is oké, het geeft niet, maar het is wel goed om er soms even bij stil te staan dat het gewoon even veel is. Alles is prima gegaan en ik ben maar op weinig momenten in de stress geraakt. Alleen gisteren even na het werk toen ik gelijke door wilde stomen.

Ik ga na werk meteen met mijn dochter de koffer inpakken van haar. Ze voelt mijn moeheid en ligt loom op bed en helpt niet mee. Ik vraag diverse keren wat maar ze reageert amper. Ik voel de boosheid in me oplaaien en adem een paar keer diep door. Na een paar minuten besluit ik weg te gaan. Dit heeft geen zin. Ik ga naar mijn kamer en begin mijn eigen koffer in te pakken. De boosheid laait nog steeds van binnen. Ik voel me heel erg moe worden. Ik besluit even te gaan liggen. Dit heeft toch geen zin. Ik heb een hele dag gewerkt en ga nu doodmoe beginnen aan deze klus. Dochterlief komt bij me zitten, ik vraag haar weg te gaan en leg haar uit dat ik probeer te voorkomen om helemaal uit mijn vel te schieten en even tijd voor mij alleen nodig heb. Ze blijft zitten en ik zeg nog eens met klem dat ze nu moet gaan. Mokkend loopt ze weg. Ik kom tot rust op bed en ga na een tijdje rustig verder. Toch voel ik dat de stress toch graag wil winnen. Ik zal echt de tijd moeten nemen hiervoor want anders schiet ik weer door.

Later loop ik naar haar toe en leg haar uit wat er door me heen gaat en hoe dat voelt. Dat ik dan even tijd nodig heb om tot rust te komen en daarom haar weg heb gestuurd. Nadat we hebben gegeten en ik een heerlijk rondje met de hond heb gewandeld voel ik me veel rustiger. Ze vraagt of ik haar toch nog even wil helpen. Ik geef aan dat zij moet wachten en ik eerst andere dingen ga doen. Daarna kom ik bij haar. Zij is rustiger en ik ook en samen pakken we haar tas in. Nu gaat het veel beter. Ik ben trots dat ik niet doorgeschoten ben en me heb laten opjutten door haar gedrag maar op tijd heb ingegrepen door rust te nemen en een stap terug te doen.

Vanmorgen moest het er even uit, even een paar tranen en weer even op de rem trappen. Dan maar wat later met alles, helemaal niet erg, we hebben geen haast. Dit voelt veel beter. Ja het kan allemaal nog veel efficiënter, alleen van niets naar alles dat gaat nu eenmaal niet. Stapje voor stapje zal ik dat moeten leren. Ik ben al blij dat ik niet als een kip zonder kop rond ben gaan rennen. Het is gewoon veel wat er op mijn schouders komt en ik zal moeten leren dat ik helemaal geen superwoman hoef te zijn en dit allemaal perfect hoef te doen. Dat kan niemand namelijk, echt niet. Iedereen zou er gestresst van raken. Hoe goed dat ik toch elke keer weer terug ben gegaan naar mezelf en op tijd heb herkent dat de stress omhoog wil schieten?!

Coosje heeft het de hele week aangevoeld al, veel eerder dan ik het voelde. Zij beschermde mij meer dan anders weer. Door haar zag ik dat ik toch stress voelde, ondanks dat ik dacht dat het niet zo was. Daardoor kon ik bewuster erop letten en eerder de signalen herkennen.

Lieve Coosje toch, ook al zijn er al die problemen. Zij is alleen maar mijn spiegel. Zij weerspiegelt mijn onzekerheid die ik voel maar niet wil voelen. Die ik voor mezelf weg druk maar die er gewoon wel is. Dat weet ik maar ik wil het niet voelen. Mijn vriend zei het al in het begin tegen me toen wij net samen kwamen. Je doet wel zo stoer maar je voelt je heel anders. Tja, dat is nog steeds zo. Ik doe nog steeds stoerder dan ik me voel. Best jammer dat zij daar allebei gewoon dwars doorheen prikken. Ik kan niks voor ze verbergen en ach dat hoeft ook niet. Ik mag gewoon mezelf zijn. Ik vind het moeilijk zeg ik, dat ik me toch steeds onzeker voel, ik wil dat het weg is. Tja zegt vriend, je wil het te graag maar zo werkt het gewoon niet. Het is geen knopje wat je omzet, het heeft tijd nodig.

Dit tijd heb ik alleen niet zeg ik, want als de hond zo blijft doen dan moet ze weg. Waarom dan? Ze hoeft niet weg, neem jullie tijd het komt wel goed. Huh? Zegt hij dit? Hij die wilde dat ze wegging? Nu ineens mag ik alle tijd nemen? Nu ik zover ben dat ik afstand zou doen van haar om dat ik het gezin niet tot last wil zijn, zegt hij dat ik alle tijd mag nemen? Daar waar hij riep dat er nu toch echt iets moest gebeuren en hij anders een ander huisje ging zoeken? Nu neemt hij ineens alle druk weg door te zeggen en te laten zien dat hij gek op haar is en haar niet kwijt wil? Pfffffff het is toch allemaal wat. Schiet mij maar lek. Maar goed, eerst maar eens op vakantie. Coosje nu wegbrengen naar het pension en daarna hoppa genieten!!!! Na de vakantie zien we wel weer verder.