Willen

Willen is kunnen..hoe vaak ik die niet heb gehoord. Meestal klopt het ook, dat wat ik echt graag wil dat kan ik ook. Nee niet allemaal meteen natuurlijk maar vaak wel een stuk ervan. De rest daar groei ik dan wel in. Alles meteen kunnen is onmogelijk.

Vandaag mijn laatste dag voor de klas gehad. Ik heb er echt geen spijt van dat ik dit heb gedaan. Het was gaaf om te doen, het heeft me zelfvertrouwen gegeven en heeft me laten zien dat dit niet is wat ik nu wil gaan doen. Op dit moment geeft het me teveel stress. Ik ben niet stabiel genoeg om deze stress aan te kunnen. Het kost me zoveel energie om iets nieuws aan te pakken, die energie heb ik nu gewoon niet. Geeft niet, als ik het niet had gedaan had ik het niet geweten. Nu weet ik dat ik het nu niet kan handelen. Het werken in het ziekenhuis is toch voor een groot deel bekend terrein. Het kost me minder energie en die energie kan ik mooi gebruiken om aan mezelf te werken.

Ik besef des te meer dat ik die tijd gewoon nooit genomen heb. Ik ging op Mn 17 e al in Duitsland wonen, op mezelf. Een opleiding doen in het Duits( wat ik amper sprak) en alles regelen om daar te mogen werken. Het werk was pittig en kostte al mijn inspanning. De taal moest ik leren en een leven daar opbouwen. Na 3,5 jaar kwam ik terug in Nederland. Hier moest ik weer een vriendenkring opbouwen, huisje en werk zoeken. Ik leerde al snel iemand kennen, ging samen wonen en op mijn 23 e was ik zwanger. Ik kreeg binnen 7 jaar 3 kinderen, verhuisde nog 2x en werkte naast dit alles. Daarna steeds meer werken om het hoofd boven water te houden , een scheiding doorstaan en daarna nog harder werken om weer een nieuw leven op te bouwen. Weer een relatie opbouwen weer 2 x verhuizen en ondertussen drie pubers groot brengen.

Tijd voor mezelf? Amper.. ik was altijd bezig met opbouwen , opvoeden, werken en zorgen voor anderen..

Ik denk dat precies daar dat ontevreden gevoel vandaan komt. Dat gevoel wat ik al langer had. Dat ik gewoon niet helemaal happy was ondanks alles wat ik om me heen had. Het gevoel van gewoon heel moe zijn en geen puf meer hebben. Ik heb gewoon nooit de tijd gehad om met mezelf aan de slag te gaan. Om te kijken wat ik nu eigenlijk wil en waar ik blij van word. Gewoon rust om me heen en met mezelf lekker alleen zijn. Lekker bezig zijn met gewoon leven in plaats van altijd maar met allemaal andere dingen bezig te zijn.

Het is nu ME time. Ik wil gewoon de tijd hebben om leuke dingen te doen en te genieten. Om te kijken waar ik blij van word zonder continue alleen maar met grote verantwoordelijkheden bezig te zijn. Mezelf ontwikkelen en tijd nemen. Ik wil niet pas met mijn pensioen erachter komen dat ik niet echt geleefd heb. Dat ik heb geleefd om te werken i.p.v. te werken om te leven. Dat ik ook voor mezelf heb gezorgd i.p.v. alleen maar voor anderen.

Dit voelt goed, dit is wat ik nu heel graag wil. En aangezien willen kunnen is, zou het geen probleem moeten zijn. Ik wil graag altijd alles. Een super vrouw zijn voor mijn mannetje, de beste moeder zijn en alles geven op mijn werk, de leukste vriendin zijn en mijn huis in orde hebben. Tja, ik wil het allemaal wel, maar zoveel tegelijk dat kan niet. Alles tegelijk is gewoon niet mogelijk. Ik kan ook wel op 1 dag naar de Efteling naar Duinrell en Walibi willen, maar dat kan niet. Ik kan 1 ding echt voorop zetten en de rest op een wat lager pitje. Steeds weer alles een beetje recht trekken. Ik kan ook niet alleen maar continue met mezelf bezig zijn en de rest vergeten. Ik kan wel mezelf even voorop zetten en de rest even ietsjes meer los laten. De kids redden zich voor een groot deel en hoeven niet meer continue mijn aandacht, mijn werk heeft natuurlijk wel aandacht nodig, maar drie dagen en de rest kan ik dat lekker laten liggen. Mijn relatie heeft zeker aandacht nodig, maar heeft een stevige basis dus even iets minder is helemaal niet zo erg. Het huishouden, ach ik doe genoeg het is goed zoals het nu is.

Eerst nu even mezelf naar voren schuiven zodat ik weer helemaal lekker in mijn vel kom te zitten. Dan trek ik vanzelf de rest wel met me mee, want als ik lekker in mijn vel zit, loopt de rest ook gewoon lekkerder. Zijn de kids relaxter, is de hond minder gestresst, komt er meer uit mijn handen en wordt mijn vriend daar blij van.

Ach zo is er altijd wel iets om aan te werken. Dat houdt het leven tenminste uitdagend…