Verwachtingen.

Coosje Coosje.. het is allemaal wat. Ze is echt zo lief, maar dat stukje in huis loopt niet lekker nog. We zien echt wel verbetering en ik oefen veel met haar, maar zijn er nog lang niet. Hadden we van te voren dit kunnen bedenken dan waren we er misschien niet aan begonnen. Gelukkig weet je niet altijd alles van tevoren. Hoe zou het toch zijn om altijd alles maar uit de weg te gaan omdat het misschien problemen kan geven. Dat werkt toch ook niet. Er gaan heel veel dingen wel goed en daar geniet ik zo enorm van dat ik dat niet had willen missen.

Had ik Coosje niet gehad dan zou ik nooit zoveel buiten zijn gekomen. Ik had waarschijnlijk een andere baan aangenomen met veel meer drukte. Ik had niet geweten hoe heerlijk het zou zijn om met de hond lekker te wandelen buiten in de natuur. Ik zou meer zijn gaan werken, want wat moet ik thuis anders de hele tijd doen.

Als Coosje niet zo moeilijk gedrag had vertoond had ik nooit zo goed kunnen leren om mijn grenzen aan te geven en zo stevig in mijn schoenen komen te staan. Ik had nooit gezien hoeveel geduld ik op kan brengen in huis. Ik had ook nooit geweten wat een effect mijn gedrag zou kunnen hebben op de mensen en dus ook dieren om me heen.

Alles wat moeilijk is leert mij ook weer zoveel. Ik sta er veel steviger door in mijn schoenen. Niets gebeurd zomaar, daar ben ik echt van overtuigd. Hoe gek het ook klinkt, ik had niets van dit alles willen missen. Had ik uit angst voor wat er misschien zou gebeuren de stap niet gezet, had ik dit allemaal niet geleerd en meegemaakt. Soms vinden mensen mij naïef omdat ik zomaar beslissingen neem en aan zulke dingen begin. Of ik dat van tevoren niet had kunnen bedenken? Nee. Want ik denk er op die manier niet over na.

Zo heb ik ook mijn kinderen gekregen, zonder verwachtingen. Ik dacht er niet over na van tevoren, had geen beeld of voorstelling ervan. Wist ook totaal niet dat ik drie kinderen zou krijgen. Ze kwamen omdat ze gewoon kwamen. We verwachten niets, we mochten ze krijgen en waren daar heel gelukkig mee. Nog steeds denk ik daar niet over na, kijk ik vooral naar nu. Wat hebben ze nu nodig en waar hebben ze behoefte aan. Ja ze kunnen allemaal goed leren, maar ze hebben ook allemaal een rugzak. Die heeft bij alle drie voorrang gekregen. Bij eentje al een paar jaar geleden en bij de andere twee nu. School even op een laag pitje en nu werken aan zichzelf. Dingen zijn zoals ze zijn. Had ik dit van tevoren allemaal bedacht had ik uit angst misschien nooit aan kinderen begonnen. Dan had ik ook nooit al die leuke dingen met ze meegemaakt. Nooit allemaal heerlijke knuffels en tekeningen gekregen. Nooit feestjes mogen geven, diploma uitreikingen meegemaakt en nooit naar pretparken met ze gegaan. Alleen maar uit angst. Tja en soms zijn er echt momenten dat ik denk, waar ben ik aan begonnen.

Ik ben dingen nooit uit de weg gegaan uit angst. Ik stap erop af en laat het op me af komen. Zo heb ik altijd geleefd. Ik was het alleen ergens een beetje kwijt geraakt. Kan gebeuren, maar ook daar heb ik weer super veel van geleerd. Ik had het allemaal niet willen missen.