Vakantie

Nog een weekje dan gaan we een week op vakantie. Kids mee, ouders en schoonouders mee. Met zn allen op cruise. Ontzettend gaaf, heb er erg veel zin in. Het was in een opwelling bedacht vorig jaar en meteen geboekt. Mijn jongens examen gedaan, Mn meisje de eerste klas overleefd. De oudste die bijna het huis uit zou gaan. Één keer gewoon zoiets doen leek ons wel een heel goed plan. Doe gewoon eens gek. Dat er één zou zakken en de ander de eerste niet zou halen wisten we toen nog niet. Maar ach, wat boeit het. Samen herinneringen maken is ook geweldig toch, dat hoeft verder geen reden te hebben. Het is de laatste keer dat de oudste mee gaat en wie weet dat de middelste volgend jaar ook andere plannen heeft.

Toch vind ik het ook erg spannend. Ik ben echt nog wiebelig, heb veel tijd voor mezelf nodig. Nu manlief steeds thuis is en ook de kinderen veel thuis zijn merk ik dat ik dat soms echt lastig vind. Ik mis de tijd voor mezelf, gewoon lekker alleen zijn en het huis voor mezelf hebben. Op de cruise boot word het nog lastiger om alleen te zijn. Er slapen kinderen op onze kamer en de boot zit stampvol mensen. We zouden een balkon hebben maar helaas, ze hebben een fout gemaakt in onze boeking en we hebben geen balkon. Ik baal daarvan want juist daar zou ik me lekker even terug kunnen trekken. Het is zoals het is, we hebben er alles aan gedaan om het toch voor elkaar te krijgen maar het is niet gelukt. Ik zal het ermee moeten doen.

Ik vind het spannend omdat ik gewoon momenten heb dat ik me even heel verdrietig en rot voel. Niks ergs aan. Het is gewoon iets wat altijd aanwezig is en als het ook maar even een kans ziet, komt het meteen naar boven. Soms dagen niet en dan ineens hoppa, is het er weer. De neerwaartse spiraal die me even helemaal naar beneden trekt en de tranen die over mijn wangen stromen. Ik laat het dan maar gewoon gebeuren. Het komt op uit het niet, soms komt het door een opmerking of iets wat er gebeurd. Soms gewoon ineens is het er en wil het ruimte hebben. Niemand kan en hoeft er iets aan te doen, het is iets waar ik zelf doorheen moet.

Eerst vocht ik ertegen en wilde ik niet dat het eruit kwam, nu weet ik wel beter. Ik kan het beter even eruit gooien, lekker een flinke huilbui en me even heel zielig vinden. Daarna zakt het weer weg en ben ik gewoon heel moe. Een nacht goed slapen en ik ben er meestal wel weer. Het ergste vind ik om medelijden te krijgen of dat ze zich zorgen om me maken thuis. Het is niet nodig. Het is gewoon even wat het is, niets meer en niets minder. Het is niet te voorkomen, het is ook niet omdat ik het te druk heb, het is gewoon iets wat eruit wil zo nu en dan op momenten. Die neerwaartse spiraal is gewoon een overblijfsel van het hele gebeuren en dat zal echt wel steeds minder worden. Ik voel al dat ik er steeds sneller weer uit kom. Waar ik eerst dagen erin kon blijven hangen duurt het nu soms maar een paar uur of een uurtje.

Het is iets wat niet genegeerd wil worden, wat gewoon langzaam moet slijten. Door het steeds eruit te laten hoopt het zich niet op. Het krijgt even een podium, ja ja ja helemaal goed, gooi het er maar uit, zo , lucht dat op? Mooi! Terug naar het normale leven. Het is niets meer en niets minder dan dat.

Mijn vriend geeft me dan een knuffel, laat me even huilen en gaat dan zelf weer over op de orde van de dag. Ik snif nog een tijdje na en na een tijdje ebt het langzaam weg.

Gedoe gedoe, het is wat het is. Door het altijd maar weg te drukken en sterk te zijn is het zover gekomen. Ik heb het gewoon nodig om even lekker een potje goed te janken en de spanningen eruit te gooien. Altijd al gehad, als kind deed ik dat ook vaak. Oei wat was ik dan boos als ik erover moest praten of wat dan ook. Laat me gewoon lekker even boos zijn en met deuren gooien. Of laat me gewoon even flink huilen. Daarna ben ik er gewoon weer.

Toen kon ik dat zo goed, ergens ben ik dat kwijt geraakt en stopte ik het weg. Resultaat; dit hele gedoe. Lang genoeg vol houden met negeren dan komt het vanzelf.

Nu jank ik gewoon even lekker, voel me even heel zielig, schrijf alles eens even lekker op, loop een stuk met de hond slaap een nacht en ik ben weer nieuw. Naja zo goed als nieuw.