Denken

Hoe gek is dat, alles wat ik eigenlijk totaal niet wilde werd het uiteindelijk toch. Ik snap daar niets van.

Ik leerde mijn vriend drie jaar geleden kennen, ik was helemaal nog niet toe aan een relatie en hij was echt totaal niet mijn type. Hij zag mij meteen als de ware en bleef volhouden. Maanden heeft het geduurd voordat ik wel aan mezelf moest toegeven dat ik hem toch wel erg leuk vond. Door hoeveel lagen hij heen moest?! Heel veel! Hij bleef vertrouwen houden en liet zich totaal niet van zijn stuk brengen. Wel zette hij een stapje terug om eerst heel langzaam mijn vertrouwen te winnen. Vertrouwen wat ik echt niet meer had in relaties. Stapje voor stapje kwamen we verder en nu wonen we samen en zijn we heel erg happy.

We wilden samen een huis kopen en het liefst wilde ik een romantisch huis met uitzicht op een rustige plek met het liefst een geit en kippen in de tuin en vooral geen rechttoe rechtaan huis. ik had het helemaal bedacht in mijn hoofd. Wat het werd? Een blokkendoos in een woonwijk zonder uitzicht. Ik vind het een heerlijk huis omdat het op dit moment goed bij ons past. Toen we binnen stapten voelden we meteen dat het goed was. We wonen hier heerlijk en de kinderen bloeien helemaal op. Voor NU is dit huis precies wat we nodig hebben, waar de toekomst ons brengt dat zien we dan wel weer. Misschien toch op dat boerderijtje waar ik vroeger van droomde? We gaan het zien.

Dan een baan, precies hetzelfde liedje. Al jaren riep ik dat ik echt absoluut niet het ziekenhuis in zou gaan ooit nog. Echt absoluut no way.. geen denken aan. Ik bedacht van alles wat ik wel misschien zou kunnen gaan doen. Urenlang malen in dat hoofd. Tja en waar beland ik? In het ziekenhuis! Hoe is het mogelijk. Voor nu is dit wat het beste past in mijn leven, zo zie ik dat echt. Alles wat ik op dit moment nodig heb, geeft het mij. Ik heb de rust van een vaste baan, ik hoef maar weinig dagen te werken en verdien daarmee genoeg om rond te komen. Ik heb wisselende diensten waardoor de hond niet te vaak alleen zit. Ik heb veel tijd voor mezelf omdat ik niet altijd alleen maar werk als de kinderen op school zitten. Ik heb genoeg tijd voor de hond, wat voor ons beide fijn is. Ik trek na mijn dienst de deur dicht en het werk is klaar, ik hoef thuis niets meer te doen. Even geen stress, geen gedoe gewoon rust in mijn leven. Dat heb ik op dit moment, NU nodig. Wat later is zie ik dan wel weer, maar voor nu is dit perfect.

Hoe gek kan het leven toch lopen. Ik denk nog steeds te vaak na over dingen in plaats van gewoon wel te zien wat de toekomst me brengt. Helemaal niet erg, want het gaat echt al steeds beter en beter. Nadenken helpt niet en geeft nooit echt een goed beeld. Gewoon doen en niet teveel denken. Gewoon maar zien waar het me allemaal brengt en als iets goed voelt het gewoon doen. Wat iedereen er ook van zegt of vind, jammer dan. Dit is wat het is, het leven laat zich niet bedenken het is al bedacht. Ik hoef het alleen maar uit te voeren. Best wel relaxed eigenlijk dit, scheelt een heleboel tijd!