Grens

Zo heerlijk gewandeld, totaal ontspannen en relaxed. Wat een zaligheid. De zon schijnt en er is bijna geen wind, we lopen heel rustig naast elkaar en genieten er beide enorm van. Coosje ruikt af en toe even hier en daar en ik sta er rustig bij te kijken. Wat een genot.

Thuis nog even de was strijken en de kinderen aansporen wat mee te helpen. Manlief nog steeds ziek en moet nog veel geholpen worden. Ik doe alles relaxed en voel me prima.

Ik heb een gesprek in het ziekenhuis over mijn aanstelling, ik vraag mijn dochter of ze mee wil zodat we daarna nog even kunnen winkelen. Ze wil graag mee en samen gaan we op pad. Ik hoor alles aan en we zetten alles op een rijtje. Het gaat snel, ik ga de volgende dag al meteen aan de slag dus alles moet nu even geregeld worden. We rijden samen naar de stad en shoppen spullen voor de vakantie. Ik voel me moe worden en merk dat ik wat kortaf ben, de muziek klinkt hard in mijn oren en ik kan de mensen om me heen niet velen. Even door nog, kom op niet zeuren. Na twee uurtjes rijden we naar huis en moeten er nog boodschappen worden gedaan. Thuis wacht de hond dus hup naar buiten, meteen eten koken daarna. Mijn zoon komt beneden, de hond gaat uit zijn dak en ik wacht buiten in de tuin tot ze rustig is. Manlief blijft boven eten, dus dochter brengt eten boven. Als ik eindelijk kan zitten en eten komen er vragen boven, of ik nog wat kan brengen, hij heeft te weinig gekregen.

Er knapt iets in mijn hoofd. Ineens is de emmer weer volgelopen en gutst het water eroverheen. Ik begin te huilen en kan niet meer stoppen. Ik kan dit niet, het is teveel. Ik baal ervan, normaal kon ik dit prima allemaal handelen.. Ik kon altijd alles, ik was superwoman. Toch?!

Tja, ik dacht dat ik alles kon, vandaar ook de burn out. Ik ging maar door en door en door en voelde mijn grenzen niet. Ik duwde het gewoon weg en bleef maar doorgaan. Ik kan dat niet meer, het gaat niet meer en ik wil het ook niet meer.

Dochter komt beneden, kom mama we gaan lekker even wandelen met Coosje. Even naar buiten , frisse lucht doet altijd goed. Zij snapt het helemaal, zij kan ook die druk niet aan en voelt haar grenzen, ik hoef haar niks uit te leggen. We wandelen samen met de hond en ik kom weer tot rust. Twaalf jaar is ze, ook zij is over grenzen gegaan en heeft gevoeld hoe het is. Zij snapt het beter dan wie dan ook. Zo jong, maar zo wijs.

Mama praten helpt niet zei ze een keer. Bewegen wel en daarna ontspannen lekker ergens in de natuur gaan liggen en bijkomen. Dat werkt tegen drukte in mijn hoofd. Zo waar is het. Dat is precies wat helpt. Niet thuis, binnen op de bank liggen, maar juist lekker bewegen buiten en genieten van al het groen en de vogels. Heerlijk met Coosje erop uit en lekker bewegen.

Ik duik er vroeg in, ik ben moe en morgen mijn eerste werkdag. Altijd spannend zulke momenten. Ik slaap bijna meteen, ik heb het echt nodig. Fris en fruitig sta ik weer op. Ik heb mijn grens weer even gevoeld en weet weer hoe het voelt. Helemaal niet erg, nu weet ik het en blijf ik niet door rennen meer. Ik luister naar mezelf en neem mijn rust. Helemaal niet erg dat ik er even overheen ben gegaan, alleen zo voel ik ook weer waar de grens ligt en dat ik een stap terug moet doen. Alles op zijn tijd.