Puberteit

Ik zit op een verjaardag en heb een leuk gesprek met een oudere dame. Het komt erop dat ik een hersenschudding heb gehad en daarna in een burn out terecht kwam. We praten een tijdje en ze vraagt, heb je een idee hoe het is gekomen dat je in een burn terecht bent gekomen? Tja, er zijn een heleboel dingen die meegespeeld hebben, maar precies weet ik het niet.

Het blijft toch weer in mijn hoofd hangen, al heb ik hier al veel aandacht aan besteed voor mezelf. Ik kom thuis en voel me moe. De verjaardag was leuk, maar ook vermoeiend vind ik het nog om met allemaal mensen in een ruimte te zitten en de hele tijd te praten. Ik ga op de bank liggen met een muziekje aan en kijk uit het raam. Even tot rust komen een tijdje. Ik doezel wat weg en ga na een tijdje maar in bed liggen. Mijn vriend kan nog steeds niet uit bed komen en slaapt nog veel, dus kruip ik naast hem. Slapen lukt niet, hoe moe ik me ook voel. Er zit teveel in mijn hoofd.

Maandag moet ik nog een dag les geven en de week erna nog één dag en dan is het klaar. De andere lessen die ik geef zijn klaar en ze hadden gevraagd of ik dit nog wilde doen. Ik wil het wel, maar dan wel met goede begeleiding. Het onderwerp is enorm breed en ik heb geen idee hoe ik ze een hele dag ermee bezig ga houden. Ze beloven het en natuurlijk gebeurd het niet. Ik moet er zelf weer achteraan en uiteindelijk krijg ik iets via de mail en moet ik de rest zelf maar uitzoeken. Ik merk dat ik weer helemaal de onzekerheid inschiet. Het liefst wil ik wegrennen en er niet eens aan beginnen. Me ziek melden en gewoon niet gaan. Toch doe ik het niet, ik wil doorzetten want ik weet ergens echt wel dat ik het kan. Al het andere is ook gelukt en was veel moeilijker, dit gaat me ook lukken. Toch wint de onzekerheid het steeds weer en durf ik gewoon geen nieuwe stappen te zetten. Dat is waar ik het meest tegenaan loop, alles wat nieuw is vind ik doodeng en het liefst houd ik alles bij het oude. Op de korte termijn heerlijk, want geen onzekerheid, maar op de lange termijn doodvermoeiend en geestdodend.

Waar komt dat toch vandaan? Ik lig er alweer wakker van en voel de tranen weer over mijn gezicht glijden. Gatver waarom nou weer? Ik weet het antwoord al snel, eerst die les die ik moet geven en daarna mijn nieuwe werkplek waar ik alles weer moet gaan verkennen. Veel nieuwe dingen op stapel die allemaal mijn onzekerheid aanwakkeren. Toch snap ik dat niet, ik leer zo makkelijk en snel, waarom ben ik voor elke nieuwe stap zo bang en onzeker? Toch laat ik me niet weerhouden. Ik zou weg kunnen rennen en me kunnen verstoppen ergens, maar ik doe het niet. Niet meer in ieder geval. Veel te lang gedaan en het bracht me nergens. Ondanks de angst en de onzekerheid zet ik door, want ik weet dat het echt wel goed komt als ik eenmaal voor die klas sta en als ik eenmaal ben begonnen met mijn baan.

Ineens schiet een opmerking van de psycholoog waar ik ben geweest me te binnen. Ze vroeg mij hoe ik als puber was geweest. Tja, ik was een brave puber. In tegenstelling tot mijn broer die continue over grenzen ging, deed ik geen gekke dingen. Ik kwam keurig op tijd thuis en was niet erg dwars of iets. Ik zocht niet echt grenzen op in grote mate.

Ik lees er wat over op internet en herken er veel in. Er staat hoe belangrijk het is als puber om grenzen op te zoeken, juist om te kijken waar de grens ligt. Dat het goed is om jezelf te ontdekken en te kijken wat je echt wilt en waar je blij van wordt. Om te ontdekken wat je kunt en wat je minder goed kunt. Dingen proberen en kijken of je daar blij van wordt. Leren om je hart te volgen. Ik zeg het zo vaak over mijn oudste zoon. Net toen hij in de puberteit kwam gingen wij scheiden. Het was echt een moeilijke tijd en hij heeft weinig kans gehad om te puberen. Hij voelde zich veel te verantwoordelijk voor alles. Ik heb hem aangeraden erover na te denken om zijn studie uit te stellen en een jaar de tijd gaat nemen voor zichzelf. Om te reizen en zichzelf te ontdekken. Om te werken en met vrienden leuke dingen te doen. Even gewoon nog de tijd nemen voor zichzelf en niet meteen al het volwassen leven in te gaan. Hij is erover na gaan denken en het voelde voor hem steeds beter om dat te gaan doen.

Bij een ander herken ik het prima, bij mezelf een beetje laat. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Het is alleen niet het handigste moment om hier nu doorheen te gaan met drie puberende kinderen om me heen. Het is alleen wel erg nodig. Ik ben zo vaak in mijn leven over mijn eigen grenzen gegaan. Heb zo vaak de veiligheid gezocht van het bekende alleen maar om die onzekerheid niet te voelen. Alleen laat me dat wel voelen dat ik leef. Laat me dat wel ontdekken wat ik kan en geeft me dat uiteindelijk weer zelfvertrouwen. Hoe moeilijk soms ook en hoe overheersend die onzekerheid ook is, ik zet toch door omdat het me ook veel brengt. Puberteit is niet eenvoudig, ik ondervind het aan den lijve.

Het goede nieuws, ik begrijp mijn kinderen beter dan ooit, ik zit er nu zelf middenin en zij ook.. ik laat ze zwemmen en ben er als het even mis gaat maar verder zit ik ze niet op de huid want ik ben veel te druk met mezelf. Mijn kids gedijen hier goed bij. Leven hun eigen leven en zoeken hun eigen grenzen. Hier en daar stuur ik ze bij maar verder laat ik ze hun eigen weg gaan. Het is gewoon nodig, die puberteit. Beter laat dan nooit…