Baan

Nooit gedacht dat ik dit nog eens op zou schrijven.. ik heb vandaag ja gezegd tegen een baan in het ziekenhuis. Ik ga drie dagen werken op de kinderafdeling, in ploegendienst. Schiet mij maar lek. Alles wat ik niet meer wilde, ga ik nu toch doen en het voelt nog goed ook. Hoe dan?? Ik snap er helemaal niets van. Ik ga precies dat doen waarvan ik al jaren roep dat ik dat echt nooit meer ga doen.

Ik had ook een andere baan aan kunnen nemen, tenminste ik mocht op gesprek komen vandaag en ze zaten erg omhoog dus de kans dat ik aangenomen zou worden was vrij groot. Regelmatige tijden, doordeweeks , geen zorg. Precies dat wat ik steeds riep. Sociaal verpleegkundige zijn en geen ploegen meer. Ik heb het dagen lang laten bezinken. Niet over lopen piekeren, al was dat het eerste wat ik wel weer wilde gaan doen. Ik voelde de stress omhoog komen toen ik voor beide banen uitgenodigd werd. Oh je, keuzes maken, echt niet te doen voor de eeuwige twijfelaar die ik ben. Oh nee, die ik was, beter gezegd.

Ik voelde het borrelen en het wilde weer de kop opsteken, een soort van paniek. Wat moet ik doen als ik moet kiezen? Hoe moet ik nou weten wat de beste keuze is. Tja, echt weten doe ik het niet, ik kan alleen maar op mijn gevoel afgaan. Is het toch niks, kan ik altijd weer iets anders zoeken. Zo lang ik het niet probeer, weet ik het niet. Alleen dat gevoel hè, pfffff ik heb er blijkbaar nog niet alle vertrouwen in en wil het te graag naar boven halen.. waardoor het natuurlijk helemaal niet lukt.

Gelukkig, ik voelde het aankomen de stress en kon het omkeren. Ik was in staat om rustig te blijven, het niet weg te drukken, maar me ook niet mee te laten slepen. Ik maakte een plan; ik ga bij beide op gesprek en dan voel ik vanzelf welke goed voelt en welke niet. Ook zette ik voor mezelf op een rijtje wat IK nodig had. Er trokken namelijk allemaal oud collega’s aan me die allemaal wilden dat ik bij hun kwam werken. Hoe toevallig dat er op drie locaties waar ik zou kunnen werken ( 1 werk ik al, alleen als oproep) allemaal mensen zijn die ik heel goed ken en waar ik graag mee zou willen werken. Ik heb het allemaal aan de kant geschoven. Het gaat erom waar IK wil werken, wat voor mij goed voelt.

Ik zoek rust, stabiliteit en een stabiel inkomen. Ik zoek een plek waar ik tijd voor de mensen heb en veel afwisseling. Ik zoek een baan waar ik verantwoordelijkheden heb maar ze niet mee naar huis hoef te nemen.

Het weekend werkte ik in het ziekenhuis, ik sprak erover met collega’s en eentje vertelde mij een aantal dingen over de baan waar ik ook op geschreven had. Zij had dit werk ook gedaan. Ze vertelde over het werk wat je toch mee naar huis neemt aan het einde van de dag. Voor mij gaf dat de doorslag. Dit stond bovenaan mijn lijstje, ik wil dat NU echt even niet. Ik wil werken , de deur dicht doen en naar huis gaan. Ik wil genoeg tijd hebben voor mezelf om leuke dingen te doen. Ik wil werken met kinderen en uitdaging vinden in mijn werk. Ik wil al die sociale problemen even niet aan mijn hoofd. Ik wil eerst graag weer stabiel zijn, in balans.

Voor nu heb ik deze keuze gemaakt. Het gesprek was prettig en de afdeling voelde goed aan. Ik werd leuk ontvangen door collega’s en het voelde gewoon prima. Ik neem een besluit; ik zeg het andere gesprek af en ik ga de baan aannemen. Ik heb er een nachtje over geslapen nog en nu is het de bedoeling om door te geven of ik de baan wil. Ik loop eerst nog een eind met de hond. Ik voel weer de stress wat omhoog komen, moet ik niet toch naar het andere gesprek gaan? Ik houd het onder controle en besluit meteen te bellen, het is goed zo, het heeft geen zin ik heb mijn beslissing genomen. Ik ga ervoor en het is goed zo. Ik kan later altijd nog overstappen, nu is dit wat ik wil en waar ik me goed bij voel. Oké alleen de nachtdiensten zijn een dingetje. Naja zeg maar een ding.. maar oké die overleef ik ook wel weer.

Een nieuw ziekenhuis, totaal onbekend. Nieuwe collega’s en een nieuwe afdeling. Genoeg uitdaging voor nu zou ik zeggen. Ik heb er zin in, kom maar op. Volgende week mag ik al beginnen, hoe fijn is dat. Het andere ziekenhuis weer vaarwel zeggen, waar ik eigenlijk ook wel weer blij om ben. Het was fijn om daar, waar ik mijn carrière ooit ben begonnen, weer het gevoel terug te vinden wat ik vroeger ook had in het ziekenhuis. Het weer leuk beginnen te vinden om te zorgen. Spannend!