Hersenschudding

Ik zit te praten met iemand in het ziekenhuis. In het verhaal kom het erop dat ik thuis heb gezeten met een hersenschudding. Tja, de eerste week ging het best oké, viel het op zich best mee, vertel ik. Ik werkte nog gewoon een beetje, wel iets rustiger aan en ik deed in huis de dingen. Ik had wel hoofdpijn maar ik redde me best, totdat ik ging liggen. Ik ging luisteren naar anderen die vertelden dat ik de rest van mijn leven er klachten van kon overhouden en ik moest echt rusten. Ik ging naar de huisarts en die vertelde hetzelfde, dus tja, ik ging maar liggen en rustig aan doen. Vanaf dat moment kon ik geen licht en geluid meer verdragen. Had ik continue hoofdpijn en voelde ik me enorm beroerd.

Dat komt omdat ik naar anderen luisterde zeg ik tegen haar, daardoor ging het steeds slechter. Ik denk dat het anders is zegt ze, doordat je eindelijk aandacht er aan gaf, voelde je pas goed hoeveel pijn je had. Je hebt het in het begin gewoon negeert en daardoor verergerden je klachten. Je nam geen rust. Ik kijk haar verbaasd aan en laat het verder erbij.

Het gesprek gaat een andere kant op en ik denk er verder niet echt meer aan. Totdat ik buiten loop met de hond en rustig een ommetje maak, het is warm en we lopen relaxed in de schaduw. Ineens komt het gesprek weer naar boven, ik had er helemaal niet meer aan gedacht. Haar woorden echoën in mijn hoofd… zal ik echt al die tijd de verkeerde kant op hebben gedacht? Is het zoals zij zegt dat ik doordat ik ben doorgelopen ermee, zoveel meer last heb gekregen? Dat ik daardoor vervolgens vier maanden niks kon? Ik voel dat dat verhaal meer klopt dan mijn verhaal. Ik heb zoveel geleerd de afgelopen maanden, maar vooral dat aandacht geven aan gevoel iets was wat ik lange tijd niet echt heb gedaan. Ik walste er altijd gewoon overheen. Niet zeuren, schouders eronder en doorgaan.

Nu ik zoveel meer aandacht schenk aan hoe ik me voel, kan ik daar veel beter op inspelen en veel eerder ingrijpen. Daardoor heb ik veel meer energie. Door tussendoor korte pauzes in te lassen bijvoorbeeld en echt even te ontspannen en mijn hoofd rust te geven, voel ik mij veel energieker. Ik stapel het niet meer op door de dag heen maar neem echt mijn rust momenten waardoor ik veel beter de dag doorkom. Sommige dagen heb ik meer rust nodig dan anderen. Dat heb ik geaccepteerd. Ik neem nu op gevoel pauze en niet meer op wat gemiddeld nodig is. Want de ene dag kan ik veel langer doorgaan dan de andere. Al zit Ik soms gewoon maar even vijf minuutjes uit het raam te staren, dat helpt mij al enorm.

Ik besef dat het echt klopt wat ze zei tegen me, dat dit veel beter klinkt dan mijn eigen verhaal. Ik besef ook dat ik het dan wel erg ver heb laten komen door zo slecht naar mezelf te luisteren. Daar waar ik het voor iedereen zo goed weet, weet ik het blijkbaar voor mezelf totaal niet. Naja nu steeds meer gelukkig, maar toen echt niet.

Het is een proces, soms lukt het heel goed, andere dagen veel minder. Het heeft tijd nodig, maar zolang ik op de goede weg ben kan het alleen maar beter worden. Luisteren naar mezelf is voor mij de basis van de dag geworden. Alleen al door bewust te zijn, voel ik mij veel beter. Of het altijd lukt, Naja dat gaan we zien, ik doe mijn best en ga ervoor om mezelf op de eerste plek te blijven zetten.

Wat een kleine val ontzettend grote gevolgen kan hebben realiseer ik me nu. Ik struikelde gewoon even, meer niet. Wat een ontzettend grote gevolgen heeft dat gehad! Ik had het allemaal niet willen missen, hoe naar en vervelend ik de tijd dat ik thuis zat ook vond, het heeft me ontzettend veel gebracht. Achteraf makkelijk praten natuurlijk, toen ik er midden in zat had ik flink de balen, maar ik heb nu geleerd dat ook dat gevoel er mag zijn!