Rust

Hele weekend gewerkt in het ziekenhuis. Weer met volwassen, dat wat ik nooit leuk vond. Ik merk echt dat ik er anders in sta, veel bewuster mijn werk doe. Zo deed ik dat altijd wel, maar toen meer op gevoel, nu ben ik me ook bewust hoe ik eigenlijk werk.

Ik neem de tijd voor mijn patiënten, maar een grapje, klets lekker met ze en help ze door moeilijke momenten heen. Ik doe het niet perse voor hun, ik doe het voor mezelf. Dat is hoe ik zorg wil verlenen. Mensen helpen en de aandacht geven die ze verdienen. Dat geeft mij een heel goed gevoel en zo ga ik moe maar zeer voldaan naar huis. Als het hun dan ook een goed gevoel geeft, dan is dat mooi meegenomen.

Ik heb vier dames op de kamer liggen. Ze zijn allemaal stuk voor stuk ontzettend aardig en ik neem alle tijd ondanks dat ik het echt wel druk heb. Wat fijn dat je niet alleen aandacht voor de handelingen hebt zegt een dame. Vaak hebben de verpleegkundigen nergens tijd voor en doen ze alleen dat wat nodig is. Tja, soms is het ook niet anders, maar ik heb geleerd dat investeren in vertrouwen ontzettend helpt en mij uiteindeljk werk uit handen neemt. Mensen bellen veel minder vaak en ze helpen waar ze kunnen omdat ze dat net zo fijn vinden, omdat ze de aandacht krijgen.

Tussendoor neem ik momentjes voor mezelf, ga ik gewoon even ergens in een lege ruimte zitten en kijk uit het raam. Ik laat me niet gek maken en opjutten. Het werkt zoveel beter dit. Mijn hoofd is rustig en ik kan alles met goede concentratie doen waardoor het gewoon toch sneller en makkelijker gaat.

Eenmaal thuis voel ik me gewoon goed, niet helemaal uitgeperst. Ik ga lekker wandelen met de hond, heerlijk even buiten. Het is heerlijk weer. Ik zit onder een boom en geniet van de natuur. Wat een zaligheid.

Morgen sollicitatie gesprek, toch in het ziekenhuis. Dat wat ik echt nooit bedacht had, ga ik nu toch doen. Ik ga kijken of ik terug het ziekenhuis in kan. Misschien niet voor jaren, maar gewoon voor nu. Totdat er weer iets anders op mijn pad komt, net zoals ik vroeger altijd deed. Ik zie wel, ik ga het gewoon doen en kijk wel waar ik verder terecht kom. Voor nu heb ik er steeds meer zin in, ongelooflijk. Wie had dat gedacht. Ik in ieder geval niet, wat kan het dan toch gek lopen. Tja, en de nachtdiensten die nemen we dan maar voor lief. Kom ik vast wel overheen.

Ik ben totaal niet zenuwachtig, of ik de baan krijg of niet, ach als het zo moet zijn dan komt het wel goed en anders werk ik gewoon lekker hier in het ziekenhuis. Voorlopig is er genoeg werk.

Zo kunnen dingen toch raar lopen. Waar ik de zorg helemaal zat was, begin ik nu langzaam weer meer plezier erin te krijgen. Ik doe het op mijn manier en laat me niet meer afleiden door anderen. Ik ga gewoon lekker werken en op het moment dat ik het niet meer leuk vind, zoek ik gewoon rustig weer verder. Voor nu zal het rust geven, dat is ook wel eens fijn…