Oefenen

Het voelt deze week een beetje alsof ik examen aan het doen ben. Er gebeuren allerlei stress dingen waar ik normaal behoorlijk van van slag zou zijn geraakt. Ik liet het dan zo hoog opkomen dat ik niet meer wist hoe ermee om te gaan.

Ik ga veel naar buiten, lekker wandelen met de hond. Hoofd leeg maken en steeds weer de rust blijven zoeken. Ik merk dat dit me ontzettend goed helpt. Ik ben me nu veel meer bewust van de signalen die mijn lichaam me geeft wanneer de stress begint. De hond voelt het nog eerder aan, zodra zij niet echt goed meer luistert weet ik al dat de stress er al zit. Ook al voel ik het dan nog niet zelf, zij voelt het wel. Uiteindeljk wil ik zover komen dat ik de stress direct aanvoel. Hoe eerder hoe beter, hoe sneller ik ingrijp hoe minder last ik er van heb. Maar ja, stapje voor stapje terug gaan.. niet alles in één keer willen, zo werkt het niet. Oefening baart kunst. Ik ben al zo blij dat ik het veel eerder aanvoel. Ik ga dan meer bewegen en neem meer tijd voor mezelf om tot rust te komen. Het hoofd niet zover te laten komen dat het alleen maar in de piekerstand komt. Relativeren, loslaten, accepteren. Kan ik er iets aan doen? Heb ik iets in mijn macht om het probleem aan te pakken? Zo ja, onderneem actie, zo nee laat het los. Het gaat me echt steeds beter af. Ik mag dan ook vol oefenen want als het één net voorbij is komt er weer een ander probleem..

Zo loop ik in het bos met hond en een vriendin. Ik word gebeld, mijn dochter, ze is gevallen van haar fiets en heeft ontzettend veel pijn aan haar pols. Nou komt ze continue wel met iets wat volgens haar echt absoluut gebroken is. Elk pijntje is vast een bot breuk. Mama nu is het echt zo, ik voel het, het is niet goed. Normaal zou ik helemaal in de stress raken en als een kip zonder kop naar de auto zijn gerend om als een gek naar huis te rijden. Mijn dag verpest, ik vol in de stress en ik ben er niets mee opgeschoten.

Nu zeg ik haar dat ze rustig naar huis moet lopen, niet in paniek raken en dat ik naar de auto loop en naar huis rijd. Als het echt niet gaat, dan moet ze daar maar ergens wachten. Meer kan ik er op dat moment niet aan doen. Mijn vriendin en ik lopen naar de auto en ik voel me heel erg rustig. Ik maak me echt niet druk, ik kan er nu toch niets aan veranderen. Het is nog een eind lopen naar de auto en sneller lopen heeft weinig zin. Ik rij naar huis en dochter ligt op de bank, ze lacht. Mama kijk hij staat een beetje raar en hij is dik. Inderdaad, het ziet er naar uit dat haar pols echt gebroken is. Tja, dan maar naar het ziekenhuis. Ik laat het allemaal maar over me heen komen. Totaal geen stress of paniek, wat een wonder. Ik kan het dus best.

Wel voel ik dat ik erg moe ben, ik heb een lange wandeling gemaakt met een vriendin en vind dat kletsen erg vermoeiend. Ik vind eigenlijk alleen wandelen veel fijner want dan heb ik daarna veel meer energie. Ik voel me nu ontzettend moe en zou het liefst even een uurtje voor mezelf hebben. Tja, dat lukt nu niet dat moet ik maar accepteren.

In de avond voel ik me erg moe, het is echt teveel geweest. Niet erg, soms zijn dingen zoals ze zijn. Ik ben blij dat ik nu aanvoel hoe vermoeiend het is om continue met anderen bezig te zijn. Voorheen zocht ik continue mensen op en was ik altijd bezig met iets. Helemaal niets doen kwam niet in mijn woordenboek voor. Nu ik weer weet hoe belangrijk dat is doe ik meerdere momenten op een dag gewoon niets. Helemaal niets. Geen telefoon, geen tv geen boek. Gewoon niets. Wat een heerlijkheid, ik voel nu hoe ontzettend hard ik dat nodig heb. Hoeveel energie het vergt om steeds met mensen om me heen te zitten of met iets bezig te zijn. Ik heb echt die rust en ruimte nodig voor mezelf anders raak ik veel gestresster van dingen.

Normaal deed ik bij stress het liefst alles in de doofpot. Een probleem wat me stress geeft? In de pot, deksel erop. Probleem opgelost. Tja, voor de korte termijn wel ja. Zeker weten. Alleen voor de lange termijn loste het niets op. Ik baalde dan toch dat ik het probleem niet had aangepakt. Maar ja, ik moest nu maar niets zeggen, want nu kan ik er niets meer mee. Had ik dat toen maar moeten doen. Dus kropte ik het op, deed of het me allemaal niets deed maar ondertussen knaagde het in me. Had ik maar… tja ik wist gewoon niet hoe om te gaan met stress. Wilde gewoon geen stress dus alles wat stress gaf, hoppa de pot in.

Het lost niets op! Van geen kant. Het probleem blijft en uiteindelijk geeft dat nog meer stress. Ik doe het nog steeds hoor, ik verval zo weer in mijn oude rol. Geen enkel probleem, dat ben ik gewend. Ik herken het alleen nu, dat is het verschil. Ik zie nu wat er gebeurd en hoe het proces in zijn werk gaat. Stapje voor stapje kom ik dichterbij.. die doofpot gaat de deur uit, bij het grofvuil. Weg ermee. Problemen zijn er om aan te pakken en een beetje stress is oké, juist belangrijk, zolang ik er maar aandacht aan schenk en steeds even een stapje terug doe. De stress niet te hoog laat komen. Ik leer het wel, echt wel. Meters maken, van elk stress moment leren. Kom maar op met die problemen! Ik kan ze aan.