Groeien

Ik kom veel teksten tegen over je gevoel volgen, positiviteit , het leven niet zo serieus nemen etc etc. Ineens besef ik dat precies dat is wat ik altijd heb gedaan. Ik heb altijd mijn hart gevolgd en de dingen gedaan die op mijn pad kwamen. Ik bleef altijd positief, wat er ook gebeurde, ik zag er altijd wel iets positiefs in of een leer moment. Alleen ben ik daar misschien iets te ver in gegaan. Als het weken alleen maar regent, kun je blijven roepen dat de zon wel een keer komt, maar als die gewoon niet komt dan komt ie niet.

Ik bleef in mijn huwelijk ook maar roepen dat we heus ook genoeg leuke momenten hadden en er ook echt wel dingen goed gingen. Alleen was dat echt te positief. Het klopte gewoon echt niet bij ons. Van beide kanten niet. We hielden onszelf continue voor de gek, allebei.

Daardoor bleef ik maar doorgaan en werd ik echt steeds ongelukkiger van binnen, maar bleef ik het maar goed praten. Positiviteit is prima, maar dan moet het wel ook echt gegrond zijn. Dan moet er echt aan de basis wel iets zijn waar ik het op bouw.

Ik kom mijn klas binnen en de leerkracht heeft het net met de klas over mij. Ze zegt, wat ongelooflijk knap dat je dit gewoon doet. Dat je gewoon voor een klas gaat staan met niks in handen en dat je gewoon nog leuke lessen ervan maakt ook, zonder opleiding of ervaring. Ik kijk haar aan en zeg; “ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”. Iedereen moet lachen. De klas is het met de leerkracht eens, ze vinden ook dat ik me kranig heb geweerd en toch echt prima lessen ervan heb gemaakt. WoW! Dat voelt best fijn om te horen. Ik had er totaal niet op gerekend omdat er eerder vooral meer gemopperd werd dat ze iemand zo voor de klas zetten zonder ervaring. Ik wist voor mezelf dat ik het prima deed, en verwachtte totaal geen respons hierover te krijgen. Vooral omdat niemand verder enige interesse in me toont op school en iedereen me maar gewoon Mn gang laat gaan. Ik weet dat ik het niet slecht doe, dat voel ik ook. Ik heb plezier en geniet voor de klas. Ik heb een leuke band met de leerlingen en het lesgeven vind ik totaal niet moeilijk. Alleen ben ik onzeker over de stof, ik denk altijd dat ik veel te weinig weet en denk dan vaak te moeilijk. Vooral als er druk op zit.

Zeker dat ik met zenuwen soms in de auto zit, maar toch zet ik door. Want eenmaal voor de klas is het over en geniet ik des te meer. Ik wil me niet laten tegen houden door angst. Ik wil er doorheen breken en het toch doen. Het geeft een boost aan zelfvertrouwen als het lukt!

Al die dingen die ik overal lees, zo leef ik al. Ik doe de dingen die op mijn pad komen en geniet ervan zo lang het duurt. Ik leer van de tegenslagen en ben positief. Ik leef tenminste echt! Ik was het alleen even kwijt geraakt ergens en zag even niet meer de goede dingen maar vooral de dingen die niet goed gaan. Echt het voelt ontzettend naar als dat steeds weer gebeurd. Alles wankelt en het voelt of de grond steeds wegzakt. Het opstaan is vaak erg moeizaam geweest de laatste maanden, de zenuwen gieren dan door mijn lijf en het liefst kroop ik weg in een hoekje met een deken over me heen. Ik heb het alleen niet gedaan, ik heb het over me heen laten komen. Ik heb alle tranen die ik had eruit gegooid. Ik heb niet gevochten ertegen maar het over me heen laten komen. Ik heb er van geleerd. En hoe. Een levensles die me de rest van mijn leven bij zal blijven en me zoveel zelf inzicht heeft gegeven. Oké , nu kan ik dit zo zeggen, maar op slechte dagen vind ik mezelf ook echt wel zielig hoor. Jeetje wat kan ik me dan ellendig voelen.

Ik had het alleen niet willen missen. Ook al leefde ik voorheen al door alles eruit te halen, dit heeft me zoveel verder gebracht weer. Ik begrijp nu zoveel beter hoe processen in elkaar zitten en kan nu nog beter begrijpen hoe mensen reageren. Ik zie het meteen terug in mijn werk. Voorheen voelde ik mensen ook al heel goed aan en deed ik het op gevoel gewoon al goed, maar nu begrijp en zie ik zoveel beter nog hoe processen gaan, wat stress en angst doet met een mens. Daardoor kan ik ze nog beter helpen en voelt dat nog veel fijner. Maar vooral neem ik nu meer tijd voor mezelf en denk ik meer aan mezelf. Er is nog meer balans.

I love my burnout, dat is wat ik op instagram als naam heb gegeven. Het klopt als een bus. Ik had het niet willen missen, echt absoluut niet. Hier kan ik weer mee verder en verder groeien. Nog meer doen wat ik het liefste doe; mensen helpen. In wat voor situatie dan ook. Alleen niet meer ten koste van mezelf, dat is één ding wat ik nooit meer uit het oog wil verliezen!