Verwachtingen

Ik loop op de Zaanse schans. Er zijn veel toeristen, heel veel. Coosje is wat onzeker, haar staart is naar beneden. Ik begin haar steeds beter te “lezen”. Ze loopt rustig door, en kijkt me af en toe aan. Soms schrikt ze even van geluiden. Verder gaat het prima. Dichtbij huis gaat haar staart steeds meer omhoog, Ha dit ken ik, hier voel ik me thuis. Eenmaal thuis duikt ze in haar mand en begint ze hard te snurken. Doodmoe van alle nieuwe indrukken.

Voor haar is het spannend, we zijn er al een tijdje niet geweest. Ja het is onwennig, ja het kost energie. Wat nu als we altijd alleen maar hetzelfde rondje zouden lopen? Elke dag weer alleen maar de plekjes die ze kent? Zouden we er dan allebei nog plezier in hebben? Ja veilig is het wel, maar leuk? Natuurlijk niet, dodelijk saai. Een tijdje zou het best oké zijn, maar uiteindelijk zouden we beide afstompen. Zij wil voelen dat ze leeft! Net als ik.

Het is zo makkelijk om altijd de veilige weg te kiezen, dat waar ik precies weet wat er van me verwacht word en waar ik keurig elke maand Mn centjes verdien en alles lekker veilig is. Natuurlijk is dat fijn.. en voor een deel ook wel nodig. Alleen ik wil niet meer alleen maar de veilige kant kiezen. Ik wil leven!

Al zo vaak heb ik me keurig aangepast aan dat wat anderen verwachten van mij. Altijd keurig hard gewerkt, huisje boompje beestje. Alles netjes op orde. Alleen was ik niet echt gelukkig ermee. Hoe langer het duurde, hoe zwaarder ik het vond.

Dus nam ik jaren geleden de eerste stappen naar een eigen leven, naar denken aan waar ik gelukkig van werd. Makkelijk? Zeker weten van niet. Het begon met dingen voor mezelf doen, ja genoeg commentaar op gekregen, maar het maakte me wel echt blij. Ik zette door en deed het toch. Daarna zette ik een punt achter mijn huwelijk. Makkelijk? Echt niet, maar wel de beste stap ooit. Zelfs mijn ex zegt dat nu tegen me, dat hij dankbaar is dat ik de stap heb durven zetten, ondenkbaar dat hij dat ooit zou zeggen, maar het is gebeurd. Daar waar ik eerder alles over mij heen kreeg en continue naar mij gewezen werd hoe erg ik was dat ik wegging. Nu ben ik ervoor bedankt dat ik de stap heb gezet, wij pasten gewoon niet bij elkaar. Zijn nu allebei veel gelukkiger zonder elkaar.

Ik heb me geweerd, staande gehouden, vastgehouden aan daar waar ik voor stond en het is me gelukt.

Ook nu met mijn baan, veel onzekerheid brengt het mee. Niemand is er blij mee, niemand staat er echt achter. Om mij heen willen ze graag dat ik snel weer vastigheid zoek. Continue wil ik terug vallen om er aan toe te geven, om mijzelf weer op te geven en weer het veilige pad te kiezen. Dat ben ik tenslotte gewend, voldoen aan de verwachtingen van anderen. Ik vind het moeilijk om steeds weer terug te gaan naar mijn gevoel.

Ik loop op de Zaanse schans, ik maak me in mijn hoofd best druk. Er is deze week geen werk voor mij in het ziekenhuis, vorig week ook al weinig. Die paar uurtjes op school lesgeven, dat is niet genoeg om rond te komen. Ik loop en voel dat ik niet geniet. Ik begin te zingen zachtjes, ik wil niet steeds denken, ik wil genieten van mijn wandeling. Ik kijk omhoog, zie de grijze lucht, de donkere wolken, voel de wind door mijn haren. Ik zing en loop door, nu ben ik hier, nu wil ik genieten. Het lukt steeds beter. Vertrouw op je gevoel, alles komt zoals het komt. Ik geniet en voel me rustiger. Ik kan er nu toch niks aan veranderen dus kan ik maar beter genieten. Ik keer om en ga op een bankje zitten, ik heb wat te eten mee en geniet van het uitzicht. Ik kijk even op mijn telefoon en zie een berichtje van het ziekenhuis, of ik dit weekend twee dagen kan werken. Ik begin te lachen.. zo werkt het dus.. vertrouwen hebben op mijn gevoel. Makkelijk? Zeker niet! Wel absoluut de moeite waard, ik leef tenminste. Ik doe dat waar ik blij van wordt. Ik laat me niet van mijn weg afduwen, hoe makkelijk dat ook zal zijn en hoe vaak ik die neiging ook heb. Steeds meer voel ik dat er aan me geduwd en getrokken word aan alle kanten. Hoe makkelijk zou het zijn om toe te geven? Op de korte termijn zou dat zoveel makkelijker zijn. Alleen ben ik dan weer terug bij af.

Zo ook met Coosje, ik had geen verwachtingen toen ze kwam. Ik had me voorbereid maar geen verwachtingen van haar zelf. Ik had alleen bedacht wat het mij zou brengen om een hond te hebben. Alles wat ik daar over had bedacht is uitgekomen. Tja en de rest? Dat komt wel goed, dat heeft tijd nodig. Tijd die ik haar graag wil geven. Gewoon omdat ik heel erg gelukkig word van haar en het mij brengt wat ik zocht. Buiten zijn, bewegen samen en gewoon genieten van elkaar. Ik zie haar niet als last, ook al brengt het best veel moeilijkheden met zich mee. Alleen zie ik die vooral positief. Ik zie vooral dat ook die dingen mij een stuk verder brengen. Dat ik leer van die stukken. Voor mij is het plaatje compleet, ik hou van haar hoe ze is en heb vertrouwen dat het goed komt. Als alles alleen maar makkelijk en simpel zou zijn met haar, was ik de aandacht voor haar misschien allang wel verloren. Ik hou van uitdagingen, want als het lukt voelt het zo tof!

Dit is alleen maar om mij sterker te maken, vastberadener. Iedere keer als iemand duwt of trekt wankel ik maar nee, ik wil niet vallen. Ik word juist vastberadener om te blijven staan. Waar het naartoe gaat? Ik heb geen flauw idee, echt niet. Ik weet alleen wel dat het mijn weg is, mijn weg die vooruit gaat en niet weer achteruit. Ik volg nu echt mijn gevoel en geef mezelf daardoor wat ik blijkbaar nodig heb. Er zullen nog vele hobbels komen, die neem ik graag voor lief. Die maken dat ik niet in slaap val. Alles beter dan terug naar start en opnieuw beginnen in een leven waarin ik niet voluit leef.