Zindelijk

Het voelt een beetje als zindelijk worden, dit hele proces. Op dit moment voelt het vaak nog zo dat als er een emotie opkomt, ik daar ook meteen iets mee moet doen. Dus ben ik verdrietig dan huil ik meteen tranen met tuiten. Als het dan eenmaal loopt, is het ook niet meer tegen te houden. Als ik stress dan voel ik het pas als het al te laat is. Het lukt me vaak nog niet om het op tijd aan te voelen en onder controle te houden. Zoiets denk ik..

Eerst hield ik alles lekker weggestopt, kop in het zand, het is er niet, niet zeuren gewoon. Schouders eronder en gaan. Nu ben ik heel bewust bezig met voelen wat ik voel en dat lukt ook vaak echt wel goed, alleen doe ik er ook meteen iets mee. Dat hoeft nou ook weer niet natuurlijk.. het is prima om te voelen, het er te laten zijn, maar meteen er iets mee doen dat hoeft niet altijd. Het mag best even geparkeerd worden, nachtje erover slapen ofzo en dan nog eens rustig kijken.

Nee hoor bij mij komt het op als poepen en hoppa meteen erop reageren. Tja, ergens in het midden uitkomen zou fijn zijn. Ik ben er nu gewoon veel te veel mee bezig omdat het nog niet lukt om onbewust bewust te zijn. Ach ja, het zal wel tijd nodig hebben allemaal. Daar heb ik me nu wel bij neergelegd. Het is zoals het is, ik ben wie ik ben en nu ben ik gewoon even heel erg zoekende. Heeft iedereen wel eens toch? Verder gaat het leven ook gewoon door hoor, doe ik leuke dingen zover dat gaat en geniet ik ook heus wel genoeg. Naja, zou wat meer kunnen maar dat komt goed.

Mijn dochter heeft een docent die altijd zegt als zij weer hun mond niet kunnen houden; impuls controle. Probeer als je wilt praten om het toch even niet te doen. Hoe vaker je oefent hoe makkelijker het gaat. Totdat het uiteindelijk vanzelf gaat. Precies dat is wat het is.

Ach, omverduwen laat ik me niet hoor. Lijkt soms wel zo, maar wat ik schrijf zijn ook maar momentopnames. Ja er zijn echt “slechte” dagen, maar wat is nou echt slecht? Zijn meer van die dagen die gewoon even minder lekker lopen.

Neem nou vanmorgen, ik ging de hond uit laten. Mijn lessen had ik al voorbereid dus ik kon wel ietsjes later weggaan had ik bedacht. We genoten samen van onze wandeling en er kwamen steeds meer hondjes. De meeste eigenaren die hier lopen ken ik nu wel aardig dus hadden we een leuk gesprek. Ineens bedacht ik me dat ik toch echt wel weg moest. Coosje dacht daar natuurlijk anders over. Is ze net lekker aan het spelen loopt het baasje zomaar weg. Lekker dan. Ik voelde de stress ergens opkomen. Ik wilde weer gaan haasten, zoals ik altijd deed en dacht ineens, mooi niet. Dan maar iets te laat, ik ga nu niet het mooie begin van de dag laten verpesten door dat gestress van mij.

Eenmaal in de auto kwam ik natuurlijk in de file terecht, altijd op zulke momenten. Ik deed de muziek wat harder en zong lekker mee. Ik kon er toch niks meer aan veranderen, dan maar te laat. Vijf minuutjes te laat kwam ik binnen, iedereen stond rustig te wachten en meerdere kwamen pas veel later binnen. Ach jammer dan, ook ik kan wel eens in de file komen. De computer wilde niet dat doen wat ik wilde dus duurde het nog dik een kwartier voordat ik kon starten met de les, goede nieuws; ik had ondertussen leuk contact met de leerlingen; de les daarna ging super goed en iedereen vond het leuk.

Ik kan het dus best, impulsen controleren, alleen op sommige dagen gewoon wat minder goed. Tja, jammer dan. Komt vanzelf wel. Eerder stresste ik overal over, nu steeds minder en soms weer even veel. Beter zo dan andersom.