Toeval?

Ik loop met mijn dochter in het park. Coosje rent opgetogen voor ons uit en duikt het water in. Ze voelt zich helemaal in haar element. We genieten er beide zo van, wat zal ik dit missen. Mijn dochter vraagt nog of Coosje niet toch kan blijven. Nee lieverd, het gaat gewoon niet en het lukt me niet om het te veranderen. Ze begrijpt het en we lopen verder. Mijn telefoon gaat, de mevrouw die Coosje zou opvangen. Ze verteld me dat ze er een nachtje over heeft geslapen en toch heeft besloten haar niet te nemen. Oh jee.. wat nu? Ik begrijp haar, vond al dat ze best snel toegezegd had.

Ik ga liggen in het gras en laat het even bezinken. Ik ben er vrij rustig onder merk ik. We hebben wel net de opvang opgezegd voor de zomer. Oh jee.. maar Naja ook dat komt vast wel goed. Ik maak me helemaal niet druk merk ik.

Ik loop verder en kom een man tegen met zijn twee honden. Laatst hebben we al even staan praten. Ik vond hem in eerste instantie bedreigend omdat hij nogal tekeer ging tegen zijn hond, maar raakte toch in gesprek met hem. We raken nu meteen weer in gesprek en hij zegt, wat een prachtige hond heb je toch. Wat een lieverd. Ja hier wel zucht ik, maar thuis niet. Ik leg mijn problemen voor, wat ik eigenlijk helemaal niet echt wilde. Mijn vriendin is hondentrainer zegt hij, zal ik haar eens vragen om tips? Zucht, ach dat kan vast geen kwijt. We komen elkaar vast nog wel eens tegen, dan hoor ik het wel.

Ik loop weer verder en we spelen nog een tijdje met Coosje. Ik ga nog even liggen in het gras en mijn dochter en Coosje vermaken zich. Ineens komt ze aangerend. Mama, die meneer heeft zijn vriendin gebeld en ze wil met je praten. Naja, het kan vast geen kwaad denk ik, een andere oplossing is er nu ook niet.

We praten lange tijd, ze verteld me dat ik het hartstikke goed doe maar dat Coosje nu de baas speelt. Ze maakt er een mooi spel van. Ik geef echt te weinig mijn grenzen aan, maar wacht te lang. Tja, dat is de rode draad in mijn leven. Grenzen aangeven en mezelf zijn. Vooral thuis vind ik dat moeilijk. Buitenshuis gaat dat me veel beter af. Ik kan nu wel weer wegrennen, maar daarmee los ik dit probleem niet op. Coosje is mijn spiegel en laat me heel duidelijk zien waar er werk aan de winkel is. Hoe fijn is dat! Ik hoef er niets aan te doen, zij legt alles bloot. Nu alleen ik nog die de grenzen aan moet gaan geven.

Na het gesprek voel ik me echt beter. Ze vraagt mij een filmpje te maken als de jongens komen en geeft tips hoe ik de confrontatie aan kan gaan en wat ik dan kan doen.

Als ik thuis kom voel ik me veel minder gestresst dan de afgelopen tijd. Ik heb haar nummer, ik hoef het niet meer alleen te doen. Ik weet nu dat ik het best goed doe, alleen moet ik er wel zelf in geloven. Als het me lukt… WoW, dat zou zo gaaf zijn! Daar leer ik van en voor de rest van mijn leven zal ik daar profijt van hebben.

Ik besluit ervoor te gaan en voel me gesterkt. Dit was wat ik nodig had en de eerdere trainer mij niet kon geven.

Ik ben een wiebelaar, vreselijk. Ik duik van links naar rechts en ben dus totaal niet consequent. Hoe vermoeiend, voor mij al, laat staan voor de mensen hier in huis en de hond. Ik begrijp nu ineens heel goed waarom ik opvoeden zo moeilijk vind.. ik ben net een stuiterbal die elke keer een andere kant op stuitert. Ik ben totaal niet duidelijk, niet voor mezelf en niet voor anderen. Er is genoeg werk aan de winkel dus…