Valkuil

Ik heb mijn verhaal van vanmorgen nog eens op me in laten werken. Soms schrijf ik iets en komt het op een later moment pas echt goed binnen. Voel ik pas echt wat het met me doet.

Ik voel me zo erg moe, ik ga lekker even liggen. Ineens daalt het hele verhaal echt in, vanuit mijn tenen voel ik de spanning in mijn hele lichaam. Alles wat ik heb vastgehouden lijkt eruit te komen. Met schokken komt het naar buiten. Alles doet me zeer, is verkrampt en mijn lijf voelt zo erg moe. Coosje had het al veel eerder door. Vanaf het moment dat ik beneden kom kijkt ze me al vreemd aan en luistert ze niet als ik iets zeg. Ze is moe en heeft weinig zin in iets. Net als met het onweer van de week, waar zij de uren ervoor al last ervan had, voelt zij mijn bui nu ook al heel goed aan. Daar waar ik het zelf nog niet helemaal door had, voelde zij de spanning al bij me.

Ik probeer te slapen maar het lukt niet, mijn lijf is doodmoe, ik laat alle spanning eruit komen en voel me daarna heel leeg. Dikke tranen, vanuit mijn tenen komt het. Het voelt echt als een opluchting, ik besef dat ik het elke keer weer doe. Zelfs met dit hele proces probeer ik continue de controle erover te houden. Zodra ik me even niet lekker voel probeer ik van alles te doen aan oefeningen of wat dan ook om mee het te voelen. Als het dan niet lukt, baal ik van mezelf. Ik probeer continue overal grip op te krijgen en in de hand te houden. Lukt het niet, dan geef ik mezelf de schuld, ik heb iets fout gedaan en daardoor voel ik me nu zo rot.

Met de hond gaat het net zo, ik geef mezelf continue de schuld als het even niet goed gaat. Dat ze gewoon nog niet te vertrouwen is en haar ups en downs nu eenmaal heeft net als ik daarvan geef ik continue mezelf de schuld. “Ik heb iets fout gedaan en daarom doet zij nu zo.” Het komt steeds weer terug, hoe vaak ik mezelf ook zeg dat dat onzin is, toch trap ik er continue weer in. Stomme valkuilen ook.

We hebben beide gewoon tijd nodig, soms gaat het goed en soms niet. Niemand heeft schuld. We hebben allebei dingen meegemaakt en dan is het gewoon moeilijker om vertrouwen te hebben. Soms lukt dat wel en soms niet. Het is zoals het is. Vertrouw ik haar of mezelf niet? Hup dan gaat ze gewoon in de bench of aan de riem. Soms is dat wel nodig en soms niet. Ik heb daar geen invloed op verder.

Pffff wat een lastig stuk weer dit zeg. Ik had voor vandaag andere plannen, ik zou “lekker” mijn huisje gaan doen en met de hond lekker op pad. Tja, streep erdoor. We zijn allebei te moe en vandaag wordt het hem gewoon niet. Jammer dan, morgen weer een dag.