Controle

Ik ga lekker heen en weer, als ik dingen van mezelf terug lees dan snap ik wel waarom ik zo moe ben. Ik word gewoon doodmoe van mezelf. Het besef daalt in dat ik nog steeds continue overal controle over wil houden. Dat ik nog steeds veel te veel nadenk en het gevoel heb dat ik allerlei keuzes moet maken. In plaats van gewoon te leven en te zien wat er gebeurd ben ik alleen maar bezig om alles onder controle te houden.

Het is iets wat zal moeten slijten. Ik ben me in ieder geval bewust dat het gebeurd, dat is de eerste stap. Alleen hoe kan ik zorgen dat ik wat rustiger word van binnen? Ik weet het antwoord niet en misschien moet ik ook loslaten om het te willen weten. Ook daar wil ik allemaal controle over houden. Ik wil precies weten hoe ik dingen moet doen om iets op te lossen. Ik wil echt overal controle over houden en dingen allemaal meteen oplossen. Alleen sommige dingen laten zich gewoon niet oplossen, dat komt vanzelf wel. Vertrouwen hebben.. waar ben ik dat kwijt geraakt? Op één of andere manier ben ik het vertrouwen kwijt geraakt dat dingen vanzelf wel goed komen. Dat het soms gewoon even tijd nodig heeft.

Ik begin wel een beetje te begrijpen waarom. Voor mijn gevoel heb ik zo lang in een huwelijk gezeten waarin ik niet gelukkig was, waarin ik maar niet de keuze kon maken om weg te gaan. Waar ik maar door bleef ploeteren en mezelf totaal weg cijferde. Ik denk dat ik gewoon bang ben dat dat weer gebeurd. Dat ik daarom nu zoveel controle wil hebben over mijn leven. Om te zorgen dat alles goed gaat. Alleen word ik dan bang dat ik keuzes maak die weer niet goed voor me zijn. Daarom raak ik in paniek en in de stress als ik keuzes moet maken. Daarom twijfel ik continue, ik heb het gevoel dat als ik een keuze heb gemaakt en het is niet de juiste dat ik dan weer lange tijd ongelukkig ben.

Terwijl als ik op mijn huwelijk terug kijk, was ik echt niet de hele tijd ongelukkig. Ik heb genoeg fijne momenten gehad. Ik heb genoten van het opgroeien van mijn kinderen en ook samen hebben we echt wel mooie momenten gehad. Het was niet alleen maar slecht. Toch denk ik dat ik vooral de negatieve dingen heb onthouden, omdat het laatste jaar gewoon enorm zwaar was. Ik was de boeman omdat ik wilde scheiden en het heeft enorm veel stress gegeven dat we nog maanden samen moesten wonen in ons huis.

Ik heb vooral dat in mijn hoofd en alle momenten daarvoor waarin ik het moeilijk had. Ik wilde niet voor niets scheiden, er is genoeg gebeurd, maar echt niet alles alleen maar negatief.

Ik vind het gewoon zo moeilijk om die controle los te laten, ik wil niet meer vastzitten in iets. Dat hoeft alleen ook helemaal niet, een keuze die ik nu maak, hoeft echt niet voor altijd te zijn. Ik kan stoppen met dingen als het niet gaat. Ik heb een super lieve vent die ontzettend veel om me geeft en mij heel goed aangeeft als hij ziet dat iets niet goed gaat. Hij zal me echt helpen totdat ik weer wat meer geleerd heb om naar mezelf te luisteren. Tot ik wat meer vertrouwen heb dat dingen echt wel weer goed komen en ik niet altijd alles kan voorkomen. Ik heb altijd een keuze, zolang ik maar wel eerlijk blijf naar mezelf. Niet mezelf voor ga liegen zoals ik voorheen deed. Ik praatte alles altijd goed, hield mezelf voor dat ik me niet zo aan moest stellen en gewoon schouders eronder en doorgaan. Natuurlijk is dat soms nodig, maar de rek gaat er een keer uit.

Het is lastig om weer vertrouwen te krijgen, dat zie ik bij de hond ook. Het kost veel tijd en bij elke negatieve ervaring zet ik weer een stap terug.

Ik merk dat het me eigenlijk gewoon heel veel stress geeft dat ik geen vast baan heb. Dat ik in het ziekenhuis vooral de negatieve dingen heb aangehaald en veel minder de positieve. Niets is ooit perfect, gelukkig niet. Ik heb alleen nu rust en stabiliteit nodig, dat heb ik als ik een vaste baan heb op een plek waar ik bekend ben en me veilig voel. NU heb ik dat nodig, ik hoef er niet weer een leven aan vast te zitten. Ik kan nu kiezen om dit te doen, rust te brengen in mezelf en van daaruit weer langzaam tot mezelf komen. Als ik in het ziekenhuis werk verdien ik met drie dagen werken in de week genoeg om rond te komen. Meer heb ik niet nodig. Dat betekend dat ik vier dagen in de week vrij ben om andere dingen te doen. Om lekker te wandelen met mijn hond, om hobby’s uit te oefenen en gewoon tijd voor mezelf en mijn gezin te nemen.

Ik kan altijd weggaan als het niet meer goed voelt of als ik toch een andere richting op wil. Ik MOET niet de rest van mijn leven dit doen als ik dat niet wil.

Het is zo moeilijk om door die controle heen te breken, om het los te laten. Het zit al zo lang vast. Toch ga ik mijn best doen om dit te doen. Stapje voor stapje. Het is me al met andere dingen prima gelukt. Met mijn relatie ging het net zo, ik durfde er niet in te stappen omdat ik zo bang was om ergens aan vast te zitten en weer niet gelukkig te zijn. Totdat hij zei, we hebben het NU toch leuk? Morgen is morgen, dat zien we dan wel weer. Heel langzaam durfde ik stapje voor stapje het los te laten en te genieten van het moment. Nu zijn we drie jaar later en heel gelukkig nog steeds samen. Ik weet dat ik het prima alleen kan, dat ik hem niet perse nodig heb. Hij is echt een aanvulling op mij en mijn gezin, maar het moet niet, ik kan het ook alleen. Dat heeft mij enorm veel rust gegeven.

Ik denk dat ik in mijn oude baan toch echt niet zo gelukkig was als ik dacht. Dat ik daarom zo bang ben om me ergens weer aan te binden. Ik denk dat dit weer precies hetzelfde proces is als toen. Dat ik daarom zo twijfel en niet weet wat ik wil. Alleen gelukkig kom ik daar al vrij snel achter nu. Ben ik me nu na een paar weken al bewust hiervan. Blijf ik er niet te lang mee lopen, maar zie ik nu veel helderder wat er gebeurd. Beetje bij beetje loslaten en meer gaan leven. Vertrouwen op het leven dat ik echt wel daar kom waar ik moet zijn. De positieve dingen blijven zien en aandacht aan mezelf geven hoe ik me voel. Of iets nog wel goed voelt voor mij.

Wat een proces toch dat groeien, maar ook heel mooi om te zien hoe dat nou echt werkt. Ik blijf het interssant vinden. Dit is de reden dat ik alles op schrijf, zo krijg ik meer helderheid in mijn hoofd en zie ik welke kanten ik allemaal op schiet. Het klinkt allemaal echt alsof ik soms gek geworden ben, maar nee het zijn maar momenten. Ik ben ook gewoon genoeg momenten heel gelukkig. Mijn lieve vriend en mijn fantastische kids, mijn kanjer van een hond en lieve mensen om me heen. Ik geniet op heel veel momenten gewoon heel erg. Wat ik hier schrijf zijn de hersenspinsel om het proces heen. De rest schrijf ik op voor mezelf , die zijn niet interessant om in een blog te schrijven. Of juist misschien wel? Geeft dit een heel vertekent beeld van de werkelijkheid? Alsof ik alleen maar continue in strijd ben met mezelf? Nou wie weet schrijf ik mijn volgende blog alleen maar de fijne momenten. Misschien ook wel eens leuk.