Ruimte

Ineens besef ik me iets, het herhaald zich steeds bij me. Toen de kinderen klein waren deed ik alles met ze. Ik verzorgde ze en ging met ze op pad. Hun vader had veel eigen ruimte nodig en liet het meeste aan mij over. Ik gaf iedereen die ruimte. Ik liet hem zijn dingen doen en gaf mijn kinderen alle aandacht. Het slokte mezelf helemaal op en ik had totaal geen ruimte voor mezelf. Ik was doodmoe omdat er altijd wel een kind om me heen hing en ik eigenlijk weinig tot niets voor mezelf deed.

Ik was uiteindelijk zo op dat ik besloot alleen verder te gaan met de kinderen. Ik kwam een tijdje thuis te zitten omdat ik helemaal leeg was. De focus kwam nog meer op de kinderen te liggen omdat ik nu eenmaal nog steeds alles alleen moest doen en ik naast mijn werk geen mogelijkheden had om iets voor mezelf te doen. Alleen de weekenden dat ik alleen was daar genoot ik van. Jammer dat na de weekenden de kinderen weer extra aandacht kwamen vragen omdat ze die niet echt kregen bij hun vader. En natuurlijk vond ik ze zielig en gaf ik ze alle aandacht. Eenmaal weer aan het werk was er veel onrust vanwege een overname dus ook daar moest ik veel aandacht geven aan alle ouders en de kinderen waar ik voor zorgde.

Ik deed mijn werk graag, maar gaf echt teveel van mezelf weg. Ik werd er zo moe van dat iedereen alle energie bij we weg nam en raakte zo opgebrand dat ik thuis kwam te zitten met een burn out. Het is allemaal niet zo gek, ik heb gewoon veel te veel van mezelf gegeven. Ik vergeet mezelf compleet als een ander me nodig heeft.

Ondertussen heb ik wel geleerd om meer ruimte voor mezelf te vragen, maar ik blijf het zo moeilijk vinden. Bij mijn jongens lukt dat prima, die zijn ouder en leven hun eigen leven. Zij vragen de aandacht minder en daardoor is het makkelijker voor me. Mijn dochter is een ander verhaal, zij is jonger en heeft meer aandacht nodig. Aandacht die ze eigenlijk alleen bij mij echt krijgt.. ze gaat nu een week naar haar vader en is dan een week hier. Ze vreet me dan bijna op, ze heeft schade in te halen. Ze eist me het liefst helemaal voor zichzelf op en is brutaal tegen de mensen om me heen. Pas na een aantal dagen, waarin ik heel duidelijk mijn grenzen moet aangeven en ruimte voor mezelf op moet eisen, wat ik nog steeds erg lastig vind maar wel heel nodig is, merk ik dat ze me wat meer met rust laat. Het is een continue spelletje waarin ik consequent elke keer weer mijn grenzen aan moet geven..

En dan is daar de hond, weer gebeurd er precies hetzelfde. Ik laat de hond uit, ik geef haar eten, ik speel met haar. Bijna alle aandacht komt van mij. Ik heb weer eens alles gegeven, zucht. Coosje eist mij nu voor zichzelf op en geeft de mensen om me heen een “grote mond”. Ze wil eigenlijk iedereen om me heen weg hebben, wat ook lukt want ze worden allemaal bang van haar. Tja een hond heeft nu eenmaal niet alleen een grote mond, maar ook grote tanden die er best eng uit zien en ook best wat kunnen aanrichten.. het idee alleen al maakt ze bang.

Het blijft dus een heet hangijzer en continue word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik moet echt nog meer ruimte voor mezelf opeisen. Weer laat ik me veel te veel meeslepen, voel ik me moe en gestresst. Het is me nu wel heel erg duidelijk geworden, blijkbaar moest Coosje daarom in ons gezin komen om het extra te benadrukken. Anders wil het er gewoon niet in bij me denk ik. Het is zo een oerdrang bij me om alles te geven en mezelf te verliezen.

Ik denk wel dat ik de afgelopen jaren beetje bij beetje wel meer ruimte voor mezelf heb genomen. Alleen in huis vind ik het nog steeds lastig. Daar vind ik het moeilijk om echt grenzen aan te geven. Ik probeer het echt te doen, alleen al als ik op de bank zit en er weer een hond bij mijn voeten wil liggen of een kind tegen me aan kruipt, dan stuur ik ze beide weg. Ik wil niet altijd mensen of dieren om me heen. Ik pik hun gevoelens veel te veel op en weet dan niet meer wat mijn eigen gevoel is. Daardoor raak ik in de stress en voel ik me nog slechter.

In ieder geval begrijp ik nu meer wat er “mis” is gegaan. Ik zie wel in dat dit enorm belangrijk is en ik er nog meer aandacht aan moet geven. Dat is niet alleen goed voor mezelf maar zeker ook voor hond en kids en mensen om me heen. Ontwikkelen kunnen ze alleen als ze op eigen benen staan. Ik net zo goed! Ik kan me ook alleen ontwikkelen als ik mijn eigen gevoel kan volgen en niet continue alleen maar bezig ben of in de buurt ben van anderen en hun energie oppik.

Ik besef nu dat het zorgen als (kinder) verpleegkundige misschien ook daardoor gewoon niet meer bij me past. Ik wil me meer op mezelf richten en het voelt niet fijn meer om steeds maar met anderen bezig te zijn. Vooral zieke mensen en de familie hebben veel stress wat ik allemaal oppik. Het zuigt me leeg, dat voel ik nu heel duidelijk. Nu alleen nog duidelijk krijgen wat ik dan wel wil…