Coosje

Coosje heeft een boel losgemaakt hier. Ik heb zoveel van haar geleerd en zij van mij ook. Door de rust in mijn hoofd zie ik nu in dat ik het eigenlijk heel goed doe met haar. Natuurlijk ben ik wel eens onzeker, maar dat is logisch natuurlijk. Ik besef alleen ook dat ik nou eenmaal niet alleen ben. Dat ik rekening te houden heb met mijn “roedel”. Niet iedereen is overal altijd maar klaar voor. Ik kan het prima aan met haar, maar zij heeft me laten zien dat dat niet altijd genoeg is, dat je soms ook een stap terug moet doen. Ik hoef niet alles meteen op te geven, maar wel denken aan het belang van het gezin.

Ik vind het ontzettend leuk om een hond te hebben, het brengt mij zoveel. Alleen is dit project niet voor iedereen weggelegd. Het is zoals het is. Coosje heeft in ieder geval heel veel liefde gehad van ons en ik ga ervoor dat we een goed huisje voor haar gaan vinden. Ze heeft recht op een huis waar ze door iedereen gewaardeerd word en van iedereen zelfvertrouwen krijgt. Het liefst een klein gezin met misschien al een zelfverzekerde hond waar Coosje zich aan kan optrekken.

Ook heb ik geleerd dat ik wel van alles kan willen maar dat dat nou eenmaal niet altijd mogelijk is. Ik wil opleidingen doen en een nieuwe carrière starten maar het gaat voor mijn gezin te snel. Er is behoefte aan structuur en vastigheid. Aan genoeg centjes om de hypotheek te betalen en eten te kunnen kopen. Ik besef dat de dingen die ik zie zitten, niet altijd mogelijk zijn. Ik zie ook in dat ik misschien wel een klein deel op kan pakken, klein beginnen. Ik heb een lang gesprek gehad met een collega die nu ergens in een ziekenhuis werkt. Ik zou daar zo aan de slag kunnen. Drie dagen werken en daarnaast genoeg vrije tijd hebben om te kijken wat ik nu wil, om hobby’s uit te oefenen en misschien eens een cursus te doen als ik weet waar ik naartoe wil. Alles even wat rustiger aan doen en niet meteen op volle kracht vooruit stomen.

Als ik alleen was geweest, ja dan had het gekunt, maar op dit moment kan het gewoon niet. Ik moet er ook zijn voor mijn gezin en de rust nemen om rustig stappen te gaan zetten. Dan komt het vanzelf goed.

Ik heb me uitgeschreven voor mijn studie, dat is stap 1. Ik ga op zoek naar een goed baasje voor Coosje en wie weet dat we besluiten dat er een hondje komt die minder achtergond heeft en wel fijn hier kan opgroeien. Als ik zo een project als Coosje aan kan dan moet een jong hondje geen probleem zijn.

Ik heb geleerd dat ik niet altijd meteen groot hoef te beginnen maar met kleine stapjes ook ergens in een richting kan komen waar ik naartoe wil. Dat ik dan rustig de tijd kan nemen om te voelen of het bij me past en of ik verder die kant op wil of niet. De stappen die ik maak zijn gewoon te groot en dat werkt niet.

Ik heb veel geleerd en heb nergens spijt van. Alles wat ik heb gedaan heeft me veel gebracht. Heeft me nieuwe ervaringen gegeven en nieuwe inzichten. Ik wil alleen nu weer wat rust in huis hebben en dan langzaam verder bouwen. Stapje voor stapje, maar wel in beweging blijven. Niet meer stilstaan en mijn kop in het zand steken.. dat heb ik lange tijd gedaan en nu schoot ik door de andere kant op en waren mijn stappen veel te groot. Langzaam probeer ik nu een middenweg te vinden waar het voor iedereen te behappen is. Even pas op de plaats maken en dan openen zich vanzelf nieuwe deuren.