Hond

Ik probeer van alles om tot rust te komen, het lukt me gewoon niet. Mediteren lukt niet, buiten lopen helpt niet. Niks lijkt te helpen om echt rustig te worden. Ik raak er bijna van in paniek, waarom helpt het nu niet? Ik zoek de schuld in mezelf, ik heb niet genoeg aandacht voor mezelf gehad, ik moet meer ontspannen, ik moet meer tijd nemen om rust te nemen. Ik voel me zo moe, zo erg moe. Ik snap er niet van, het ging eerst zo goed en nu sinds ik weer werk kan ik de rust gewoon niet vinden. Ik pieker en pieker waar het van zou kunnen komen. Van alles gaat er door mijn hoofd, maar ook dat geeft totaal geen rust.

Ik zet een muziekje aan en ga liggen, het moet me toch lukken om te mediteren, dat is wat ik nodig heb, rust vinden in mezelf. Het lukt gewoon niet, ik duik continue in die spiraal van gedachtes. Elke ochtend huil ik weer en het lukt me gewoon niet om echt rustig te worden.

We worden wakker en ik begin weer te huilen, mijn vriend is er klaar mee, Coosje gaat weg zegt hij. Het is klaar ik ben het zat het werkt niet en het gaat zo niet lukken. Ze zou je rust moeten geven maar het geeft je alleen maar stress. Ik ben helemaal over mijn toeren, totaal van de kaart. Hij gaat gelijk bellen met de stichting en vertelt dat het ons niet lukt en het hele gezin eraan onderdoor gaat zo. Ze snappen er helemaal niets van, Coosje is een super hond geweest bij ze. Niemand begrijpt wat er mis is gegaan.

De hele dag huil ik bijna. Tussendoor sta ik voor de klas en laat ze maar zelf een opdracht doen, ik kan het niet opbrengen om zelf iets te doen en vertel ze dat ik me niet goed voel. Ze gaan prima aan de slag en het gaat gewoon heel goed. Ik rij meteen na de les weer naar huis en bel met de contactpersoon van de stichting. Ik leg haar uit hoe het mis is gegaan. De stress en onzekerheid die de overhand hebben genomen. De zoektocht naar hulp maar niet de juiste hulp hebben gevonden. De druk die op mijn schouders ligt van het heel gezin; zij willen dat ik het allemaal oplos.

Verwijt jezelf niets zegt ze; jij hebt het super gedaan. Door de druk van je omgeving kun je niet meer voelen wat Coosje nodig heeft. Niemand zou dat trekken, geef jezelf niet de schuld. Er valt een last van mijn schouders af, ik huil alles eruit en besef dat ik veel te emotioneel betrokken ben geweest bij de hond. Ik heb haar mijn leven laten bepalen in plaats van andersom. Alles draaide om Coosje en ik vergat mezelf weer compleet. Weer die valkuil….

Er daalt een rust over me heen, Coosje gaat weg en ik hoef het niet meer op te lossen. Ondanks mijn grote verdriet zie ik wel dat het zo ook niet verder kan gaan.

Ik heb haar de hele nacht in de bench gedaan, zo het is even klaar dacht ik, ik ben er klaar mee. Jij slaapt in de bench vannacht en het is even goed met je. De volgende ochtend komen we beneden en mijn zoon loopt rustig langs de bench. Een klein grommetje en meer niet komt er uit vandaan. Gisteren verbouwde ze de hele bench nog toen hij langs liep.. Naja het zal wel toeval zijn. Ik ga naar buiten en maak een lange wandeling. Ik voel me rustig. Ik ga zitten op een bankje en laat Coosje met de andere honden spelen. Het baasje van één van de honden komt bij me staan en vraagt wat dingen over Coosje. Ik vertel van de problemen thuis en dat ze waarschijnlijk weg gaat bij ons. Echt? Maar het is een doodgoede hond zegt hij. Dat zie ik zo aan haar, ze is zo relaxed en lief. Ja buiten wel verzucht ik, maar binnen gaat het niet. Hij luistert naar mijn verhaal en zegt, tja je bent veel te gestresst als je nu eens gewoon haar heel rustig haar grenzen aangeeft alleen met je lichaamstaal en verder niets. Blijf gewoon rustig en geef haar geen aandacht verder.

Ik ga naar huis en de buurvrouw staat bij de poort. Coosje begint als een gek te blaffen en ik vraag haar Coosje te negeren. Ik ga voor coosje staan en begin een praatje met de buurvrouw. Coosje word meteen rustig en na een tijdje komt ze naar voren en snuffelt rustig.

Ineens voel ik echt hoe ontzettend gespannen ik was al die laatste weken. Ik dacht dat het best meeviel maar nu zie ik pas echt het verschil. Ik vind het schokkend, ik had echt niet het idee dat ik altijd zo was. Ineens herinner ik me mijn oudste zoon. Hij was een hele vervelende peuter en ik zat met mijn handen in het haar. Geen steun van mijn toenmalige man en ik werd gillend gek van hem. Het was mijn eerste kind en ik moest alles nog leren. Ineens was ik het zo zat, ik ben hem dagenlang gaan negeren en alleen met mijn lichaamshouding grenzen aangegeven en als hij iets goeds deed een aai over zijn bol. Dat werkte fantastisch, van daaruit kon ik rustig weer opbouwen.

Mijn vriend geeft aan dat hij ook best stress voelt van het hele gebeuren. Tot nu had hij dat niet omdat hij het vooral aan mij overliet allemaal. Ja makkelijk om dan geen stress te hebben. Ik besef nu dat het gewoon helemaal normaal is dat stress zich opbouwt als alles nieuw is en niemand verteld hoe het moet.

Dan besef ik ook ineens waarom het mediteren niet hielp, mijn hoofd zat gewoon veel te vol. Ik kreeg nu voor mijn gevoel een koude douche toen Erik vertelde dat hij Coosje weg wilde doen. Die had ik echt nodig om bij mijn positieven te komen. Ik besef dat ik als mijn hoofd zo vol zit beter alleen op pad kan gaan de natuur in en zorgen dat alle energie eerst uit mijn lijf is en dan pas mediteren. Dat wat ik eerst ook steeds deed toen ik nog thuis zat.

Ik besef dat als ik het even laat versloffen ik alweer in een te hoge stress modus zit en het dan ook niet meer lukt om te mediteren. Ik kan het wel voorkomen door dit dagelijks te doen en veel eerder de symptomen van stress te voelen zodat ik er nog iets mee kan. Nu was het alweer veel te ver gegaan..

Het blijft lastig en weer een grote leerschool is dit, dat is niet erg , als het uiteindelijk maar vruchten afwerpt. Ik ga ervoor, ik wil niet meer die stresskip zijn. Echt absoluut niet! We gaan zien hoe dit afloopt, voor nu houd ik in mijn hoofd dat ze weggaat. Mocht het nou stiekem toch beter gaan..niet aan denken nu. Geen druk we wachten rustig af.