Leeg

Het zuigt me leeg, ik voel me net een uitgeperste sinaasappel. Twee dagen gewerkt in het ziekenhuis en ik ben op. Niet omdat ik hard moet werken, hard werken heb ik altijd heerlijk gevonden, maar ik wil het niet meer. Het werk in het ziekenhuis trekt al mijn energie uit me. Ik voel me opgefokt en leeggezogen na een dag werken. Ik heb nergens meer energie voor en ben totaal uitgeblust.

Ik voel me weer net als voor mijn burn out, voor mijn gevoel is er nu niets veranderd. Waar ik echt op de goede weg was, is dat effect voor mijn gevoel totaal verdwenen na een maand werken in het ziekenhuis.

Ik herken dit gevoel maar al te goed en ik besef des te meer ik dit echt niet meer wil. Ik wil niet blijven vechten en vechten. Werken is nu eenmaal een groot onderdeel van mijn leven, zo is het nu eenmaal. Dan wil ik wel graag werk doen waar ik me goed bij voel en niet al mijn energie uit me slurpt. Ik wil me geen uitgeperste sinaasappel voelen die dagen moet bijkomen om weer op te laden voor de volgende dagen werken. Dat lijkt mij niet de zin van het leven. Ik werk om te leven en ik leef niet om te werken.

Ik ben klaar met zorgen voor zieke mensen, ik wil nu eens voor mezelf zorgen. Dat is één ding wat ik geleerd heb de afgelopen maanden. Ik blijf niet meer vechten tegen iets wat me ongelukkig maakt.

Dan komt wel direct de vraag omhoog; wat nu? Ik heb het geld hard nodig en ik wil echt dolgraag werken. Op dit moment wil ik graag gewoon gaan werken en even niet nadenken over wat ik echt wil gaan doen. Ik wil voorlopig gewoon geld verdienen en genieten van dat wat ik doe zonder verder te denken over opleidingen en dergelijke. Ik weet nu in ieder geval wat ik absoluut niet meer wil doen. Wat ik wel wil? Dat komt vanzelf wel een keer. Nu wil ik één ding en dat is genieten en leuk werk doen wat voor nu gewoon rust geeft. Waar ik geld verdien en wat zekerheden heb en dan zie ik wel weer verder.

De rest laat ik los voor nu, dat komt later wel een keer. Belangrijk is dat ik weg kom uit de zorg en de tijd neem om tot rust te komen. Dat gaat vast goed komen ergens is er heus wel een baan voor me.

Zo, dat scheelt weer een stress factor, denken aan de toekomst. Die gooien we eruit. Eerst denken aan wat ik nu op kan lossen. Die toekomst komt later wel een keer, ik heb weer veel te veel dingen tegelijk aangepakt. Eerst het één en dan pas het ander. Ach zo heb ik weer geleerd, niks ergs aan. Ik zie het, herken het en doe er iets mee. Ik blijf niet weer jarenlang ergens tegen boksen wat me niet gelukkig maakt. Deze keer duurde het maar een maand, ik ga vooruit! Oké, ik heb niet meteen een andere baan, maar wel dingen los kunnen laten. Voelt een stuk beter en rustiger nu al. Er komt vast wel iets op mijn pad. Het is zomer en er is zat werk. Kan altijd nog de bediening ingaan, wat ik vroeger ook deed en altijd heel leuk heb gevonden. Werk is er heus wel. Later zien ik dan wel weer verder…